I dag blogge eg igjen, som eg lova.
Eg veit ikkje heilt kafe’rnåkka interessant eg har opplevd, men gruppebilder…
Gruppebilder, eg har filosofert på koffer gruppebilda e så populært. Eg meine, ka i huleste e vitsen me å trøkke seg saman en tilfeldi plass, fake et smil (elller faktisk gjøre det) og late som om det egentli ikkje e helsprøtt å ta bilde av situasjonen? Foran en eller anna plass eller statue/byggning/minne… you name it. Halvparten synes jo ikkje på bildet! Og likevel vil forbaska alle som e med på å ta bildet ha sitt bilde, selv om de ikkje synes! E det førr å kunne sei ” … Og på dette gruppebildet foran ----- er jeg ikke synlig, men jeg var der og var med på å ta bildet!” eller kanskje ” SE PÅ DET GLISET JEG HADDE FORAN ---- MED ---- OG ----”? Noen ganga finn enn eller anna idiot i gruppa ut at ”hey, ska vi pose (uttales påuse), dere?” og resten følg som saua (eg har lest om dette sau-fenomenet, skummelt korsn noen få i ei gruppa kan styre de andre, så effektivt. E det dem vi kalle sau i fåreklær?) Så gjør alle seg te (gutta ”halter” kroppen i en retning, og viser ”telefonen” med nevvan og jentan lage trutmunn og bøye seg litt fram og vise kløften) og e enige om at å se rar ut på bilda e kult. Og eg heite Bill Gates. Teslutt vise det seg at alle bildan bei ødelagt, fordi noen glemte å ta lokke av linsa! Og fortsatt ska alle ha et bilde! Fordi dem va der! (Eg bynne å lure på bilde-gruppies e saua forkledd) Eg spore jo heilt av i filosoferinga, så da spør eg igjen, koffer e det så populært? Fordi vesst du e heldi, kan du presse kroppen din mot den hotteste/venninna di/bestekompisen din, eller kanskje at det e din unike sjangs te å vise ka du e og førr at du virkeli kan gjøre deg te, som en proff modell (harrharr, KA e forresten egentli profft me å være utsulta, gå rundt foran kamera med klea hinsides noens smak, og se ut som du må do hvert sekund? Og samtidi vise det ved at du tar av et plagg eller to? Du trodde det va for å være tiltrekkanes? Neida, det e førr å kunne bruke kortar tid på å rive skiten sakte av, og gå på do) Eller, fordi det e det mest sosiale du kan gjøre me et kamera, foran det å ta bilde av andre, altså en person eller to pr. bilde og med et ofte brukbart produkt som vise sted, tid på dagen, og alle du va med?
Gruppebilda e nok populært på grunn av enn pen kombo av alt, men mest det siste. Likevel e nok sånt ikkje heilt min greie, (selvbilda e ille nok), fordi, te tross te manges meining e eg ikkje så fotogen som eg ønske. Dessutan synes eg at gode minna ikkje ska nedverdiges til et kvadratisk papir, fordi det vise berre enn liten del av helheita, og gode minna vil man ofte ha for seg sjølv, og dele kun me dem som har del i det.
En anna ting eg har filosofert over (og begge filosofi økten e gjort i filosofiklassen på skolen. En klasse som e min favoritt, fordi vi sett still, hold kjeft og tenke) e korsn man har familietid de andre vil ha og at eg ska delta i, men som dem ikkje har tid te sjølv. Asså, enten så bruke man tid, eller så gjør man ikkje det. Dessuten, vesst dem vil at eg ska bruke meir tid me dem, må dem også sette av tid! Så det ende ofte me at eg sett og ser på Irmã, og veit ikkje ka eg ska sei. Forholdet oss to kan vel sammenlignes med den kalde krigen (kanskje?) vi kan snakke sammen, men det skjer berre ytterst nødvendi. Nok om det. Familie buisness sku eg jo holde ute.
Denne uka har eg hatt avslutningsprøva, kor eg fekk, 1,5 av 10 på matte (eg hadde lært det, men jernteppe ødelegg alt, og diverse avanserte ord), og eg har igjen å få tebake de andre. Kjemi var faktisk ikkje så ille. Samt, kjemi e meir matematikk her (ikkje at eg veit korsn det e på almennfag i norge) og eg har ikkje anelse om korsn man regne ut kjemiske reaksjonan på kalkis, men eg trur det gjekk bra, eg får i hvertfall ett poeng… Eg har gjort ferdig min fulldekkende presentasjon av norge… Så va det å finne en time eg kan presentere i… Det eg hadde fra før av va ikkje heilt nok… Men det bi fettbra! Og når vi snakke om skole… Eg trur det sjans på at eg forblir kjendis te eg reise heim igjen…
Jul e visst veldi likt det eg kjenne te i Norge, bortsett fra at festan holdes kanskje samtidi med 24-26 des. Snakk om sammenkomsta, på tirsdag hadde jeg siste portugisisk klasse med de andre utvekslingselevan, og da dro vi og spiste is. Det endte med at eg tok mer enn eg hadde råd te, og måtte låne penga. Men alt i alt va det veldi hyggeli. Det e en te fra min by som ska med denne Drømmeturen eg ska på. Han e tysk (og veldi grei og hyggeli!!!) og… født i 93… Men likevel! Han hjalp meg med å få hjelp me billetta te og fra São Paulo, og det ska berre bi digg å reise me han. Det ska også bi digg å få en pause fra familien (Eg klare ikkje tenke meg en heil sommer med svette gåtura rundt i byen, og å se på søster gjøre ting… både ho og eg ville bidd gale) :O Eg kom på at eg får møtt José på turen! José, vesst du les bloggen min, forbered deg på meg! Haha! Arti! Hmm, ka tar eg med, da? Alle de tynne shortsan, det e klart, og alle farga t-skjorte, ikkje nokka svart, hmm… tegnegreier! Mobilladdar, adapter, kamera, PC (kanskje, så eg kan jobbe me bildan når eg ikkje orke å tegne), og… en kortstokk. Ja, det høres fornufti ut. Og penga selfølgeli. Hmm… Gavetips… te meg… har du ikkje planlagt nokka enno, eller fått julebrev, send penga! Spør mamma om kontoen, førr eg e ikkje dum nok te å legge den ut te gud-å-kvær-mann.
Håret mitt e no så langt at eg dagli bind det opp i en knute bak-opp på hodet. Det ser ganske… stili ut, Det synes no eg. Men eg har ingen plana om å kleppe håret. Eg bynnte å spare i vinter, og at kulteren her tilsei at det e rikti å kleppe håre, bi eg ikkje å gjøre det. Dessutan, det e masse menn her me langt hår, så ka e probleme? Eg provosere ingen. Men eg ser heller ikkje råd te å farge håret heller, fordi det blir litt hypokritisk, ha råd te farging, men ikkje hårklipp. Dessuten får da kontakten men se blondt hår. Nåde henne om ho bynne å vitse me å klippe håret. Eg håpe overkontakten ha snakka me henne. Eg har endeli funne ut kem som e venna, og som fortjene julegave. De fleste ska eg kjøpe, men det ska være mitt preg på ideen. Så, da har eg… 11 venna! Yay! …oi, det e faktisk 11… Oi. Det va mange… shit. Jaja, dem ska få julegave, uansett antall! Dokker venna fra Norge får e-post! Så da e jo gavaplanan klare! (GOD JUL, i tilfelle eg glømme det…)
27. nov. 2009
22. nov. 2009
Helga hos venner
Denne helga overnatta eg hos venna, fordi resten av familien sku reise, og dem ville ikkje at eg sku vere aleine. Saa eg fant plass hos den frivillige eg bodde hos ei uke for eg fekk familien eg har no, og eg trivdes. Eg har spist italiensk heile helga, og eg har drikki ananasjuice.
I morra ska eg ha termin prover, og dem vare heile uka. Vi leide filmene "Brev fra Iwo Jima", "Arn, Tempelridderen" og "Duplicity". Spennanes filma alle i hop.
Ah, eg kom paa! Her har dem en fotballspiller som har kallenavne "estrangeiro". Estrangeiro betyr utlending, paa en fin maate. Den daarlie e Gringo. Uansett, denn estrangeiro e fra navne aa domme fra ost europa eller russland. Maaten han pause talen paa avslore ogsa at han e fra det omraadet av europa. Og han e kjendis! skikkeli kjendis! fordi han e en av veldi faa spille som tas inn av brasilske lag.
Eg har skrevet et julebrev eg haape paa aa fa sendt te mamma, et gjennom posten, og samme elektronisk naar papir utgaven er kommet fram saann at dem kan spre breve for meg. (har desverre ikkje raad te aa sende brevet meir en en gang)
Eg skjonte plutseli igaar at eg e ihvertfall 2 aar ovver aldersgjennomsnittet i klassen. Eg motte ei venninne som gaar 3. aaret, og ho fylte 17... interessant, men det forundre meg ikkje. Folk bynne et aar seinar, og hoppe liksaagodt over 9. og 10. klasse (stort sett fordi dem ikjke finns)
eg oppdatere som eg lova en gang i uka.
I morra ska eg ha termin prover, og dem vare heile uka. Vi leide filmene "Brev fra Iwo Jima", "Arn, Tempelridderen" og "Duplicity". Spennanes filma alle i hop.
Ah, eg kom paa! Her har dem en fotballspiller som har kallenavne "estrangeiro". Estrangeiro betyr utlending, paa en fin maate. Den daarlie e Gringo. Uansett, denn estrangeiro e fra navne aa domme fra ost europa eller russland. Maaten han pause talen paa avslore ogsa at han e fra det omraadet av europa. Og han e kjendis! skikkeli kjendis! fordi han e en av veldi faa spille som tas inn av brasilske lag.
Eg har skrevet et julebrev eg haape paa aa fa sendt te mamma, et gjennom posten, og samme elektronisk naar papir utgaven er kommet fram saann at dem kan spre breve for meg. (har desverre ikkje raad te aa sende brevet meir en en gang)
Eg skjonte plutseli igaar at eg e ihvertfall 2 aar ovver aldersgjennomsnittet i klassen. Eg motte ei venninne som gaar 3. aaret, og ho fylte 17... interessant, men det forundre meg ikkje. Folk bynne et aar seinar, og hoppe liksaagodt over 9. og 10. klasse (stort sett fordi dem ikjke finns)
eg oppdatere som eg lova en gang i uka.
17. nov. 2009
I helga va eg i Curitiba...
I helga var eg i nabofylkets største by Curitiba, og hadde eit møte med regionens kontakt (eg veit ikkje kva man skal kalle ein høgare rangert lokalkontakt), dette fordi eg kontakta lokalkontakten min meir en tre gonger dei siste tre månedane.
Der blei eg henta av ei lita, middelaldrane og smilande japansk ætta kvinne, og kjørt til heimen hennar. Der blei eg innlosjert på eit rom, og eg fekk dusje. Etterpå teikna eg litt, og gjekk og la meg.
Dagen der på vakna eg klokka 6, og hjelpte henne å laga til frukost. Eg lærte mykje den dagen. Eg lærte f. eks. kvifor Mãe ikkje vil at eg ska ete på rommet, men situasjonen eg fekk infoen i, var at ho eg prata me ikkje ville at eg sku ete på rommet fordi det va varmare der, og smulane ville tiltrekkje maur og kakerlakkar. Eg lærte korleis ei katolsk messe i Brasil er, og det levde opp til forventningane mine. Interessant, fordi eg greier ikkje heilt å setje ord på den opplevinga. Uansett, det va 6-8 timar imellom frukost og messe, så eg fekk gå til eit slags sosial-hus-rom, og eit ark med spørsmål, om kvifor eg blei utvekslings elev, kvifor Brasil, kva har eg lært i Brasil, kva assosierar eg med å vere utvekslingselev, kva er forholdet mitt til familien, til lokalkontakten min, og kor mange venna eg hadde. Eg svarte mesteparten på portugisisk utan større problema, men eg brukte god tid på kvert spørsmål, for å filtrere ut det unødvendige frå det viktige. Etter lunsj fekk dei besøk av svigerdotter og barnebarn. Dei syntes eg snakka portugisisk svært godt sett at eg berre har vorre her i litt over tre månader. Eg lærde dei litt om Noreg, og kvifor Noreg er mindre kaldt enn Sverige og Finland.
I går prata vi om disse spørsmåla, og det var for så vidt greitt, men då ho drog fram to identiske ark med krav, blei eg redd. Redd for løfta eg måtte gi, fordi eg veit eg er veldig gløymsk. Ho la forresten merkje til at eg bit neglar. Det er teikn på nervøsitet, og ho foreslo at eg begynte å bruke blomster essensar. Ho har kanskje rett i det, fordi eg går rundt ubevist med angst for løftar eg kanskje ikkje kan halde. Så eg sat då der i ti minutt, og fekk ikkje til å skrive under. Eg va så redd! Men det e greitt no, eg likar det ikkje, men eg får berre stå han av.
Krava var ikkje mange, men til dels utfordrande. Eg ska ikkje blande fleire inn i rote eg laga, så disse krava lar eg være å skrive i bloggen. Snakkande om bloggen, eg ska slute å oppdatere den så ofte, frå no av oppdaterar eg den ein gong i veka, fordi eg ska skrive dagbok utanfor internett, og fylle dykk inn på dei kulturelle forskjellane i bloggen. Halde unna alt om meg og familien (sett at det er mindre problema, elles skriv eg om dei vis eg treng det for å vise eit poeng om kulturen), og skrive ut frustrasjonen i dagboka i staden. Då slepp dykk å bekymre dykk, og eg slepp unna med å skrive på norsk dagleg (eg meine, kven skriv ikkje dagboka si på eit språk andre ikkje kjenner når du veit at nokon luskar rundt på rommet ditt bak ryggen din?)
Eg kom på ein ting eg trur eg ikkje har nemnt, og det er at her likar folk vinen sin avkjølt, (spør ikkje meg kvifor), og eg veit fordi Pai drikkar vinen sin med isbitar i (det gjer forresten Mãe også). Ein annan ting eg kom på no er at her har mange kjæledyr (også familien min), men folket har tendens til å velje hundar som ikkje trengar mykje mosjon, eller kattar. Fordi her gjerdar dei inn tomtane sine, og dyra med. Så… når dyra ikkje har vanen å drite når dei luftas, så drit dei når det passar dei i hagen. Gjett kven som må plukka driten (i både bokstaveleg og hypotetisk forstand)… Japp, du gjetta riktig. Men det må gjeres, og kan ikkje klage på det meir… (ein eller anna stad i tidligare nemnte krav), og vis eg ikkje hjelpar til heime, kjem dei ikkje til å like meg. Så eg plukkar driten så dei slepp det (eg gjer eigentleg kva som helst for mat).
Eg har også byrja med regnskap for bankkontoen min. I skrivande stund har eg 115,73 $R (ca.347,19 NOK), og det skal vare i tre veker… Ja ja, eg greier det sekkert.
Pabbi, ég er að hugsa í að hætta að tala við þig á norsku... er ekki það mjög gód hugmynd? Þá læri ég málið betra enn ef ég ekki nota það, satt?
Der blei eg henta av ei lita, middelaldrane og smilande japansk ætta kvinne, og kjørt til heimen hennar. Der blei eg innlosjert på eit rom, og eg fekk dusje. Etterpå teikna eg litt, og gjekk og la meg.
Dagen der på vakna eg klokka 6, og hjelpte henne å laga til frukost. Eg lærte mykje den dagen. Eg lærte f. eks. kvifor Mãe ikkje vil at eg ska ete på rommet, men situasjonen eg fekk infoen i, var at ho eg prata me ikkje ville at eg sku ete på rommet fordi det va varmare der, og smulane ville tiltrekkje maur og kakerlakkar. Eg lærte korleis ei katolsk messe i Brasil er, og det levde opp til forventningane mine. Interessant, fordi eg greier ikkje heilt å setje ord på den opplevinga. Uansett, det va 6-8 timar imellom frukost og messe, så eg fekk gå til eit slags sosial-hus-rom, og eit ark med spørsmål, om kvifor eg blei utvekslings elev, kvifor Brasil, kva har eg lært i Brasil, kva assosierar eg med å vere utvekslingselev, kva er forholdet mitt til familien, til lokalkontakten min, og kor mange venna eg hadde. Eg svarte mesteparten på portugisisk utan større problema, men eg brukte god tid på kvert spørsmål, for å filtrere ut det unødvendige frå det viktige. Etter lunsj fekk dei besøk av svigerdotter og barnebarn. Dei syntes eg snakka portugisisk svært godt sett at eg berre har vorre her i litt over tre månader. Eg lærde dei litt om Noreg, og kvifor Noreg er mindre kaldt enn Sverige og Finland.
I går prata vi om disse spørsmåla, og det var for så vidt greitt, men då ho drog fram to identiske ark med krav, blei eg redd. Redd for løfta eg måtte gi, fordi eg veit eg er veldig gløymsk. Ho la forresten merkje til at eg bit neglar. Det er teikn på nervøsitet, og ho foreslo at eg begynte å bruke blomster essensar. Ho har kanskje rett i det, fordi eg går rundt ubevist med angst for løftar eg kanskje ikkje kan halde. Så eg sat då der i ti minutt, og fekk ikkje til å skrive under. Eg va så redd! Men det e greitt no, eg likar det ikkje, men eg får berre stå han av.
Krava var ikkje mange, men til dels utfordrande. Eg ska ikkje blande fleire inn i rote eg laga, så disse krava lar eg være å skrive i bloggen. Snakkande om bloggen, eg ska slute å oppdatere den så ofte, frå no av oppdaterar eg den ein gong i veka, fordi eg ska skrive dagbok utanfor internett, og fylle dykk inn på dei kulturelle forskjellane i bloggen. Halde unna alt om meg og familien (sett at det er mindre problema, elles skriv eg om dei vis eg treng det for å vise eit poeng om kulturen), og skrive ut frustrasjonen i dagboka i staden. Då slepp dykk å bekymre dykk, og eg slepp unna med å skrive på norsk dagleg (eg meine, kven skriv ikkje dagboka si på eit språk andre ikkje kjenner når du veit at nokon luskar rundt på rommet ditt bak ryggen din?)
Eg kom på ein ting eg trur eg ikkje har nemnt, og det er at her likar folk vinen sin avkjølt, (spør ikkje meg kvifor), og eg veit fordi Pai drikkar vinen sin med isbitar i (det gjer forresten Mãe også). Ein annan ting eg kom på no er at her har mange kjæledyr (også familien min), men folket har tendens til å velje hundar som ikkje trengar mykje mosjon, eller kattar. Fordi her gjerdar dei inn tomtane sine, og dyra med. Så… når dyra ikkje har vanen å drite når dei luftas, så drit dei når det passar dei i hagen. Gjett kven som må plukka driten (i både bokstaveleg og hypotetisk forstand)… Japp, du gjetta riktig. Men det må gjeres, og kan ikkje klage på det meir… (ein eller anna stad i tidligare nemnte krav), og vis eg ikkje hjelpar til heime, kjem dei ikkje til å like meg. Så eg plukkar driten så dei slepp det (eg gjer eigentleg kva som helst for mat).
Eg har også byrja med regnskap for bankkontoen min. I skrivande stund har eg 115,73 $R (ca.347,19 NOK), og det skal vare i tre veker… Ja ja, eg greier det sekkert.
Pabbi, ég er að hugsa í að hætta að tala við þig á norsku... er ekki það mjög gód hugmynd? Þá læri ég málið betra enn ef ég ekki nota það, satt?
7. nov. 2009
REGLAN
REGLA: Nyeste i fet, nestnyest i kursiv
BAD:
1. Kast dopapir i bøtta, ikkje doskåla.
2. Du har blå og grøn såpe.
3. Bruk egen sjampo.
4. Skittentøy i skittentøyskurven, og ta ned te vask når kurven e full.
5. Kast søpla når den e full.
6. Badet vaskes hver fredag, kjelleretasjen ska shines.
7. Plukk opp hår fra sluke i dusjen.
8. Ikkje skitne te vasken.
Dusj maks 5 min, bruk ellers tida du treng.
KJØKKEN:
1. Vask og tørk tallerkener (eller hjelp til med det)
2. Hjelp til å lage maten når du kan
3. Hold kjøkkenet organisert.
4. Ikkje åpne kaseroller mens Mãe lager mat.
5. Ikkje nødvendi å dekke te frokost.
6. Vask og tørk oftere.
ROMMET MITT:
1. Hold rommet ryddig, organisert, det som passe din tanke best.
2. Re senga, hver dag.
3. Ikkje spis på rommet.
4. Organiser skapene (unntaket e skapet du har bedt om å få ha som roteplass, det kan være ”mindre organisert”).
5. Luft daglig det e fint vær.
6. IKKJE ta me mat te rommet.
7. Rydd rommet!
8.Ikkje legg dyne og pute på gulve.
BAD:
1. Kast dopapir i bøtta, ikkje doskåla.
2. Du har blå og grøn såpe.
3. Bruk egen sjampo.
4. Skittentøy i skittentøyskurven, og ta ned te vask når kurven e full.
5. Kast søpla når den e full.
6. Badet vaskes hver fredag, kjelleretasjen ska shines.
7. Plukk opp hår fra sluke i dusjen.
8. Ikkje skitne te vasken.
Dusj maks 5 min, bruk ellers tida du treng.
KJØKKEN:
1. Vask og tørk tallerkener (eller hjelp til med det)
2. Hjelp til å lage maten når du kan
3. Hold kjøkkenet organisert.
4. Ikkje åpne kaseroller mens Mãe lager mat.
5. Ikkje nødvendi å dekke te frokost.
6. Vask og tørk oftere.
ROMMET MITT:
1. Hold rommet ryddig, organisert, det som passe din tanke best.
2. Re senga, hver dag.
3. Ikkje spis på rommet.
4. Organiser skapene (unntaket e skapet du har bedt om å få ha som roteplass, det kan være ”mindre organisert”).
5. Luft daglig det e fint vær.
6. IKKJE ta me mat te rommet.
7. Rydd rommet!
8.Ikkje legg dyne og pute på gulve.
regla, regla regla...
Okei, nytt innlegg.
Regler gjennomsyre hverdagslive, og eg føle nesten (merk nesten) at eg går på nåle førr å ikkje gjøre feil. Også gjør eg det likevel, og det vise Irmã gjennom et nytt sett regla, skrevet uten en eneste forklaring, nokka som slår meg som lyn fra klar himmel.
Sjokksettanes. Eg va så opprørt, at eg måtte ringe kontakten, ho kunne ikkje hente meg og gje meg trøst, og det va ingen heime, så satt da der og følte meg heilt miserabel, gråt som ti fossa, te Pai kom heim, og eg fekk forklart heilheita.
Eg lærte at Irmã e veldi utålmodi, nokka som forklare reglan frå open himmel. Så klart, noen av reglan skjønte eg, fordi dem va logiske, mens andre virka heilt urimelie. Det siste ho skreiv va, at eg sku spise lunch på skolen, og ikkje gå heim. Proleme e at eg ikkje har råd te å spise på skolen hver dag vesst eg ska bi mett, og samtidi betale svømming og språkklassa. Så forklarte Pai at det va for å gjør e ting lettar for meg, siden sola e sterkar her en det eg e vant me, og at eg ikkje trengte å gjøre det.
Det andre kom ganske tidlig, som va at eg ikkje sku skitne te vasken me tannkrem resta. Hvilke tannkrem resta?! Eg skylle skum og heile pakka ned, gnikke kummen rein, me fingran, for å få alt ned. Også sei ho at eg ikkje ska skitne te vasken?! Me tannkrem?! Ja, når ska eg pusse tennan da?! Som du ser, ulogisk. Så forklarte Pai meg probleme, og eg sa berre okei, for å få det unna. Eg e veldi (merk veldi) rensli når det kjem te tannpuss. Eg sikte på sluke, og treff som oftast så nært at kranstrålen skylle vekk skummet vesst eg ikkje får blink.
Det tredje va faktisk ikkje uforståeli, men veldi urimeli, fordi eg hadde lagt frå meg dyne og pute på gulvet unnet vinduet etter å ha lufta det mens eg va på skolen, og eg hadde ikkje tid te å brette og perfeksjonere greian, fordi eg sku først på svømming, og etterpå te språkklasse. Men det skjedde en gang, EN GANG, og dem lage en regel av det. Koffer bryr ho seg om det? Det e jo ikkje ho som søv på puta og under den dyna.
Det e fortsatt forespørsel, nei, krav, nei, ordre. HOLD ROMMET RYDDIG. Eg prøve så godt eg kan, men ingenting e visst bra nok. Eg har ofte midlertididg rot, som kjem i løpet av dagen, som at eg slenge sekk og nøkla på senga, og sett frå sandalan på golvet. Men eg rydde alltid opp før eg legg meg, eg lar til og med døra te romme stå åpnet så dem kan se at eg har det ryddig på rommet før eg fer te skolen. Og eg får ingen respons. Berre rydd rommet.
Det verste e at eg har følelsen av at rommet mitt e det ikkje foreldran mine som bestemme reglan for, ho har berre tenkt at ”hey, eg ska holde helvette me Brorn min, og sette regla førr rommet hans”. Faktisk meine ho at det ikkje en gang e mitt rom, siden det e hennes hus, og hennes familie.
Så klart, selvfølgeli e det ikkje sånn. Ho kommunisere for foreldran, men ho har en måte for kommunikasjon eg ikkje takle. Det e måten ho skriv beskjeden på, og det at ho ikkje engang orke å prate me meg. Ho tenke ikkje på å takke for det eg gjør, og sei at det treng du ikkje gjøre, også forklare koffer. Eks. Eg bynnte no av og te da å dekke te frokost for foreldran her, så det sku bi greiar for dem å stå opp. Kontaktens ide, men så skriv ho (Irmã) ”Ikkje nødvendig å dekke til frokost.” Ingen forklaring, ingen takk for tanken. Pai forklarte at han spis et par sandwich, og Irmã spis ikkje frokost, og Mãe står opp så seint at det ikkje e vits. Den setninga såra meg mest. Mest fordi eg prøvde å være snill, hjelpe dem i hverdagen, også sei Irmã at det e ikkje nødvendi, tydlivis utan å tenke over at eg ville hjelpe, også takke for det. Enten tankeløst, eller pur faenskap. Eg stemme det siste. Eg berre veit at ho ikkje like meg.
Eg trur no me full kraft, uansett ka andre sei, at ho hate meg. Punktum finale. Eg e urokkeli no. Trist, fordi eg veit ho e betre, men sånn bi det. Ho snakke ikkje stort meir me meg, og ho ignorere ”hei!”-ene mine. Eg bryr meg ikkje lenger me å kommunisere me henne meir enn nødvendi (som når et spørsmål må stilles, og eg får ikkje heilt te) Eg har gode venna på skolen, og så klart de andre utveksleran, både frå AFS og Rotary.
Men eg bekymre meg over å ikkje bruke nok tid me familien. Husarbeid regnes ikkje, så da forsvinn heile uka (for det meste) før kl. 21:00, og store dela av helga, fordi eg går te fots te sentrum frå kl. 14:00 te 20-21:00, og elles e det lite å gjere etter husarbeide e gjort. Eg ser ikkje på TV, fordi eg enten ikkje e interessert nok i sport te å orke, eller eg har ikkje egentli sjangs te å fange anna enn ord og noen formuleringe. Men det betre seg, fordi Pai forklarte alt på Portugisisk, og eg forsto alt. Han forklarte til og med ordene eg ikkje kunne på portugisisk! Så no kan eg et synonym te ”Være alene”… Eg e stolt av meg sjølv.
Hmm… Eg har bynnt å telle brusboksa eg drekk, så eg ser kor mykje meir eg drekk no som eg har bedte råd en eg ville hatt i Norge, og så lang har eg drukket 14. Eg veit det så presist, fordi eg tar vare på den opne-dingsen. Eg kan også skille boksan frå hverandre. BURN e rød, Guaraná Kuat e gull, og resten (for det meste Cola) e sølv. Smart? Så ser eg om eg drekk meir lokal brus, eller om eg drekk meir internasjonalt reklamert brus… Neste innlegg e reglan oversatt, og ska oppdateres etter kvart som dem finn opp nye. Alle.
Regler gjennomsyre hverdagslive, og eg føle nesten (merk nesten) at eg går på nåle førr å ikkje gjøre feil. Også gjør eg det likevel, og det vise Irmã gjennom et nytt sett regla, skrevet uten en eneste forklaring, nokka som slår meg som lyn fra klar himmel.
Sjokksettanes. Eg va så opprørt, at eg måtte ringe kontakten, ho kunne ikkje hente meg og gje meg trøst, og det va ingen heime, så satt da der og følte meg heilt miserabel, gråt som ti fossa, te Pai kom heim, og eg fekk forklart heilheita.
Eg lærte at Irmã e veldi utålmodi, nokka som forklare reglan frå open himmel. Så klart, noen av reglan skjønte eg, fordi dem va logiske, mens andre virka heilt urimelie. Det siste ho skreiv va, at eg sku spise lunch på skolen, og ikkje gå heim. Proleme e at eg ikkje har råd te å spise på skolen hver dag vesst eg ska bi mett, og samtidi betale svømming og språkklassa. Så forklarte Pai at det va for å gjør e ting lettar for meg, siden sola e sterkar her en det eg e vant me, og at eg ikkje trengte å gjøre det.
Det andre kom ganske tidlig, som va at eg ikkje sku skitne te vasken me tannkrem resta. Hvilke tannkrem resta?! Eg skylle skum og heile pakka ned, gnikke kummen rein, me fingran, for å få alt ned. Også sei ho at eg ikkje ska skitne te vasken?! Me tannkrem?! Ja, når ska eg pusse tennan da?! Som du ser, ulogisk. Så forklarte Pai meg probleme, og eg sa berre okei, for å få det unna. Eg e veldi (merk veldi) rensli når det kjem te tannpuss. Eg sikte på sluke, og treff som oftast så nært at kranstrålen skylle vekk skummet vesst eg ikkje får blink.
Det tredje va faktisk ikkje uforståeli, men veldi urimeli, fordi eg hadde lagt frå meg dyne og pute på gulvet unnet vinduet etter å ha lufta det mens eg va på skolen, og eg hadde ikkje tid te å brette og perfeksjonere greian, fordi eg sku først på svømming, og etterpå te språkklasse. Men det skjedde en gang, EN GANG, og dem lage en regel av det. Koffer bryr ho seg om det? Det e jo ikkje ho som søv på puta og under den dyna.
Det e fortsatt forespørsel, nei, krav, nei, ordre. HOLD ROMMET RYDDIG. Eg prøve så godt eg kan, men ingenting e visst bra nok. Eg har ofte midlertididg rot, som kjem i løpet av dagen, som at eg slenge sekk og nøkla på senga, og sett frå sandalan på golvet. Men eg rydde alltid opp før eg legg meg, eg lar til og med døra te romme stå åpnet så dem kan se at eg har det ryddig på rommet før eg fer te skolen. Og eg får ingen respons. Berre rydd rommet.
Det verste e at eg har følelsen av at rommet mitt e det ikkje foreldran mine som bestemme reglan for, ho har berre tenkt at ”hey, eg ska holde helvette me Brorn min, og sette regla førr rommet hans”. Faktisk meine ho at det ikkje en gang e mitt rom, siden det e hennes hus, og hennes familie.
Så klart, selvfølgeli e det ikkje sånn. Ho kommunisere for foreldran, men ho har en måte for kommunikasjon eg ikkje takle. Det e måten ho skriv beskjeden på, og det at ho ikkje engang orke å prate me meg. Ho tenke ikkje på å takke for det eg gjør, og sei at det treng du ikkje gjøre, også forklare koffer. Eks. Eg bynnte no av og te da å dekke te frokost for foreldran her, så det sku bi greiar for dem å stå opp. Kontaktens ide, men så skriv ho (Irmã) ”Ikkje nødvendig å dekke til frokost.” Ingen forklaring, ingen takk for tanken. Pai forklarte at han spis et par sandwich, og Irmã spis ikkje frokost, og Mãe står opp så seint at det ikkje e vits. Den setninga såra meg mest. Mest fordi eg prøvde å være snill, hjelpe dem i hverdagen, også sei Irmã at det e ikkje nødvendi, tydlivis utan å tenke over at eg ville hjelpe, også takke for det. Enten tankeløst, eller pur faenskap. Eg stemme det siste. Eg berre veit at ho ikkje like meg.
Eg trur no me full kraft, uansett ka andre sei, at ho hate meg. Punktum finale. Eg e urokkeli no. Trist, fordi eg veit ho e betre, men sånn bi det. Ho snakke ikkje stort meir me meg, og ho ignorere ”hei!”-ene mine. Eg bryr meg ikkje lenger me å kommunisere me henne meir enn nødvendi (som når et spørsmål må stilles, og eg får ikkje heilt te) Eg har gode venna på skolen, og så klart de andre utveksleran, både frå AFS og Rotary.
Men eg bekymre meg over å ikkje bruke nok tid me familien. Husarbeid regnes ikkje, så da forsvinn heile uka (for det meste) før kl. 21:00, og store dela av helga, fordi eg går te fots te sentrum frå kl. 14:00 te 20-21:00, og elles e det lite å gjere etter husarbeide e gjort. Eg ser ikkje på TV, fordi eg enten ikkje e interessert nok i sport te å orke, eller eg har ikkje egentli sjangs te å fange anna enn ord og noen formuleringe. Men det betre seg, fordi Pai forklarte alt på Portugisisk, og eg forsto alt. Han forklarte til og med ordene eg ikkje kunne på portugisisk! Så no kan eg et synonym te ”Være alene”… Eg e stolt av meg sjølv.
Hmm… Eg har bynnt å telle brusboksa eg drekk, så eg ser kor mykje meir eg drekk no som eg har bedte råd en eg ville hatt i Norge, og så lang har eg drukket 14. Eg veit det så presist, fordi eg tar vare på den opne-dingsen. Eg kan også skille boksan frå hverandre. BURN e rød, Guaraná Kuat e gull, og resten (for det meste Cola) e sølv. Smart? Så ser eg om eg drekk meir lokal brus, eller om eg drekk meir internasjonalt reklamert brus… Neste innlegg e reglan oversatt, og ska oppdateres etter kvart som dem finn opp nye. Alle.
4. nov. 2009
Eg ska skrive om to ting... (og sutre eg mykje?)
Eg ska skrive om to ting; først, på forespørsel fra mamma, skriv eg om skolesystemet (ho kunne ikkje huske å ha lest nokka om det, og det kan dessverre stemme), etterpå skriv eg om ka som skjedde på tirsdag.
Så, skoletrinnan e barnehage, 1.-4. klasse (ensino infantil), 5.-8. klasse (ensino fundamental), VG1-VG3 (ensino medio) og universitet. Du bynne i 1. klasse Ca 7-8 år gammel. Skolen vare vanlivis frå ca. 7:30- 11:50.
Forskjellig frå Noreg, så har ikkje Brasil linjene musikk-dans-drama, idrettsfag, helse- og sosialfag, Naturbruk, Restaurant- og matfag eller service og samferdsel. Øvrige e på en måte der, vagt, men sterkt nok te at det kan godkjennes i Norge.
Du kan velje mellom Collegio, eller escola tecnica. Collegio tilsvare Studiespesialisering, mens escola tecnica tilsvare dela av yrkesfag. Du lære å bruke verktøyan på e.tecnica, og det e det. Dog, noen skole kombinere skolan, så du har dobbelt så lang dag som elles, me Collegio på morran, og e.tecnica på ettermiddagen. Du kan ikkje gå på universitet utan å ha bestått en prøve, som du kun kan ta på Collegio. Så det mange gjør e å gå ferdi Collegio, bestå prøven, gå E.tecnica et par år, for så å ta åran på universitet. Har du bare bestått den prøven en gang, kan du starte når du vil med studian.
Så over te det som skjedde på tirsdag. Språkklassan va avlyst, så eg dro te sentrum og satte meg ned me ei engelsk bok på kjøpesenteret. Etter ei stud kom et par jente over te bordet mitt, og bynne å snakke te meg. Dem spør om boka, om meg, ka eg like, og eg satt der og svarte som best eg kunne på gebrokkent portugisisk, halvt i sjokk, ikkje fordi dem bynnte å prate me meg, men fordi det gikk greit å kommunisere, te tross for vanskeliheitan og dem fniste ikkje og gjekk fort bort…
Det endte me at dem dro, også kom dem tebake igjen og ga meg en lapp me e-mail adressan demmes. (Alle som har gjedd kompliment te meg tidliar, Eg e fortsatt lite fotogen, men eg sei takk no!)
…Så kjem eg på at dem kanskje håpa på nokka? Shit. Crap. Fetaost. Dem må ha lagt merke te at blikke mitt ikkje sveipa nedom brystan demmes en eneste gang? Eg gliste, kan det ha betydd nokka? Kanskje dem hadde en sånn radar ting eg har igjen å utvikle? Uansett, det kom ei fjerde venninne av den tidligiere nemnte gruppa og sku prate ho også, men ho va kjapp å sei hade da vi begge snudde oss etter samme gutten… smart jente…
Eg slenge forresten på at eg har lært en del om samfunne i helga, og at eg har et godt argument te kontakten min her, fordi ho spør om og om igjen om koffer eg like guarana brusen Kuat bedre enn Antarctica, som de fleste visstnok like. Eg ber henne nevne to varianta av nokka, og sei kass ho like best. Så spør eg om ho like det best fordi ho gjør det, eller fordi de andre sei at ho ska gjøre det, for det e det siste ho antyde eg ska gjøre når ho spør igjen og igjen. Dessutan, vesst ALLE like Antarctica, koffer ser eg en masse alternativa?
Ho spør også koffer eg ikkje vil klippe håret. Eg ser jo at mange gutta har kort hår, men det e minst like mange som har langt, så eg ser ikkje koffer ho sei at alle gutta har kort hår. Eg sku nesten tru kontakten min ikkje kjente samfunne sitt!
Det e masse anna eg kan bitche om, men det e så smått at det orke eg ikkje. Eg ska ikkje sutre. Men eg lure på om ikkje kontakten min e overnervøs, fordi i en tidliar samtale me henne fekk eg nesten forbod mot gaysir.no, men ho sa det ikkje, ho skremte meg berre me masse ord om at eg kunne havne i fengsel. Ho lot meg ikkje fortelje om ka nettsida var engang! Sku tru eg va aleine om å måtte lære! Eg føle det nesten påtvungent no, og ikkje frivilli som det ska være.
Eg har lært (men ikkje av kontakten) at nettsamfunn, uansett slag, e ikkje ulovli her, som ho antyda da. Men så klart, ho e nær 60 år gammel, så angsten hennes forundre meg ikkje. Eg sku berre ønske ho kunne kul’an, og ikkje blanda seg så ofte inn i utvekslinga mi.
En anna ting eg slenge på e at eg ser stadi vekk en ny type spett, spurv, en blomst som ikkje kunne levd i Noreg, eller… en løshund, men det siste sku egentli ikkje forundre meg. Det eg synes i fantastisk i øyeblikke e at tempen hver dag går litt over 30, og om nettene e den aldri lavar enn 20. Samt, det kan nok forandre seg etter ei stund…
Så, skoletrinnan e barnehage, 1.-4. klasse (ensino infantil), 5.-8. klasse (ensino fundamental), VG1-VG3 (ensino medio) og universitet. Du bynne i 1. klasse Ca 7-8 år gammel. Skolen vare vanlivis frå ca. 7:30- 11:50.
Forskjellig frå Noreg, så har ikkje Brasil linjene musikk-dans-drama, idrettsfag, helse- og sosialfag, Naturbruk, Restaurant- og matfag eller service og samferdsel. Øvrige e på en måte der, vagt, men sterkt nok te at det kan godkjennes i Norge.
Du kan velje mellom Collegio, eller escola tecnica. Collegio tilsvare Studiespesialisering, mens escola tecnica tilsvare dela av yrkesfag. Du lære å bruke verktøyan på e.tecnica, og det e det. Dog, noen skole kombinere skolan, så du har dobbelt så lang dag som elles, me Collegio på morran, og e.tecnica på ettermiddagen. Du kan ikkje gå på universitet utan å ha bestått en prøve, som du kun kan ta på Collegio. Så det mange gjør e å gå ferdi Collegio, bestå prøven, gå E.tecnica et par år, for så å ta åran på universitet. Har du bare bestått den prøven en gang, kan du starte når du vil med studian.
Så over te det som skjedde på tirsdag. Språkklassan va avlyst, så eg dro te sentrum og satte meg ned me ei engelsk bok på kjøpesenteret. Etter ei stud kom et par jente over te bordet mitt, og bynne å snakke te meg. Dem spør om boka, om meg, ka eg like, og eg satt der og svarte som best eg kunne på gebrokkent portugisisk, halvt i sjokk, ikkje fordi dem bynnte å prate me meg, men fordi det gikk greit å kommunisere, te tross for vanskeliheitan og dem fniste ikkje og gjekk fort bort…
Det endte me at dem dro, også kom dem tebake igjen og ga meg en lapp me e-mail adressan demmes. (Alle som har gjedd kompliment te meg tidliar, Eg e fortsatt lite fotogen, men eg sei takk no!)
…Så kjem eg på at dem kanskje håpa på nokka? Shit. Crap. Fetaost. Dem må ha lagt merke te at blikke mitt ikkje sveipa nedom brystan demmes en eneste gang? Eg gliste, kan det ha betydd nokka? Kanskje dem hadde en sånn radar ting eg har igjen å utvikle? Uansett, det kom ei fjerde venninne av den tidligiere nemnte gruppa og sku prate ho også, men ho va kjapp å sei hade da vi begge snudde oss etter samme gutten… smart jente…
Eg slenge forresten på at eg har lært en del om samfunne i helga, og at eg har et godt argument te kontakten min her, fordi ho spør om og om igjen om koffer eg like guarana brusen Kuat bedre enn Antarctica, som de fleste visstnok like. Eg ber henne nevne to varianta av nokka, og sei kass ho like best. Så spør eg om ho like det best fordi ho gjør det, eller fordi de andre sei at ho ska gjøre det, for det e det siste ho antyde eg ska gjøre når ho spør igjen og igjen. Dessutan, vesst ALLE like Antarctica, koffer ser eg en masse alternativa?
Ho spør også koffer eg ikkje vil klippe håret. Eg ser jo at mange gutta har kort hår, men det e minst like mange som har langt, så eg ser ikkje koffer ho sei at alle gutta har kort hår. Eg sku nesten tru kontakten min ikkje kjente samfunne sitt!
Det e masse anna eg kan bitche om, men det e så smått at det orke eg ikkje. Eg ska ikkje sutre. Men eg lure på om ikkje kontakten min e overnervøs, fordi i en tidliar samtale me henne fekk eg nesten forbod mot gaysir.no, men ho sa det ikkje, ho skremte meg berre me masse ord om at eg kunne havne i fengsel. Ho lot meg ikkje fortelje om ka nettsida var engang! Sku tru eg va aleine om å måtte lære! Eg føle det nesten påtvungent no, og ikkje frivilli som det ska være.
Eg har lært (men ikkje av kontakten) at nettsamfunn, uansett slag, e ikkje ulovli her, som ho antyda da. Men så klart, ho e nær 60 år gammel, så angsten hennes forundre meg ikkje. Eg sku berre ønske ho kunne kul’an, og ikkje blanda seg så ofte inn i utvekslinga mi.
En anna ting eg slenge på e at eg ser stadi vekk en ny type spett, spurv, en blomst som ikkje kunne levd i Noreg, eller… en løshund, men det siste sku egentli ikkje forundre meg. Det eg synes i fantastisk i øyeblikke e at tempen hver dag går litt over 30, og om nettene e den aldri lavar enn 20. Samt, det kan nok forandre seg etter ei stund…
3. nov. 2009
Bedre seint enn aldri.
Skyt meg for å ha glemt bloggen. Eg hadde ikkje tilgang, og hadde ikkje tid uansett. Menmen...
I helga fekk eg servert omelett, og eg va spent, fordi eg så at det bei tilberedt annerledes. Eg trur eg så spent ut, men det forklare eg litt seinar. Når eg endeli smakte, smakte det egg. Ikkje omelett, ikkje eggerøre en gang. Kokt egg. Etterpå tok eg og søster oppvasken. Eg la merke te at ho va veldi røff i bevegelsan, og eg hadde veldi lyst te å spørje om koffer ho va så røff, men eg turte ikkje. Eg va overbevist om at ho, ho va sint. Eg trur fjeset mit t må ha falt da eg smakte ingenting av omeletten.
Menmen og uansett, eg trur det egentli berre e sånn ho vaske opp (men eg ikkje sekker enno) Så på laurdag gjekk eg tur igjen (Lokalkontakt ville at det sku bi rutine, ikkje at eg har nokka imot det) me plana om å få kjøpt litt hårstrikka. Eg va utruli fint vær den dagen, og varmt, heile 31 grader! Eg kjenne at sommarn e rett rundt hjørnet. Også traff eg en homo… Ikkje han eg fekk så mykje hjelp av de første dagan, men en av vennan hannes. Det va en så hyggeli overraskelse! Vi gjekk på kafé ilag, og vi prata og prata. Han va utvekslingstudent te USA gjennom Rotary, så vi va litt… ulydige, og snakka engelsk… Etterpå labba vi litt rundt, te vi begge tok bussen te hvert vårt.
Og i går fekk eg en ide om ka eg sende i julegave… eller meir, idea. Fordi det eg tenke på har eg kanskje ikkje heilt råd te… men vi får se. Eg planlegge å sende en del brev gjennom mamma og pappa. De tre første bøkene i Twilight sagaen e slukt på like mange daga. Eg kjøpte alle fire for 127 BRL, tilsvaranes ca. 381 NOK. Innrøm at det va billi. Eg vente forresten fortsatt på brevew ditt mamma…
Sukk, eg har aldri klaga på å ha full timeplan, men no oppleve eg det. Og det verste e at eg må betale for nesten alle aktivitetan! 123-128 BRL for språkklassa, og og enda 72 BRL for svømminga, vesst eg ska symje hver dag. Eg mottar i måneden 333,33 BRL, og etter å ha betalt for svømming og språk, bi det igjen 133, 33 BRL, og av det forventes det at eg ska spise lunsj på skolen et par gang i uka! Og et par gang i uka klare eg ikkje, fordi gjennomsnittli pris for et måltid e 11 BRL, og en gang i uka, 44 pr. mnd. Synes eg e mykje. Tenkt deg 2 gang i uka! Eg ville knapt kunne ha nokka å sløse på meg sjølv!
Heldivis ha ikkje kontakten min her plukka meg opp te frisørtime enno…
I helga fekk eg servert omelett, og eg va spent, fordi eg så at det bei tilberedt annerledes. Eg trur eg så spent ut, men det forklare eg litt seinar. Når eg endeli smakte, smakte det egg. Ikkje omelett, ikkje eggerøre en gang. Kokt egg. Etterpå tok eg og søster oppvasken. Eg la merke te at ho va veldi røff i bevegelsan, og eg hadde veldi lyst te å spørje om koffer ho va så røff, men eg turte ikkje. Eg va overbevist om at ho, ho va sint. Eg trur fjeset mit t må ha falt da eg smakte ingenting av omeletten.
Menmen og uansett, eg trur det egentli berre e sånn ho vaske opp (men eg ikkje sekker enno) Så på laurdag gjekk eg tur igjen (Lokalkontakt ville at det sku bi rutine, ikkje at eg har nokka imot det) me plana om å få kjøpt litt hårstrikka. Eg va utruli fint vær den dagen, og varmt, heile 31 grader! Eg kjenne at sommarn e rett rundt hjørnet. Også traff eg en homo… Ikkje han eg fekk så mykje hjelp av de første dagan, men en av vennan hannes. Det va en så hyggeli overraskelse! Vi gjekk på kafé ilag, og vi prata og prata. Han va utvekslingstudent te USA gjennom Rotary, så vi va litt… ulydige, og snakka engelsk… Etterpå labba vi litt rundt, te vi begge tok bussen te hvert vårt.
Og i går fekk eg en ide om ka eg sende i julegave… eller meir, idea. Fordi det eg tenke på har eg kanskje ikkje heilt råd te… men vi får se. Eg planlegge å sende en del brev gjennom mamma og pappa. De tre første bøkene i Twilight sagaen e slukt på like mange daga. Eg kjøpte alle fire for 127 BRL, tilsvaranes ca. 381 NOK. Innrøm at det va billi. Eg vente forresten fortsatt på brevew ditt mamma…
Sukk, eg har aldri klaga på å ha full timeplan, men no oppleve eg det. Og det verste e at eg må betale for nesten alle aktivitetan! 123-128 BRL for språkklassa, og og enda 72 BRL for svømminga, vesst eg ska symje hver dag. Eg mottar i måneden 333,33 BRL, og etter å ha betalt for svømming og språk, bi det igjen 133, 33 BRL, og av det forventes det at eg ska spise lunsj på skolen et par gang i uka! Og et par gang i uka klare eg ikkje, fordi gjennomsnittli pris for et måltid e 11 BRL, og en gang i uka, 44 pr. mnd. Synes eg e mykje. Tenkt deg 2 gang i uka! Eg ville knapt kunne ha nokka å sløse på meg sjølv!
Heldivis ha ikkje kontakten min her plukka meg opp te frisørtime enno…
Abonner på:
Kommentarer (Atom)