Okei, eg juksar litt idag. Forrige er ikkje det siste innlegget. Eg måtte berre skrive litt til.
Så, eg skal skrive om omsorg. Fordi eg er for augebliket sjuk, med vondt i magen (igjen), lett kvalme og svettetoktar eg ikkje har vorre borti før. Eg prøvde å kjøpe cola, fordi det normalt virkar visst eg nippar brusen, men det hjelpte ikkje mykje. Og eg kom til å tenkje på kvifor det ikkje virkar som det skal, og kom fram til at det var ingen der som trøsta meg eller strøk meg over kinna, og sa "bli i senga du og sov meir"
Og eg innsjår no at eg har tatt omsorg for gitt. Og det var rart å føle at eg ikkje egentleg trengte det, (fordi magesmertane var ikkje veldig store, men diare) men eg ville satt særs stor pris på det. Eg angrar på at eg ikkje dopa mamma, pakka henne i ein koffert og tok ho med. De gongane ingen var glad i meg, eller eg virkeleg trengte det, kunne eg berre ta ho fram, og få trøst og omsorg. (Eg ska tilbe den som oppfinner krymper... vent, det e jo berre å kaste mamma i vaskemaskinen og kjøre på 90 grader...)
Eg fekk faktisk panikk eit og eit halvt sekund, fordi korleis skal eg klara meg utan mammas omsorg? For ein frykteleg tanke! Flytte ifrå varmen og kjærleiken heime? huff, mamma, eg ska visst aldri flytte ut likevel. Dog, klart eg betalar husleige...
Men eg skal nok klara meg.
30. des. 2009
huff... spysjuka...
Okei, eg juksar litt idag. Forrige er ikkje det siste innlegget. Eg måtte berre skrive litt til.
Så, eg skal skrive om omsorg. Fordi eg er for augebliket sjuk, med vondt i magen (igjen), lett kvalme og svettetoktar eg ikkje har vorre borti før. Eg prøvde å kjøpe cola, fordi det normalt virkar visst eg nippar brusen, men det hjelpte ikkje mykje. Og eg kom til å tenkje på kvifor det ikkje virkar som det skal, og kom fram til at det var ingen der som trøsta meg eller strøk meg over kinna, og sa "bli i senga du og sov meir"
Og eg innsjår no at eg har tatt omsorg for gitt. Og det var rart å føle at eg ikkje egentleg trengte det, (fordi magesmertane var ikkje veldig store, men diare) men eg ville satt særs stor pris på det. Eg angrar på at eg ikkje dopa mamma, pakka henne i ein koffert og tok ho med. De gongane ingen var glad i meg, eller eg virkeleg trengte det, kunne eg berre ta ho fram, og få trøst og omsorg. (Eg ska tilbe den som oppfinner krymper... vent, det e jo berre å kaste mamma i vaskemaskinen og kjøre på 90 grader...)
Eg fekk faktisk panikk eit og eit halvt sekund, fordi korleis skal eg klara meg utan mammas omsorg? For ein frykteleg tanke! Flytte ifrå varmen og kjærleiken heime? huff, mamma, eg ska visst aldri flytte ut likevel. Dog, klart eg betalar husleige...
Men eg skal nok klara meg.
Glaum alt eg har skreve tidligare i innlegget. Eg har spysjuka, og eg fekk omsorg likevel. Eg likar den nye vertsfamilien min særs godt. Eg prøvde denne gongen medisin (forrige gong var det berre pillar, og den fyrste virka ikkje) som sku roe magen, nokka i retning det eg måtte drikke den ferien i Danmark med halsbrann, men denne hadde ein slags søt ettersmak, og eg sa at eg ville ha mamma (det utruli kor langt noen går for oppmerksamheit, altså! Skamme seg! ...okei, eg kjefte ikkje på meg sjølv for å ha spilt litt, men det virka no) Uansett, eg klarte ikkje å holde den nede, så når eg måtte på do, kom alt opp. Seinare prøvde eg ein anti-spy greie, men også den kom opp. Til slut sa eg til vertsmamma at kroppen kanskje ikkje vil ha medisin, berre kvile. Og no skriv eg igjen, og følar meg betre. Eg har berre drukke vatn og ein jus som eg klarte og halde nede (eg lurar på om det er ein frukt dei har lært her at halder seg nede ved spysjuka?)
Eg trur dette er fyrste gongen eg er sjuk på nyttårsaften, men det er i kvart fall ikkje så veldig ille. Eg har ei særs livleg mamma her, to kule systre, og ein pappa (trur eg) eg må bli betre kjend med. Eg trives for augeblikket. Så var det å bli frisk før den 5.januar, da... Ynsk meg lukke til!
Godt Nytt År!
Så, eg skal skrive om omsorg. Fordi eg er for augebliket sjuk, med vondt i magen (igjen), lett kvalme og svettetoktar eg ikkje har vorre borti før. Eg prøvde å kjøpe cola, fordi det normalt virkar visst eg nippar brusen, men det hjelpte ikkje mykje. Og eg kom til å tenkje på kvifor det ikkje virkar som det skal, og kom fram til at det var ingen der som trøsta meg eller strøk meg over kinna, og sa "bli i senga du og sov meir"
Og eg innsjår no at eg har tatt omsorg for gitt. Og det var rart å føle at eg ikkje egentleg trengte det, (fordi magesmertane var ikkje veldig store, men diare) men eg ville satt særs stor pris på det. Eg angrar på at eg ikkje dopa mamma, pakka henne i ein koffert og tok ho med. De gongane ingen var glad i meg, eller eg virkeleg trengte det, kunne eg berre ta ho fram, og få trøst og omsorg. (Eg ska tilbe den som oppfinner krymper... vent, det e jo berre å kaste mamma i vaskemaskinen og kjøre på 90 grader...)
Eg fekk faktisk panikk eit og eit halvt sekund, fordi korleis skal eg klara meg utan mammas omsorg? For ein frykteleg tanke! Flytte ifrå varmen og kjærleiken heime? huff, mamma, eg ska visst aldri flytte ut likevel. Dog, klart eg betalar husleige...
Men eg skal nok klara meg.
Glaum alt eg har skreve tidligare i innlegget. Eg har spysjuka, og eg fekk omsorg likevel. Eg likar den nye vertsfamilien min særs godt. Eg prøvde denne gongen medisin (forrige gong var det berre pillar, og den fyrste virka ikkje) som sku roe magen, nokka i retning det eg måtte drikke den ferien i Danmark med halsbrann, men denne hadde ein slags søt ettersmak, og eg sa at eg ville ha mamma (det utruli kor langt noen går for oppmerksamheit, altså! Skamme seg! ...okei, eg kjefte ikkje på meg sjølv for å ha spilt litt, men det virka no) Uansett, eg klarte ikkje å holde den nede, så når eg måtte på do, kom alt opp. Seinare prøvde eg ein anti-spy greie, men også den kom opp. Til slut sa eg til vertsmamma at kroppen kanskje ikkje vil ha medisin, berre kvile. Og no skriv eg igjen, og følar meg betre. Eg har berre drukke vatn og ein jus som eg klarte og halde nede (eg lurar på om det er ein frukt dei har lært her at halder seg nede ved spysjuka?)
Eg trur dette er fyrste gongen eg er sjuk på nyttårsaften, men det er i kvart fall ikkje så veldig ille. Eg har ei særs livleg mamma her, to kule systre, og ein pappa (trur eg) eg må bli betre kjend med. Eg trives for augeblikket. Så var det å bli frisk før den 5.januar, da... Ynsk meg lukke til!
Godt Nytt År!
29. des. 2009
Godt Nytt År!!!
Søndag 20.12 så eg filmen Avatar. Eg likte den veldi godt hovudsakeleg av to grunna, og ein rekke mindre eg ikkje kjem på i farta. Det første e at den var i sjangeren fantasy/sci-fi, eller kanskje ein miks av båe? Og det andre var at den handla om eit tema eg synes er interessant; kampen innfødde har mot moderniseringa, og raseringa av naturen. Det handlar om denne skadde krigaren som får ein ”avatar”. Han drar ut på eit oppdrag, og blir værande med ein stamme avatarar, og har eit dobbeltoppdrag, som blir problematisk, fordi han tilslut dragast mot tre kantar. Det her er veldi laust beskrive, men den er verdt å sjå! Stol på meg, noen av scenane er ubeskriveleg rike og avanserte.
Her (i Joinville i kvart fall) så e songen ”Stereo Love” me Edward Maya & Vika Jigulina veldi, veldi, populær. Og det har den vorre i gode 5 månadar. Da eg høyrde songen fyrst, høyrde eg berre den electronica delen som går igjen, dundrande frå ein bil. Sidan byen har tysk opphav, og det var rundt Oktoberfest, tenkte eg ”Herre Jessu Fader, Dei har jo tadd Tyskland i heile sin populærmusikalske prakt hit!” Det tenkte eg lenge, til eg en dag hørte byrjinga, og tenkte ”denne likte eg.” Også kjem refrenget, og eg høyrer at det er faktisk ikkje Tyskland her. Og no som eg veit korleis den faktisk går, så har eg faktisk ingenting imot den meir. Eg legg til ein video eller to av sången så dokker kan synse om den. Kanskje den går på p3 Urørt no?
AFS Noreg har ein blogg konkurranse gåande blant utvekslingselevane, og eg fekk med meg ein av bloggane, ei jente som er i Tyskland, og dei grunna med at det var ei skildring av ein vellykka tilpassing, masse bildar, og gode innlegg. Og det fekk meg til å tenkje på kvifor den lyse sida ofte vinn over den mørke. Altså ,eg skjønner at det høyres betre ut å grunne ein seier på grunn av den positive tonen, men alt har ein bakside, også utveksling. Klart, når du må gjentekne gongar bytte familie, og du skriv om det i bloggen, mens du filosoferar på kvifor det gikk som det gikk, kven var skuld, kvifor fungerte det ikkje, så må det nesten fremjast litt, så andre kan læra og sjå korleis ein kulturkrasj kan være. Eg leste gjennom bloggen min i kronologisk rekkefølgje, og eg ser ingen grunn til at min blogg ikkje sku kåres. Tonen i bloggen e generelt nøytral, og eg forklarar konfliktane etterkvart som dei løysast eller oppdagast. Bloggen min kan være eit godt eksempel på korleis ting kan gå visst du er mindre heldi, og kva som faktisk skjer når du kjem i en slik situasjon.
Eg ska ta det som er relevant for den som skal være utvekslingsstudent, først noko som er utruleg viktig, og kan ikkje gjentas for ofte, også tar eg det som skjer visst du hamnar litt på skråplanet som meg:
1. punkt er allereie i søknads prosessen. Få med absolutt alt om deg, det være tro, legning, hudfarge, sykdommer, evt. (faktisk) rulleblad, ikkje at eg har et. Skriv om favoritt mat, drikka, farge, alt. ALT.
2. punkt e, sku noko gå galt dei første dagane med familien, det e ikkje farleg, det som skjer, er at lokallaget er kjapt ute, tar deg ut av familien, og lar deg bo hos ein av dei, til dei har funne ein ny. Ofte er dei veldig profesjonelle, og hald deg me selskap til du har familie. Det er normalt å måtte bytte i løpet av utvekslinga.
3.punkt er at sku det oppstå problema med den nye familien, vil lokalkontakten samtale med deg, familien, og du må kanskje underskrive ein kontrakt med punkt du må følgje for å betre situasjonen.
4.punktet er at du må være ekstremt forsiktig, og visst du har kontakt med lokalkontakten meir enn ein gong i månaden, vil du ganske sikkert bli sendt til over-lokalkontakten. Fordi, mykje kontakt med lokalkontakten er eit teikn på at du ikkje klarar å integrera i kulturen. Som eg har skreve tidligare i bloggen, der vil det settes spørsmålsteikn me utvekslinga di, og du må svare grundig for deg, kvifor du blei utvekslar, kvifor du valde nettopp lande du er i , kvifor ditt og kvifor datt, korleis forholda med div. personar er, og nokre spørsmål som visar kor integrert du faktisk er. Tilslut må du signere ein ny kontrakt.
Og, 5. punktet er at visst situasjonen blei alvorleg nok, vil lokallaget ha eit råd om din situasjon, uansett kor bra du trur det er etter møte med over-lokalkontakten, og bestemme om du burde bytte familie igjen. Ofte vil du sikkert være letta, og einig i bestemminga, fordi du sjølv så korleis det forholdet utvikla seg etter dette møte.
Denne vekka var det som alle veit jul, og dermed fekk eg sjansen til å møte presidentens familie. Vi åt pizza, og etterpå la eg merkje til ein ting til som eg kan leggje til det eg skreiv om først i førre blogginnlegg. For eg opplevde at mannen til presidenten vil at eg skal hjelpe meir til heime, og i den samanheng har eg prøvd å ta oppvasken etter måltida, men eg får aldri gjere ferdig. Og ofte når eg spør om å få hjelpe, seier presidenten enten nei takk, eller at ho skal rope på meg når ho treng hjelp. Og ho rope aldri, og eg får et dilemma. Men så, på tysdag, så åt vi altså pizza, og etterpå opplevde eg at svigesyster får ta heile oppvasken, og eg tenke; jaha. Dei vil at eg ska hjelpe, sei dei ikkje treng hjelpa, og lar gjestane ta oppvasken. Merkeleg. Ikkje at det nødvendigvis er korrekt observert, men eg tenkte det. Men dei var alle i hop hyggelege. Familien til presidenten, altså. Høflige og skikkelege folk.
Eg forstår ikkje far i huset. Klart eg forstår språket, men eg forstår ikkje han. Han skremmer meg og gjer meg nervøs. Fordi han er sint heile tida, han vil eg ska hjelpe meir til, og han seier uforståelege ting.
Og han kan skifte humør fortare enn ei veltrena hora kler av BH-en.
Og eg kjente eit stikk av heimlengsel da eg skjønte at det ei i grove trekk to gåver til meg på julaftan, den eg fekk av første vertsfamilien, og den eg kjøpte te meg sjølv. Og, eg gløymde den eg fekk av ei venninne (Homer som frir te Marge). Og nokre sjølvlaga julekort. Sikkert patetisk, og presidenten blir sikkert å synes veldi synd i meg. Trøsta mi er at eg etter nyttår skal på en drømmetur, og når eg kjem tilbake te Noreg, får eg masse gåver, antakeleg vis dyre kombinert jule- og bursdagsgåver, og eg får møtt sterkt sakna vennar og folk.
Eg kjenne at fordi eg e utan vertsfamilie, så sug jula litt. Fordi julegåvene heiman ifrå ikkje kunne sendast fordi eg skjønte at eg kanskje måtte skifte familie, og fordi på julaftan var det som sagt få gåver som var adressert til meg. Eg fekk ein sånn nakkedings som mann sett rundt nakken når man tar ein lur i bilen så nakken ikkje blir stiv, og eit flaggskjerf i grønt, gult, blått og kvitt. Og sistnemnte kjøpte eg til meg fordi eg skjønte at det ville auke kvoten min litt. Forresten, har nokon planar om å sende bursdagsgåve te meg, vent heller til eg kjem heim. Då får eg mindre å pakke, og heile heimturen treng kanskje ikkje så mange pappeska sendt i forvegen.
29.12.09
Ja, da e året nesten slutt, og det her bi årets siste innlegg.
Eg har ikkje oppdatert bloggen, fordi den 25.12 dro vi overraskande til strand - huset til Presidenten, og blei der til i dag. Eg har bada nesten kvar dag, blive litt solbrent på skuldra (ingenting Aloe Vera ikkje kan fikse), og på besøk kom den tyske vertsdattera deies for noen år tilbake på besøk med kjærasten Moritz. Einaste grunnen til at eg huskar namne var at det fekk meg til å tenkje på ein pakke ritz-kjeks på bærtur…. Uansett, No sett eg hos den nye vertsfamilien, utan pakken mamma sendte(håpar presidenten tar den med til meg før eg fer til São Paulo) men ganske fornøgd. Vertsfamilien virke veldi grei, og dotrene har begge vorre utvekslingselevar. Endelig kan eg bruke eigen data til internettbruk. Då slepp eg å gå lange omvegar for å lese e-post, og eg kan forhåpentlegvis besøke litt fleire nettstedar enn eg har hatt lov til så langt (må så klart spørje fyrst kva sider eg kan besøke) Ei av dotrene i den nye vertsfamilien har vorre eit år i Japan, og forstår då sikkert min fascinasjon for japansk teiknekunst (det som heiter manga og animè)
Eg sku kanskje ha reisefeber akkurat no, sidan det er ei veke til eg drar. Men reising er liksom ”second-nature” for meg.
Så, Da ønske eg alle som les dettanes et godt Nytt år! Sees på andre sida!
PS. Eg skal ta så mange bildar som eg orkar og klarar.
Her (i Joinville i kvart fall) så e songen ”Stereo Love” me Edward Maya & Vika Jigulina veldi, veldi, populær. Og det har den vorre i gode 5 månadar. Da eg høyrde songen fyrst, høyrde eg berre den electronica delen som går igjen, dundrande frå ein bil. Sidan byen har tysk opphav, og det var rundt Oktoberfest, tenkte eg ”Herre Jessu Fader, Dei har jo tadd Tyskland i heile sin populærmusikalske prakt hit!” Det tenkte eg lenge, til eg en dag hørte byrjinga, og tenkte ”denne likte eg.” Også kjem refrenget, og eg høyrer at det er faktisk ikkje Tyskland her. Og no som eg veit korleis den faktisk går, så har eg faktisk ingenting imot den meir. Eg legg til ein video eller to av sången så dokker kan synse om den. Kanskje den går på p3 Urørt no?
AFS Noreg har ein blogg konkurranse gåande blant utvekslingselevane, og eg fekk med meg ein av bloggane, ei jente som er i Tyskland, og dei grunna med at det var ei skildring av ein vellykka tilpassing, masse bildar, og gode innlegg. Og det fekk meg til å tenkje på kvifor den lyse sida ofte vinn over den mørke. Altså ,eg skjønner at det høyres betre ut å grunne ein seier på grunn av den positive tonen, men alt har ein bakside, også utveksling. Klart, når du må gjentekne gongar bytte familie, og du skriv om det i bloggen, mens du filosoferar på kvifor det gikk som det gikk, kven var skuld, kvifor fungerte det ikkje, så må det nesten fremjast litt, så andre kan læra og sjå korleis ein kulturkrasj kan være. Eg leste gjennom bloggen min i kronologisk rekkefølgje, og eg ser ingen grunn til at min blogg ikkje sku kåres. Tonen i bloggen e generelt nøytral, og eg forklarar konfliktane etterkvart som dei løysast eller oppdagast. Bloggen min kan være eit godt eksempel på korleis ting kan gå visst du er mindre heldi, og kva som faktisk skjer når du kjem i en slik situasjon.
Eg ska ta det som er relevant for den som skal være utvekslingsstudent, først noko som er utruleg viktig, og kan ikkje gjentas for ofte, også tar eg det som skjer visst du hamnar litt på skråplanet som meg:
1. punkt er allereie i søknads prosessen. Få med absolutt alt om deg, det være tro, legning, hudfarge, sykdommer, evt. (faktisk) rulleblad, ikkje at eg har et. Skriv om favoritt mat, drikka, farge, alt. ALT.
2. punkt e, sku noko gå galt dei første dagane med familien, det e ikkje farleg, det som skjer, er at lokallaget er kjapt ute, tar deg ut av familien, og lar deg bo hos ein av dei, til dei har funne ein ny. Ofte er dei veldig profesjonelle, og hald deg me selskap til du har familie. Det er normalt å måtte bytte i løpet av utvekslinga.
3.punkt er at sku det oppstå problema med den nye familien, vil lokalkontakten samtale med deg, familien, og du må kanskje underskrive ein kontrakt med punkt du må følgje for å betre situasjonen.
4.punktet er at du må være ekstremt forsiktig, og visst du har kontakt med lokalkontakten meir enn ein gong i månaden, vil du ganske sikkert bli sendt til over-lokalkontakten. Fordi, mykje kontakt med lokalkontakten er eit teikn på at du ikkje klarar å integrera i kulturen. Som eg har skreve tidligare i bloggen, der vil det settes spørsmålsteikn me utvekslinga di, og du må svare grundig for deg, kvifor du blei utvekslar, kvifor du valde nettopp lande du er i , kvifor ditt og kvifor datt, korleis forholda med div. personar er, og nokre spørsmål som visar kor integrert du faktisk er. Tilslut må du signere ein ny kontrakt.
Og, 5. punktet er at visst situasjonen blei alvorleg nok, vil lokallaget ha eit råd om din situasjon, uansett kor bra du trur det er etter møte med over-lokalkontakten, og bestemme om du burde bytte familie igjen. Ofte vil du sikkert være letta, og einig i bestemminga, fordi du sjølv så korleis det forholdet utvikla seg etter dette møte.
Denne vekka var det som alle veit jul, og dermed fekk eg sjansen til å møte presidentens familie. Vi åt pizza, og etterpå la eg merkje til ein ting til som eg kan leggje til det eg skreiv om først i førre blogginnlegg. For eg opplevde at mannen til presidenten vil at eg skal hjelpe meir til heime, og i den samanheng har eg prøvd å ta oppvasken etter måltida, men eg får aldri gjere ferdig. Og ofte når eg spør om å få hjelpe, seier presidenten enten nei takk, eller at ho skal rope på meg når ho treng hjelp. Og ho rope aldri, og eg får et dilemma. Men så, på tysdag, så åt vi altså pizza, og etterpå opplevde eg at svigesyster får ta heile oppvasken, og eg tenke; jaha. Dei vil at eg ska hjelpe, sei dei ikkje treng hjelpa, og lar gjestane ta oppvasken. Merkeleg. Ikkje at det nødvendigvis er korrekt observert, men eg tenkte det. Men dei var alle i hop hyggelege. Familien til presidenten, altså. Høflige og skikkelege folk.
Eg forstår ikkje far i huset. Klart eg forstår språket, men eg forstår ikkje han. Han skremmer meg og gjer meg nervøs. Fordi han er sint heile tida, han vil eg ska hjelpe meir til, og han seier uforståelege ting.
Og han kan skifte humør fortare enn ei veltrena hora kler av BH-en.
Og eg kjente eit stikk av heimlengsel da eg skjønte at det ei i grove trekk to gåver til meg på julaftan, den eg fekk av første vertsfamilien, og den eg kjøpte te meg sjølv. Og, eg gløymde den eg fekk av ei venninne (Homer som frir te Marge). Og nokre sjølvlaga julekort. Sikkert patetisk, og presidenten blir sikkert å synes veldi synd i meg. Trøsta mi er at eg etter nyttår skal på en drømmetur, og når eg kjem tilbake te Noreg, får eg masse gåver, antakeleg vis dyre kombinert jule- og bursdagsgåver, og eg får møtt sterkt sakna vennar og folk.
Eg kjenne at fordi eg e utan vertsfamilie, så sug jula litt. Fordi julegåvene heiman ifrå ikkje kunne sendast fordi eg skjønte at eg kanskje måtte skifte familie, og fordi på julaftan var det som sagt få gåver som var adressert til meg. Eg fekk ein sånn nakkedings som mann sett rundt nakken når man tar ein lur i bilen så nakken ikkje blir stiv, og eit flaggskjerf i grønt, gult, blått og kvitt. Og sistnemnte kjøpte eg til meg fordi eg skjønte at det ville auke kvoten min litt. Forresten, har nokon planar om å sende bursdagsgåve te meg, vent heller til eg kjem heim. Då får eg mindre å pakke, og heile heimturen treng kanskje ikkje så mange pappeska sendt i forvegen.
29.12.09
Ja, da e året nesten slutt, og det her bi årets siste innlegg.
Eg har ikkje oppdatert bloggen, fordi den 25.12 dro vi overraskande til strand - huset til Presidenten, og blei der til i dag. Eg har bada nesten kvar dag, blive litt solbrent på skuldra (ingenting Aloe Vera ikkje kan fikse), og på besøk kom den tyske vertsdattera deies for noen år tilbake på besøk med kjærasten Moritz. Einaste grunnen til at eg huskar namne var at det fekk meg til å tenkje på ein pakke ritz-kjeks på bærtur…. Uansett, No sett eg hos den nye vertsfamilien, utan pakken mamma sendte(håpar presidenten tar den med til meg før eg fer til São Paulo) men ganske fornøgd. Vertsfamilien virke veldi grei, og dotrene har begge vorre utvekslingselevar. Endelig kan eg bruke eigen data til internettbruk. Då slepp eg å gå lange omvegar for å lese e-post, og eg kan forhåpentlegvis besøke litt fleire nettstedar enn eg har hatt lov til så langt (må så klart spørje fyrst kva sider eg kan besøke) Ei av dotrene i den nye vertsfamilien har vorre eit år i Japan, og forstår då sikkert min fascinasjon for japansk teiknekunst (det som heiter manga og animè)
Eg sku kanskje ha reisefeber akkurat no, sidan det er ei veke til eg drar. Men reising er liksom ”second-nature” for meg.
Så, Da ønske eg alle som les dettanes et godt Nytt år! Sees på andre sida!
PS. Eg skal ta så mange bildar som eg orkar og klarar.
19. des. 2009
Denne veka skal laere litt om...
dobbeltmoral i kulturen.
Fordi det er noko som er ein stor del i den brasilianske (!@#/%¤#?¨^* kvifor høyres båe brasilsk og brasiliansk like riktig ut?) kulturen. Folk snakkar rett som det er med kløyvd tunge, og det er frustrerande. Det har vore til stades i heile mitt opphald, men det er fyrst no eg tenkjer skikkeleg igjennom det. Det har skrike, klort, bitt, alt for å få oppmerksam. Trur den også ga meg ein trøkk 16, for eg vakna en morgon med uforklarleg vondt i auget. (E trøkk ein slags målestokk i boksing? Eller kanskje eit nød rop. Eit teikn på nestekjærleik. En boksar fallar med hjertestans, og motsatt trenar ropar ”Trøkk 16!”, så ropar kanskje den andre trenaren ”nei, trykk tjue!” Og te slutt bryt dommaren inn, og seier ”Har dokker rota nød nummera heilt til?! Ring seven eleven!”)
En gang i førre veke kom eg til å tenkje på noko ein i lokallaget sa om kulturen. No ska eg ta fridomen til å herse litt med kulturen det forventes eg skal adoptere som eit barn frå… Guatemala? Vent, det bliv jo ikkje riktig, eg er jo i Brasil! Men det fyrste høyres faktisk meir riktig ut og logisk… Dog, det finnes jo masse heimlause og fattige barn her også… Når eg tenkje på det, så er jo PLAN-fadder ordninga litt diskriminerande! Det er jo aldri reklame på TV om å bli fadder for ein unge i Brasil! Det e alltid Guatemala, eller Haiti, eller Uganda, Rwanda eller Pakistan. Men Brasil? Nei då. Dette må vi få gjort noke me. Noen, ring seven eleven!
Det fyrste eg såg til dobbeltmoral va rdet me åpenheit. ”Det litle slipp førde til eit klipp i situasjonen, og ein periode var det godt. Men igjen ble eg forrådt”(16NORRB, kap 91,17-18) Det var ein komplikasjon heilt i byrjinga av utvekslinga, som sette 1. Vertsmamma i eit dillemma som var om ho sku godta legninga mi og bekymre seg sjuk, eller om ho sku sende fantastiske meg bort og sleppe bekymringa (Ho sa faktisk at ho syntes eg var ein fantastisk person)
Det andre var at eg måtte bytte familie. Igjen. Og det skjedde gjennom at eg ville hjelpe, men var enten for seint ute, eller dei ville ikkje ha hjelp. Dei sa ”nei takk” og eg e opplærd til å godta nei takk, men forsikre meg om at personen ikkje vil. Og trur du ikkje dei bliv sure over at eg ikkje gjer noko? Joda, det bliv dei. Eg spør tre-fire gongar om å hjelpe (så klart fordelt ut over dagar) og tilslut gjer eg faktisk opp, for eg får jo berre nei! Det er jo ikkje vits i å spørje når du veit svaret!
Men eg overdriver punktet her, for det var berre ein liten del av heile situasjonen med familien eg så langt har hatt lengst som vertsfamilie. Eg var like mykje skuld i det, dog nokre av skuldinga mot meg ikkje var min feil. Og nokre ting, liksom, berre skjedde. Ein liten hending førde til ei anna, og det blev ein slags domino-effekt. Eg gjorde ein del dumme ting, og eg hjelpte ikkje til heime. Pai mista fast arbeide, men insisterte på å ha meg, det førte til at dei andre måtte jobbe meir, og kunne ikkje lenger forklare meg ting, som igjen førte til fleire dumme ting frå mi sida. Også gjorde dei eindel skuffande ting sjølv. Ein morgon eg sku til ein naboby og delta i et prosjekt, hadde eg dagen før fådd eit inntrykk av at Pai sku stå opp tidleg og hjelpe meg me taxi, gjennom samtale. Også står han opp akkurat så seint at rekkjer fram til busstasjonen til busstida. Og når eg sku løyse inn billetten, kunne eg ikkje gjere det, for eg hadde ikkje passe med meg. Knust, måtte eg berre dra til skulen.
Men eg har lært, og forhåpentleg får eg ein familie som har hatt utvekslingselevar før, og som kan engelsk flytande alle i hop, så eg kan avklåre mest muleg med ein gong.
Eg har opplevd tre egg med dobbel plomme (det måtte me, altså, kor ofte ser du tre egg me dobbel plomme? På same dag?) ein av dagane eg og Camila sku lage omelett. Hennes omelettar har ein anna konsistens en originalen, meir eggerøre-lik. Men det var sinnsykt godt, så slik ska eg laga omelett framover.
Eg har kjøpt billettane til og frå São Paulo, men eg har igjen å avtale med Josê om møte. Eg må nesten vette når vi reiser igjennom byen før eg kan avtale.
Eg har også lærd litt om sjukdomsbehandling. Det virke til tidar som om det ikkje finnes nestekjærleik her (det e jo så klart feil, den er meir i djupet, den må graves fram, men den er der). Eg vakna ei natt med diaré og kraftige magekrampar (e det kanskje magesår?) og eg pinte meg gjennom ein heil dag med disse smertane. Det familien gjorde var å gje meg te, medisin, og det va det. Dei sa til og med at visst eg ikkje tok medisinen, kom eg aldri til å blive betre. Tøv, tenkte eg, eg veit betre. Medisin er ikkje løysninga på alt. Eg meine eg har ein sunn skepsis til medisin. Uansett, eg blei betre, men av og til får eg ein veldig svak versjon av magekrampane etter å ha spist, men det e lukkeligvis ikkje alltid.
Det hender eg sender ein tanke til dei stakkars kalde, frosne fiskepinnane eg har i Noreg…
Eg opplever korleis det er å ha ei litlesyster. Mamma, takk for at du berre skapte brør. Dei er mykje enklare å hanskes med. Det sver eg på. Tante Anne Guri, eg har kanskje ein ide om korleis Kari var da dokker var små. Eller kanskje ikkje, eg har høyrd at den einaste krangelen dokker hadde var over ein tapt tannbørste på interrail… Som jo i grunn er bra, sida det var ein slik liten filleting?
Fordi det er noko som er ein stor del i den brasilianske (!@#/%¤#?¨^* kvifor høyres båe brasilsk og brasiliansk like riktig ut?) kulturen. Folk snakkar rett som det er med kløyvd tunge, og det er frustrerande. Det har vore til stades i heile mitt opphald, men det er fyrst no eg tenkjer skikkeleg igjennom det. Det har skrike, klort, bitt, alt for å få oppmerksam. Trur den også ga meg ein trøkk 16, for eg vakna en morgon med uforklarleg vondt i auget. (E trøkk ein slags målestokk i boksing? Eller kanskje eit nød rop. Eit teikn på nestekjærleik. En boksar fallar med hjertestans, og motsatt trenar ropar ”Trøkk 16!”, så ropar kanskje den andre trenaren ”nei, trykk tjue!” Og te slutt bryt dommaren inn, og seier ”Har dokker rota nød nummera heilt til?! Ring seven eleven!”)
En gang i førre veke kom eg til å tenkje på noko ein i lokallaget sa om kulturen. No ska eg ta fridomen til å herse litt med kulturen det forventes eg skal adoptere som eit barn frå… Guatemala? Vent, det bliv jo ikkje riktig, eg er jo i Brasil! Men det fyrste høyres faktisk meir riktig ut og logisk… Dog, det finnes jo masse heimlause og fattige barn her også… Når eg tenkje på det, så er jo PLAN-fadder ordninga litt diskriminerande! Det er jo aldri reklame på TV om å bli fadder for ein unge i Brasil! Det e alltid Guatemala, eller Haiti, eller Uganda, Rwanda eller Pakistan. Men Brasil? Nei då. Dette må vi få gjort noke me. Noen, ring seven eleven!
Det fyrste eg såg til dobbeltmoral va rdet me åpenheit. ”Det litle slipp førde til eit klipp i situasjonen, og ein periode var det godt. Men igjen ble eg forrådt”(16NORRB, kap 91,17-18) Det var ein komplikasjon heilt i byrjinga av utvekslinga, som sette 1. Vertsmamma i eit dillemma som var om ho sku godta legninga mi og bekymre seg sjuk, eller om ho sku sende fantastiske meg bort og sleppe bekymringa (Ho sa faktisk at ho syntes eg var ein fantastisk person)
Det andre var at eg måtte bytte familie. Igjen. Og det skjedde gjennom at eg ville hjelpe, men var enten for seint ute, eller dei ville ikkje ha hjelp. Dei sa ”nei takk” og eg e opplærd til å godta nei takk, men forsikre meg om at personen ikkje vil. Og trur du ikkje dei bliv sure over at eg ikkje gjer noko? Joda, det bliv dei. Eg spør tre-fire gongar om å hjelpe (så klart fordelt ut over dagar) og tilslut gjer eg faktisk opp, for eg får jo berre nei! Det er jo ikkje vits i å spørje når du veit svaret!
Men eg overdriver punktet her, for det var berre ein liten del av heile situasjonen med familien eg så langt har hatt lengst som vertsfamilie. Eg var like mykje skuld i det, dog nokre av skuldinga mot meg ikkje var min feil. Og nokre ting, liksom, berre skjedde. Ein liten hending førde til ei anna, og det blev ein slags domino-effekt. Eg gjorde ein del dumme ting, og eg hjelpte ikkje til heime. Pai mista fast arbeide, men insisterte på å ha meg, det førte til at dei andre måtte jobbe meir, og kunne ikkje lenger forklare meg ting, som igjen førte til fleire dumme ting frå mi sida. Også gjorde dei eindel skuffande ting sjølv. Ein morgon eg sku til ein naboby og delta i et prosjekt, hadde eg dagen før fådd eit inntrykk av at Pai sku stå opp tidleg og hjelpe meg me taxi, gjennom samtale. Også står han opp akkurat så seint at rekkjer fram til busstasjonen til busstida. Og når eg sku løyse inn billetten, kunne eg ikkje gjere det, for eg hadde ikkje passe med meg. Knust, måtte eg berre dra til skulen.
Men eg har lært, og forhåpentleg får eg ein familie som har hatt utvekslingselevar før, og som kan engelsk flytande alle i hop, så eg kan avklåre mest muleg med ein gong.
Eg har opplevd tre egg med dobbel plomme (det måtte me, altså, kor ofte ser du tre egg me dobbel plomme? På same dag?) ein av dagane eg og Camila sku lage omelett. Hennes omelettar har ein anna konsistens en originalen, meir eggerøre-lik. Men det var sinnsykt godt, så slik ska eg laga omelett framover.
Eg har kjøpt billettane til og frå São Paulo, men eg har igjen å avtale med Josê om møte. Eg må nesten vette når vi reiser igjennom byen før eg kan avtale.
Eg har også lærd litt om sjukdomsbehandling. Det virke til tidar som om det ikkje finnes nestekjærleik her (det e jo så klart feil, den er meir i djupet, den må graves fram, men den er der). Eg vakna ei natt med diaré og kraftige magekrampar (e det kanskje magesår?) og eg pinte meg gjennom ein heil dag med disse smertane. Det familien gjorde var å gje meg te, medisin, og det va det. Dei sa til og med at visst eg ikkje tok medisinen, kom eg aldri til å blive betre. Tøv, tenkte eg, eg veit betre. Medisin er ikkje løysninga på alt. Eg meine eg har ein sunn skepsis til medisin. Uansett, eg blei betre, men av og til får eg ein veldig svak versjon av magekrampane etter å ha spist, men det e lukkeligvis ikkje alltid.
Det hender eg sender ein tanke til dei stakkars kalde, frosne fiskepinnane eg har i Noreg…
Eg opplever korleis det er å ha ei litlesyster. Mamma, takk for at du berre skapte brør. Dei er mykje enklare å hanskes med. Det sver eg på. Tante Anne Guri, eg har kanskje ein ide om korleis Kari var da dokker var små. Eller kanskje ikkje, eg har høyrd at den einaste krangelen dokker hadde var over ein tapt tannbørste på interrail… Som jo i grunn er bra, sida det var ein slik liten filleting?
13. des. 2009
opptatt uke
Når eg skriv innlegg te bloggen ukesvis, så velge eg å skrive det først på dataen min, lagre på minnepenn, og legge ut på blogspot. Slik bruke eg en anelse mindre tid på nett, og eg kan jobbe me innlegget heile vekka.
…og denne vekka e et unntak, i den sammenheng at det har skjedd alt og ingenting. Eg har vorre busybusy, men eg huske ikkje en damn shit. Så eg prøve likevel. I skrivanes stund e det forresten 13.12.09 kl 09 på morran. Eg har tusen ting eg må ordne seinar i dag, deriblandt legge dette ut.
Vi bynne me fredag, når eg sku over te eks-presidenten. Alle i lokallaget, heimkomne, noværanes utvekslere og kommanes, samla seg te grillparty. Vi spiste churrasco (uttales sjohasko, eller sjorrasko, kjem an på preferanse), som da e ganske enkelt grilla kjøtt, utan nokka særli te krydring. Og vi drakk (av gutta va nok ege eneste som berre drakk brus, resten drakk øl) og spiste søtsaker og koste oss. Eg traff på ei som utveksla te Japan (det e sekkert slemt av meg, men det hende eg lure på om eg hadde klart meg betre i Japan en her, fordi eg e sær (det e visst veldi vanli å ha egen stil der), Eg like å teikne (og der teikne/male man det man skriv, såpass presisjon trengs det), og det e ingen tro der (egentli) som har noen velvalgte ord om homofile/homofili) Dessutan interessere språket meg, og eg like japanske teikneseriar/teiknefilmar.)Men altså, eg spore av!
Så eg prata altså me ho som utveksla dit, og ho og brorn planla en meir ungdommeli event, nemli bar. Eg huske vagt ( les heilt) at eg tenkte at ei natt i bråkanes omgivelsa kan ikkje skade, dessutan har eg ikkje mange sjansan te å være me de andre utveksleran. Så eg sa ja. Og vi dro på ølbar. Alle unntatt eg drakk øl i rike mengda, og eg fant ut at å sitte i et røykfylt rom og se de andre drikke ikkje nødvendivis e så ille som man sku tenke seg. Og alt det sinnsyke folk kan finne på i fylla! (Merk, det her e heller europeisk oppførsel, å drekke førr å bli full e ikkje så populært her, det forventes at du veit kor grensa di går) Eg hadde det arti. Standhafti lot eg være å drekke øl. (Gunnar og Erik Johan kan meine det dem vil, eg har hittil berre drukke brus og ikkje alkohol holdie greier, Og når eg sei at eg e avholds, eg spesifisere at eg ikkje regne 0.02 eller der omkring som egentli alkoholholdi, fordi du daue av all væsken før du får noen virkeli virkning av alkoholen uansett. Faktisk, det e så godt som ingen virkning av alkoholen vesst du drekk det sakte nok.
Så eg kom heim te eks-pres. Og legg meg. Dagen etter shoppe eg litt julegava te venna for de pengan eg har tilgjengeli. (Bør nevnes at eg ska kjøpe meir på måndag), dagen der igjen drar vi te ei strand eg ikkje har vorre på. Denne stranda va i alle fall halvveis te fylkessentrumet Floreanópolis, og stranda va skikkeli lang! Vi spiste fisk, og eg kjøpte meg et skjerf som så ut som det Brasilske flagget (e det brasilsk eller brasiliansk? eg synes begge dela høres rikti ut…), siden julegaver kan det bli litt lite av dette året… fysiske, altså. Dokker som overføre, kunne dokker vorre engla og sende mail eller en beskjed på msn om dato og sum? Eg føre regnskap, fordi eg kan ta ut penga, men ikkje se kor mykje eg har, eller kor mykje som e igjen.
Eg kom heim igjen te president (ikkje eksen) Og eg merka gavan. Det som har skjedd imellomtida e ikkje stort, men på torsdag gjekk eg runden for å dele ut gavan og i for i gårs va det juleverksted i president’s hus, og etter at juleverkstedet va over, kjørte vi te presidentens sommerhus ve sjøen (julegave uttdelinga gjekk forresten bra, eg har en igjen). Eg nevnte kor mykje eg hadde betalt så langt for turen, og ho va overraska. Så eg ska snart få hjelp me både bussbilletta og å kontakte reisebyrået og sjekke om det e meir som ska betales…
Mens vi va ved sjøen, gjekk eg og vassa i vannkantan, da eg fant et rosa skjell, som eg tok me heim, og etterpå så at bølgan gjekk både opp på stranda og langs den. Akkurat det siste fekk meg te å tenke litt, fordi eg har lest litt om treighetsloven og vann, men her krasja jo nokka, for etter det eg har lært, så føre treighetsloven te at bølgan treff stranda oppover, og ikkje sidelengs… e det engang muli? At bølgan går langs stranda?
En ting som sjokksatte meg i dag, va at far i huset kjøpte fisk i går, og i dag mens eg gjorde leksa, bynte han å behandle fisken. Og han kan IKKJE behandle den, men eg tør ikkje sei nokka, fordi han har en sint karakter, han e grei, men han blir sint for den minste ting!
Han prøvde å klippe av finna og svømmegreier, ødela en saks, og gjorde bortplukking av bein vanskeliar en nødvendi. Etterpå bynnte han å skrape skjellan av! Eg e sekker på at han definitivt aldri har laga te fisk før, så eg må snart ta meg av en skikkeli fiskelunsj, og vise korsn fisk ska lages te…
…og denne vekka e et unntak, i den sammenheng at det har skjedd alt og ingenting. Eg har vorre busybusy, men eg huske ikkje en damn shit. Så eg prøve likevel. I skrivanes stund e det forresten 13.12.09 kl 09 på morran. Eg har tusen ting eg må ordne seinar i dag, deriblandt legge dette ut.
Vi bynne me fredag, når eg sku over te eks-presidenten. Alle i lokallaget, heimkomne, noværanes utvekslere og kommanes, samla seg te grillparty. Vi spiste churrasco (uttales sjohasko, eller sjorrasko, kjem an på preferanse), som da e ganske enkelt grilla kjøtt, utan nokka særli te krydring. Og vi drakk (av gutta va nok ege eneste som berre drakk brus, resten drakk øl) og spiste søtsaker og koste oss. Eg traff på ei som utveksla te Japan (det e sekkert slemt av meg, men det hende eg lure på om eg hadde klart meg betre i Japan en her, fordi eg e sær (det e visst veldi vanli å ha egen stil der), Eg like å teikne (og der teikne/male man det man skriv, såpass presisjon trengs det), og det e ingen tro der (egentli) som har noen velvalgte ord om homofile/homofili) Dessutan interessere språket meg, og eg like japanske teikneseriar/teiknefilmar.)Men altså, eg spore av!
Så eg prata altså me ho som utveksla dit, og ho og brorn planla en meir ungdommeli event, nemli bar. Eg huske vagt ( les heilt) at eg tenkte at ei natt i bråkanes omgivelsa kan ikkje skade, dessutan har eg ikkje mange sjansan te å være me de andre utveksleran. Så eg sa ja. Og vi dro på ølbar. Alle unntatt eg drakk øl i rike mengda, og eg fant ut at å sitte i et røykfylt rom og se de andre drikke ikkje nødvendivis e så ille som man sku tenke seg. Og alt det sinnsyke folk kan finne på i fylla! (Merk, det her e heller europeisk oppførsel, å drekke førr å bli full e ikkje så populært her, det forventes at du veit kor grensa di går) Eg hadde det arti. Standhafti lot eg være å drekke øl. (Gunnar og Erik Johan kan meine det dem vil, eg har hittil berre drukke brus og ikkje alkohol holdie greier, Og når eg sei at eg e avholds, eg spesifisere at eg ikkje regne 0.02 eller der omkring som egentli alkoholholdi, fordi du daue av all væsken før du får noen virkeli virkning av alkoholen uansett. Faktisk, det e så godt som ingen virkning av alkoholen vesst du drekk det sakte nok.
Så eg kom heim te eks-pres. Og legg meg. Dagen etter shoppe eg litt julegava te venna for de pengan eg har tilgjengeli. (Bør nevnes at eg ska kjøpe meir på måndag), dagen der igjen drar vi te ei strand eg ikkje har vorre på. Denne stranda va i alle fall halvveis te fylkessentrumet Floreanópolis, og stranda va skikkeli lang! Vi spiste fisk, og eg kjøpte meg et skjerf som så ut som det Brasilske flagget (e det brasilsk eller brasiliansk? eg synes begge dela høres rikti ut…), siden julegaver kan det bli litt lite av dette året… fysiske, altså. Dokker som overføre, kunne dokker vorre engla og sende mail eller en beskjed på msn om dato og sum? Eg føre regnskap, fordi eg kan ta ut penga, men ikkje se kor mykje eg har, eller kor mykje som e igjen.
Eg kom heim igjen te president (ikkje eksen) Og eg merka gavan. Det som har skjedd imellomtida e ikkje stort, men på torsdag gjekk eg runden for å dele ut gavan og i for i gårs va det juleverksted i president’s hus, og etter at juleverkstedet va over, kjørte vi te presidentens sommerhus ve sjøen (julegave uttdelinga gjekk forresten bra, eg har en igjen). Eg nevnte kor mykje eg hadde betalt så langt for turen, og ho va overraska. Så eg ska snart få hjelp me både bussbilletta og å kontakte reisebyrået og sjekke om det e meir som ska betales…
Mens vi va ved sjøen, gjekk eg og vassa i vannkantan, da eg fant et rosa skjell, som eg tok me heim, og etterpå så at bølgan gjekk både opp på stranda og langs den. Akkurat det siste fekk meg te å tenke litt, fordi eg har lest litt om treighetsloven og vann, men her krasja jo nokka, for etter det eg har lært, så føre treighetsloven te at bølgan treff stranda oppover, og ikkje sidelengs… e det engang muli? At bølgan går langs stranda?
En ting som sjokksatte meg i dag, va at far i huset kjøpte fisk i går, og i dag mens eg gjorde leksa, bynte han å behandle fisken. Og han kan IKKJE behandle den, men eg tør ikkje sei nokka, fordi han har en sint karakter, han e grei, men han blir sint for den minste ting!
Han prøvde å klippe av finna og svømmegreier, ødela en saks, og gjorde bortplukking av bein vanskeliar en nødvendi. Etterpå bynnte han å skrape skjellan av! Eg e sekker på at han definitivt aldri har laga te fisk før, så eg må snart ta meg av en skikkeli fiskelunsj, og vise korsn fisk ska lages te…
3. des. 2009
Førre helg gjekk bra
Førre helg synes eg gjekk særs bra, fordi eg hjelpte skikkeleg mykje til heime. Eg tok oppvasken veldig ofte, og eg hjelpte til med å handle. Eg organiserte ryddigheita mi på rommet, så no er det i orden (blir det siste å leggje smør på flesk?). Eg leste også til side… ja, eg leste forbi side hundre i kvart fall, i Sofies verden på portugisisk. Eg forstår mykje meir av handlinga no en da eg byrja, til dels fordi eg kan språket betre no, og til dels fordi eg har lest boka ein gong tidligare, men då på norsk. Det er interessant korleis namna er like det eg kjennar til, men likevel særs forskjellig.
Eg har byrja å få tilbake prøvar, og eg fekk 5 på portugisisk grammatikk! … Vel, det tilsvarar omtrent ein god 3ar, men likevel! 5 er særs bra, fordi fortsetter det slik, kjem eg til å ha 10 i portugisisk i sluten av skuleåret! Eg spurte ei i klassen kva som var gjennomsnittskarakter i klassen, og ho svara 8-10! 8-10 er sterk 5ar til seksar! Eg tenkte først, ho tullar berre, men så skjønte eg at ho meinte alvor. Eg ser no heilt klart at skule er noko ungdommen tar alvorleg i Brasil. Huskar eg ikkje heilt feil, er gjennomsnittet i norsk skule på 4-5… noko som er 6-8 her… Eg ska laga ein tabell med fag og karakter, norsk karakter i parentes.
Matte 1,5 (1)
Biologi 4 (2/3)
Geografi 4 (2/3)
Portugisisk 5 (3)
Litteratur 1 (1)
Engelsk 7 (4/5)
Historie 1 (1)
Kjemi 1 (1)
Blant mange mindre problema, så er det eit som er særs kritisk, øretelefonane til iPoden min er byrja å bli slitt nede me pluggen, så eg tør ikkje bruka dei. Eg rette på meg sjølv; plastikken er broten heile vegen rundt nede at med pluggen, så du ser metall ledingane. Eg ventar på ein sjans til å kjøpe nye, men til da, korleis ska man klare seg utan musikk?! Krise. Andre mindre problem er til dømes…. Korleis eg ska presentera Noreg på skulen.
Og… kanskje pengar, og pengar er viktige. Eg treng dei til å betale språkklassar for to månader, bussbillettar til og frå São Paulo, hotellopphald der, og div. julegåver. Prøvane gjekk… eg veit ikkje om eg ska sei, men eg overlevde.
Og denne helga skiftar eg vertsfamilie. Lokallaget kom fram til at forholdet mitt med søster ikkje kunne bergast, og at det derfor var best å skifte meg. Så i skrivande stund bor eg hos den no værande lokallagspresidenten, og i morgon eller på laurdag skal eg til ho som var president da eg kom til Brasil, og bo der over helga, så skal eg tilbake att, og bo hos presidenten enten til eg tar den reisa, eller til eg får midlertidig familie. Eg er einig i avgjøringa, og eg hadde tenkt å spørje om å få bytte familie uansett, fordi eg innsåg at eg hadde såra familien min særs mykje med oppføringa mi, så eg har lært av skade, og gjer ikkje feilane så lett i den nye familien. Forhåpentlegvis kan heile familien engelsk godt nok til at eg kan få alle spørsmål avklara, og korleis dei vil at eg skal oppføre meg.
Eg får kontakt med stadig fleire personar… Det er ganske morosamt at heile skulen OG universitetet veit at eg er utvekslingselev… Visst venninnene mine i klassen har rett, så er eg ferdig med skule for dette året den 3. Desember. Altså skule-skule, eg trur eg må møte opp kvar dag fram til 18.Desember. Kor herleg er ikkje det? Men det betyr også at eg må gjere meir heime. Og heime er det eigentleg ikkje noko å gjere, så på dagane med fint vær, skal eg utforska byen min meir. Eg tenkjer på å gå mot øst, og sjå om eg kjem til kyst. Om mogleg, strand, så eg får vassa litt barbeint. Det er noko terapeutisk i det for meg. Eg får følinga av å sleppe å tenkje på problema mine og berre være meg. Det er også ein ypparleg sjanse til å titte på gutar… Men hysj, ikkje sei det til nokon! Eg e tvungen litt tilbake i skapet her, men det er eigentleg så lite at eg ikkje bryr meg noko særleg.
Kolibri heite Beija-flor her. Flores er blomster og er hokjønn. Beijo betyr kyss, men her skifte verba slutt bokstav avhengig av substantivets kjønn, så til vanleg ville det vorre rikti å seie beijo (Lite kyss blir forresten beijinho), men fordi flor e hokjønn, så skifte beijo te beija. Hokjønn slutte me –a og hannkjønn me –o.
Men eg sporar av frå det eg sku fram te. Alle kan sei seg einige i at blomsterkyssar e eit godt beskrivande namn på kolibri? Bra.
Frå språkklassane mine har eg no tre tjukke bunkar med oppgåver som er retta og gjort ferdig. Det er ganske imponerande. For ei stund sidan kjøpte eg ein kortstokk. Så når det regn og lite å gjere, legg eg kabal. Den vanlege som alle kjennar frå PC, pyramide, og tellekabal. Eg har også byrja å lage eit norsk kurs for utvekslingselevar, kor dei lærar basis norsk. Eg skal laga eit Bokmålkurs og eit nynorskkurs, så kan gruppa velje kva dei vil lære. Eg forklarar dei at bokmål er det skriftspråket som er offisielt i Troms Fylke, men at nynorsk er nærare måten vi pratar på, men med litt andre og kanskje fleire reglar. Uansett, Dette er ei unik muligheit for meg sjølve til å systematisere språket mitt og finne ein måte eg kan læra det bort på. Eg trur mamma har egne klassar for framandspråklege, så kurset mitt er eit alternativ til å læra det fortare. Mamma, kan ikkje du forklare meg pr. e-post korleis du går fram? Så kan eg forklara deg korleis eg tenkjer meg at kurset skal gå.
Sånne istapp-julelys er visst veldig populære her. Eg veit at dei sels på Island, og Pappa har eit sett, eg trur dei fleste har enten sett huset eller sett bildar av det. Det er ganske flott, kva? Men her ser det eigentleg berre dumt ut… Eg meine, istappar i eit av verdas varmaste land? Kom igjen. Men det e litt morosamt å sjå for det om.
Eg laga ein fantastisk ordspel-vits (Gunnar kjem til å like den) Kvifor kan ikkje Mujamba gje Stig når Aligator? XP Dei har tillating til å sende ein rakett i min retning…
For tida hadde eg eit vakkert syn frå soveroms vindauget, fordi ein av ex-naboane hadde eit sånt asiatisk tre som er rosa av blomar, eit kirsebærtre, med eit regn av lette, lydlause og elegante kronblad under. Treet var på ein liten topp, så eg spurte av og til om eg kunne få sitje under treet av eigarane, og dei sa som oftast ”ja, det kan du”, sida plassen rundt treet var skjult av nokre buskar, og det var greitt og gå til plassen utan å gå forbi huset. Kan dykk tenkje dykk å sitje under eit sånt tre, lettkledde, i solnedgang med ein lett, lett vind på huda, som løyser kronblad så det er ein lett og jamn straum av rosa partiklar som dalar ned som små ballerinaer, eller som rosa regndråpar i saktefilm, med ein meir variert fallbane, utan nokre forstyrrande lydar anna en piano musikken frå ”Letters from Iwo Jima” på mp3-spellaren? Eg kan fortelje dykk at det er særs avslappande…
Eg har byrja å få tilbake prøvar, og eg fekk 5 på portugisisk grammatikk! … Vel, det tilsvarar omtrent ein god 3ar, men likevel! 5 er særs bra, fordi fortsetter det slik, kjem eg til å ha 10 i portugisisk i sluten av skuleåret! Eg spurte ei i klassen kva som var gjennomsnittskarakter i klassen, og ho svara 8-10! 8-10 er sterk 5ar til seksar! Eg tenkte først, ho tullar berre, men så skjønte eg at ho meinte alvor. Eg ser no heilt klart at skule er noko ungdommen tar alvorleg i Brasil. Huskar eg ikkje heilt feil, er gjennomsnittet i norsk skule på 4-5… noko som er 6-8 her… Eg ska laga ein tabell med fag og karakter, norsk karakter i parentes.
Matte 1,5 (1)
Biologi 4 (2/3)
Geografi 4 (2/3)
Portugisisk 5 (3)
Litteratur 1 (1)
Engelsk 7 (4/5)
Historie 1 (1)
Kjemi 1 (1)
Blant mange mindre problema, så er det eit som er særs kritisk, øretelefonane til iPoden min er byrja å bli slitt nede me pluggen, så eg tør ikkje bruka dei. Eg rette på meg sjølv; plastikken er broten heile vegen rundt nede at med pluggen, så du ser metall ledingane. Eg ventar på ein sjans til å kjøpe nye, men til da, korleis ska man klare seg utan musikk?! Krise. Andre mindre problem er til dømes…. Korleis eg ska presentera Noreg på skulen.
Og… kanskje pengar, og pengar er viktige. Eg treng dei til å betale språkklassar for to månader, bussbillettar til og frå São Paulo, hotellopphald der, og div. julegåver. Prøvane gjekk… eg veit ikkje om eg ska sei, men eg overlevde.
Og denne helga skiftar eg vertsfamilie. Lokallaget kom fram til at forholdet mitt med søster ikkje kunne bergast, og at det derfor var best å skifte meg. Så i skrivande stund bor eg hos den no værande lokallagspresidenten, og i morgon eller på laurdag skal eg til ho som var president da eg kom til Brasil, og bo der over helga, så skal eg tilbake att, og bo hos presidenten enten til eg tar den reisa, eller til eg får midlertidig familie. Eg er einig i avgjøringa, og eg hadde tenkt å spørje om å få bytte familie uansett, fordi eg innsåg at eg hadde såra familien min særs mykje med oppføringa mi, så eg har lært av skade, og gjer ikkje feilane så lett i den nye familien. Forhåpentlegvis kan heile familien engelsk godt nok til at eg kan få alle spørsmål avklara, og korleis dei vil at eg skal oppføre meg.
Eg får kontakt med stadig fleire personar… Det er ganske morosamt at heile skulen OG universitetet veit at eg er utvekslingselev… Visst venninnene mine i klassen har rett, så er eg ferdig med skule for dette året den 3. Desember. Altså skule-skule, eg trur eg må møte opp kvar dag fram til 18.Desember. Kor herleg er ikkje det? Men det betyr også at eg må gjere meir heime. Og heime er det eigentleg ikkje noko å gjere, så på dagane med fint vær, skal eg utforska byen min meir. Eg tenkjer på å gå mot øst, og sjå om eg kjem til kyst. Om mogleg, strand, så eg får vassa litt barbeint. Det er noko terapeutisk i det for meg. Eg får følinga av å sleppe å tenkje på problema mine og berre være meg. Det er også ein ypparleg sjanse til å titte på gutar… Men hysj, ikkje sei det til nokon! Eg e tvungen litt tilbake i skapet her, men det er eigentleg så lite at eg ikkje bryr meg noko særleg.
Kolibri heite Beija-flor her. Flores er blomster og er hokjønn. Beijo betyr kyss, men her skifte verba slutt bokstav avhengig av substantivets kjønn, så til vanleg ville det vorre rikti å seie beijo (Lite kyss blir forresten beijinho), men fordi flor e hokjønn, så skifte beijo te beija. Hokjønn slutte me –a og hannkjønn me –o.
Men eg sporar av frå det eg sku fram te. Alle kan sei seg einige i at blomsterkyssar e eit godt beskrivande namn på kolibri? Bra.
Frå språkklassane mine har eg no tre tjukke bunkar med oppgåver som er retta og gjort ferdig. Det er ganske imponerande. For ei stund sidan kjøpte eg ein kortstokk. Så når det regn og lite å gjere, legg eg kabal. Den vanlege som alle kjennar frå PC, pyramide, og tellekabal. Eg har også byrja å lage eit norsk kurs for utvekslingselevar, kor dei lærar basis norsk. Eg skal laga eit Bokmålkurs og eit nynorskkurs, så kan gruppa velje kva dei vil lære. Eg forklarar dei at bokmål er det skriftspråket som er offisielt i Troms Fylke, men at nynorsk er nærare måten vi pratar på, men med litt andre og kanskje fleire reglar. Uansett, Dette er ei unik muligheit for meg sjølve til å systematisere språket mitt og finne ein måte eg kan læra det bort på. Eg trur mamma har egne klassar for framandspråklege, så kurset mitt er eit alternativ til å læra det fortare. Mamma, kan ikkje du forklare meg pr. e-post korleis du går fram? Så kan eg forklara deg korleis eg tenkjer meg at kurset skal gå.
Sånne istapp-julelys er visst veldig populære her. Eg veit at dei sels på Island, og Pappa har eit sett, eg trur dei fleste har enten sett huset eller sett bildar av det. Det er ganske flott, kva? Men her ser det eigentleg berre dumt ut… Eg meine, istappar i eit av verdas varmaste land? Kom igjen. Men det e litt morosamt å sjå for det om.
Eg laga ein fantastisk ordspel-vits (Gunnar kjem til å like den) Kvifor kan ikkje Mujamba gje Stig når Aligator? XP Dei har tillating til å sende ein rakett i min retning…
For tida hadde eg eit vakkert syn frå soveroms vindauget, fordi ein av ex-naboane hadde eit sånt asiatisk tre som er rosa av blomar, eit kirsebærtre, med eit regn av lette, lydlause og elegante kronblad under. Treet var på ein liten topp, så eg spurte av og til om eg kunne få sitje under treet av eigarane, og dei sa som oftast ”ja, det kan du”, sida plassen rundt treet var skjult av nokre buskar, og det var greitt og gå til plassen utan å gå forbi huset. Kan dykk tenkje dykk å sitje under eit sånt tre, lettkledde, i solnedgang med ein lett, lett vind på huda, som løyser kronblad så det er ein lett og jamn straum av rosa partiklar som dalar ned som små ballerinaer, eller som rosa regndråpar i saktefilm, med ein meir variert fallbane, utan nokre forstyrrande lydar anna en piano musikken frå ”Letters from Iwo Jima” på mp3-spellaren? Eg kan fortelje dykk at det er særs avslappande…
27. nov. 2009
I dag blogge eg igjen
I dag blogge eg igjen, som eg lova.
Eg veit ikkje heilt kafe’rnåkka interessant eg har opplevd, men gruppebilder…
Gruppebilder, eg har filosofert på koffer gruppebilda e så populært. Eg meine, ka i huleste e vitsen me å trøkke seg saman en tilfeldi plass, fake et smil (elller faktisk gjøre det) og late som om det egentli ikkje e helsprøtt å ta bilde av situasjonen? Foran en eller anna plass eller statue/byggning/minne… you name it. Halvparten synes jo ikkje på bildet! Og likevel vil forbaska alle som e med på å ta bildet ha sitt bilde, selv om de ikkje synes! E det førr å kunne sei ” … Og på dette gruppebildet foran ----- er jeg ikke synlig, men jeg var der og var med på å ta bildet!” eller kanskje ” SE PÅ DET GLISET JEG HADDE FORAN ---- MED ---- OG ----”? Noen ganga finn enn eller anna idiot i gruppa ut at ”hey, ska vi pose (uttales påuse), dere?” og resten følg som saua (eg har lest om dette sau-fenomenet, skummelt korsn noen få i ei gruppa kan styre de andre, så effektivt. E det dem vi kalle sau i fåreklær?) Så gjør alle seg te (gutta ”halter” kroppen i en retning, og viser ”telefonen” med nevvan og jentan lage trutmunn og bøye seg litt fram og vise kløften) og e enige om at å se rar ut på bilda e kult. Og eg heite Bill Gates. Teslutt vise det seg at alle bildan bei ødelagt, fordi noen glemte å ta lokke av linsa! Og fortsatt ska alle ha et bilde! Fordi dem va der! (Eg bynne å lure på bilde-gruppies e saua forkledd) Eg spore jo heilt av i filosoferinga, så da spør eg igjen, koffer e det så populært? Fordi vesst du e heldi, kan du presse kroppen din mot den hotteste/venninna di/bestekompisen din, eller kanskje at det e din unike sjangs te å vise ka du e og førr at du virkeli kan gjøre deg te, som en proff modell (harrharr, KA e forresten egentli profft me å være utsulta, gå rundt foran kamera med klea hinsides noens smak, og se ut som du må do hvert sekund? Og samtidi vise det ved at du tar av et plagg eller to? Du trodde det va for å være tiltrekkanes? Neida, det e førr å kunne bruke kortar tid på å rive skiten sakte av, og gå på do) Eller, fordi det e det mest sosiale du kan gjøre me et kamera, foran det å ta bilde av andre, altså en person eller to pr. bilde og med et ofte brukbart produkt som vise sted, tid på dagen, og alle du va med?
Gruppebilda e nok populært på grunn av enn pen kombo av alt, men mest det siste. Likevel e nok sånt ikkje heilt min greie, (selvbilda e ille nok), fordi, te tross te manges meining e eg ikkje så fotogen som eg ønske. Dessutan synes eg at gode minna ikkje ska nedverdiges til et kvadratisk papir, fordi det vise berre enn liten del av helheita, og gode minna vil man ofte ha for seg sjølv, og dele kun me dem som har del i det.
En anna ting eg har filosofert over (og begge filosofi økten e gjort i filosofiklassen på skolen. En klasse som e min favoritt, fordi vi sett still, hold kjeft og tenke) e korsn man har familietid de andre vil ha og at eg ska delta i, men som dem ikkje har tid te sjølv. Asså, enten så bruke man tid, eller så gjør man ikkje det. Dessuten, vesst dem vil at eg ska bruke meir tid me dem, må dem også sette av tid! Så det ende ofte me at eg sett og ser på Irmã, og veit ikkje ka eg ska sei. Forholdet oss to kan vel sammenlignes med den kalde krigen (kanskje?) vi kan snakke sammen, men det skjer berre ytterst nødvendi. Nok om det. Familie buisness sku eg jo holde ute.
Denne uka har eg hatt avslutningsprøva, kor eg fekk, 1,5 av 10 på matte (eg hadde lært det, men jernteppe ødelegg alt, og diverse avanserte ord), og eg har igjen å få tebake de andre. Kjemi var faktisk ikkje så ille. Samt, kjemi e meir matematikk her (ikkje at eg veit korsn det e på almennfag i norge) og eg har ikkje anelse om korsn man regne ut kjemiske reaksjonan på kalkis, men eg trur det gjekk bra, eg får i hvertfall ett poeng… Eg har gjort ferdig min fulldekkende presentasjon av norge… Så va det å finne en time eg kan presentere i… Det eg hadde fra før av va ikkje heilt nok… Men det bi fettbra! Og når vi snakke om skole… Eg trur det sjans på at eg forblir kjendis te eg reise heim igjen…
Jul e visst veldi likt det eg kjenne te i Norge, bortsett fra at festan holdes kanskje samtidi med 24-26 des. Snakk om sammenkomsta, på tirsdag hadde jeg siste portugisisk klasse med de andre utvekslingselevan, og da dro vi og spiste is. Det endte med at eg tok mer enn eg hadde råd te, og måtte låne penga. Men alt i alt va det veldi hyggeli. Det e en te fra min by som ska med denne Drømmeturen eg ska på. Han e tysk (og veldi grei og hyggeli!!!) og… født i 93… Men likevel! Han hjalp meg med å få hjelp me billetta te og fra São Paulo, og det ska berre bi digg å reise me han. Det ska også bi digg å få en pause fra familien (Eg klare ikkje tenke meg en heil sommer med svette gåtura rundt i byen, og å se på søster gjøre ting… både ho og eg ville bidd gale) :O Eg kom på at eg får møtt José på turen! José, vesst du les bloggen min, forbered deg på meg! Haha! Arti! Hmm, ka tar eg med, da? Alle de tynne shortsan, det e klart, og alle farga t-skjorte, ikkje nokka svart, hmm… tegnegreier! Mobilladdar, adapter, kamera, PC (kanskje, så eg kan jobbe me bildan når eg ikkje orke å tegne), og… en kortstokk. Ja, det høres fornufti ut. Og penga selfølgeli. Hmm… Gavetips… te meg… har du ikkje planlagt nokka enno, eller fått julebrev, send penga! Spør mamma om kontoen, førr eg e ikkje dum nok te å legge den ut te gud-å-kvær-mann.
Håret mitt e no så langt at eg dagli bind det opp i en knute bak-opp på hodet. Det ser ganske… stili ut, Det synes no eg. Men eg har ingen plana om å kleppe håret. Eg bynnte å spare i vinter, og at kulteren her tilsei at det e rikti å kleppe håre, bi eg ikkje å gjøre det. Dessutan, det e masse menn her me langt hår, så ka e probleme? Eg provosere ingen. Men eg ser heller ikkje råd te å farge håret heller, fordi det blir litt hypokritisk, ha råd te farging, men ikkje hårklipp. Dessuten får da kontakten men se blondt hår. Nåde henne om ho bynne å vitse me å klippe håret. Eg håpe overkontakten ha snakka me henne. Eg har endeli funne ut kem som e venna, og som fortjene julegave. De fleste ska eg kjøpe, men det ska være mitt preg på ideen. Så, da har eg… 11 venna! Yay! …oi, det e faktisk 11… Oi. Det va mange… shit. Jaja, dem ska få julegave, uansett antall! Dokker venna fra Norge får e-post! Så da e jo gavaplanan klare! (GOD JUL, i tilfelle eg glømme det…)
Eg veit ikkje heilt kafe’rnåkka interessant eg har opplevd, men gruppebilder…
Gruppebilder, eg har filosofert på koffer gruppebilda e så populært. Eg meine, ka i huleste e vitsen me å trøkke seg saman en tilfeldi plass, fake et smil (elller faktisk gjøre det) og late som om det egentli ikkje e helsprøtt å ta bilde av situasjonen? Foran en eller anna plass eller statue/byggning/minne… you name it. Halvparten synes jo ikkje på bildet! Og likevel vil forbaska alle som e med på å ta bildet ha sitt bilde, selv om de ikkje synes! E det førr å kunne sei ” … Og på dette gruppebildet foran ----- er jeg ikke synlig, men jeg var der og var med på å ta bildet!” eller kanskje ” SE PÅ DET GLISET JEG HADDE FORAN ---- MED ---- OG ----”? Noen ganga finn enn eller anna idiot i gruppa ut at ”hey, ska vi pose (uttales påuse), dere?” og resten følg som saua (eg har lest om dette sau-fenomenet, skummelt korsn noen få i ei gruppa kan styre de andre, så effektivt. E det dem vi kalle sau i fåreklær?) Så gjør alle seg te (gutta ”halter” kroppen i en retning, og viser ”telefonen” med nevvan og jentan lage trutmunn og bøye seg litt fram og vise kløften) og e enige om at å se rar ut på bilda e kult. Og eg heite Bill Gates. Teslutt vise det seg at alle bildan bei ødelagt, fordi noen glemte å ta lokke av linsa! Og fortsatt ska alle ha et bilde! Fordi dem va der! (Eg bynne å lure på bilde-gruppies e saua forkledd) Eg spore jo heilt av i filosoferinga, så da spør eg igjen, koffer e det så populært? Fordi vesst du e heldi, kan du presse kroppen din mot den hotteste/venninna di/bestekompisen din, eller kanskje at det e din unike sjangs te å vise ka du e og førr at du virkeli kan gjøre deg te, som en proff modell (harrharr, KA e forresten egentli profft me å være utsulta, gå rundt foran kamera med klea hinsides noens smak, og se ut som du må do hvert sekund? Og samtidi vise det ved at du tar av et plagg eller to? Du trodde det va for å være tiltrekkanes? Neida, det e førr å kunne bruke kortar tid på å rive skiten sakte av, og gå på do) Eller, fordi det e det mest sosiale du kan gjøre me et kamera, foran det å ta bilde av andre, altså en person eller to pr. bilde og med et ofte brukbart produkt som vise sted, tid på dagen, og alle du va med?
Gruppebilda e nok populært på grunn av enn pen kombo av alt, men mest det siste. Likevel e nok sånt ikkje heilt min greie, (selvbilda e ille nok), fordi, te tross te manges meining e eg ikkje så fotogen som eg ønske. Dessutan synes eg at gode minna ikkje ska nedverdiges til et kvadratisk papir, fordi det vise berre enn liten del av helheita, og gode minna vil man ofte ha for seg sjølv, og dele kun me dem som har del i det.
En anna ting eg har filosofert over (og begge filosofi økten e gjort i filosofiklassen på skolen. En klasse som e min favoritt, fordi vi sett still, hold kjeft og tenke) e korsn man har familietid de andre vil ha og at eg ska delta i, men som dem ikkje har tid te sjølv. Asså, enten så bruke man tid, eller så gjør man ikkje det. Dessuten, vesst dem vil at eg ska bruke meir tid me dem, må dem også sette av tid! Så det ende ofte me at eg sett og ser på Irmã, og veit ikkje ka eg ska sei. Forholdet oss to kan vel sammenlignes med den kalde krigen (kanskje?) vi kan snakke sammen, men det skjer berre ytterst nødvendi. Nok om det. Familie buisness sku eg jo holde ute.
Denne uka har eg hatt avslutningsprøva, kor eg fekk, 1,5 av 10 på matte (eg hadde lært det, men jernteppe ødelegg alt, og diverse avanserte ord), og eg har igjen å få tebake de andre. Kjemi var faktisk ikkje så ille. Samt, kjemi e meir matematikk her (ikkje at eg veit korsn det e på almennfag i norge) og eg har ikkje anelse om korsn man regne ut kjemiske reaksjonan på kalkis, men eg trur det gjekk bra, eg får i hvertfall ett poeng… Eg har gjort ferdig min fulldekkende presentasjon av norge… Så va det å finne en time eg kan presentere i… Det eg hadde fra før av va ikkje heilt nok… Men det bi fettbra! Og når vi snakke om skole… Eg trur det sjans på at eg forblir kjendis te eg reise heim igjen…
Jul e visst veldi likt det eg kjenne te i Norge, bortsett fra at festan holdes kanskje samtidi med 24-26 des. Snakk om sammenkomsta, på tirsdag hadde jeg siste portugisisk klasse med de andre utvekslingselevan, og da dro vi og spiste is. Det endte med at eg tok mer enn eg hadde råd te, og måtte låne penga. Men alt i alt va det veldi hyggeli. Det e en te fra min by som ska med denne Drømmeturen eg ska på. Han e tysk (og veldi grei og hyggeli!!!) og… født i 93… Men likevel! Han hjalp meg med å få hjelp me billetta te og fra São Paulo, og det ska berre bi digg å reise me han. Det ska også bi digg å få en pause fra familien (Eg klare ikkje tenke meg en heil sommer med svette gåtura rundt i byen, og å se på søster gjøre ting… både ho og eg ville bidd gale) :O Eg kom på at eg får møtt José på turen! José, vesst du les bloggen min, forbered deg på meg! Haha! Arti! Hmm, ka tar eg med, da? Alle de tynne shortsan, det e klart, og alle farga t-skjorte, ikkje nokka svart, hmm… tegnegreier! Mobilladdar, adapter, kamera, PC (kanskje, så eg kan jobbe me bildan når eg ikkje orke å tegne), og… en kortstokk. Ja, det høres fornufti ut. Og penga selfølgeli. Hmm… Gavetips… te meg… har du ikkje planlagt nokka enno, eller fått julebrev, send penga! Spør mamma om kontoen, førr eg e ikkje dum nok te å legge den ut te gud-å-kvær-mann.
Håret mitt e no så langt at eg dagli bind det opp i en knute bak-opp på hodet. Det ser ganske… stili ut, Det synes no eg. Men eg har ingen plana om å kleppe håret. Eg bynnte å spare i vinter, og at kulteren her tilsei at det e rikti å kleppe håre, bi eg ikkje å gjøre det. Dessutan, det e masse menn her me langt hår, så ka e probleme? Eg provosere ingen. Men eg ser heller ikkje råd te å farge håret heller, fordi det blir litt hypokritisk, ha råd te farging, men ikkje hårklipp. Dessuten får da kontakten men se blondt hår. Nåde henne om ho bynne å vitse me å klippe håret. Eg håpe overkontakten ha snakka me henne. Eg har endeli funne ut kem som e venna, og som fortjene julegave. De fleste ska eg kjøpe, men det ska være mitt preg på ideen. Så, da har eg… 11 venna! Yay! …oi, det e faktisk 11… Oi. Det va mange… shit. Jaja, dem ska få julegave, uansett antall! Dokker venna fra Norge får e-post! Så da e jo gavaplanan klare! (GOD JUL, i tilfelle eg glømme det…)
22. nov. 2009
Helga hos venner
Denne helga overnatta eg hos venna, fordi resten av familien sku reise, og dem ville ikkje at eg sku vere aleine. Saa eg fant plass hos den frivillige eg bodde hos ei uke for eg fekk familien eg har no, og eg trivdes. Eg har spist italiensk heile helga, og eg har drikki ananasjuice.
I morra ska eg ha termin prover, og dem vare heile uka. Vi leide filmene "Brev fra Iwo Jima", "Arn, Tempelridderen" og "Duplicity". Spennanes filma alle i hop.
Ah, eg kom paa! Her har dem en fotballspiller som har kallenavne "estrangeiro". Estrangeiro betyr utlending, paa en fin maate. Den daarlie e Gringo. Uansett, denn estrangeiro e fra navne aa domme fra ost europa eller russland. Maaten han pause talen paa avslore ogsa at han e fra det omraadet av europa. Og han e kjendis! skikkeli kjendis! fordi han e en av veldi faa spille som tas inn av brasilske lag.
Eg har skrevet et julebrev eg haape paa aa fa sendt te mamma, et gjennom posten, og samme elektronisk naar papir utgaven er kommet fram saann at dem kan spre breve for meg. (har desverre ikkje raad te aa sende brevet meir en en gang)
Eg skjonte plutseli igaar at eg e ihvertfall 2 aar ovver aldersgjennomsnittet i klassen. Eg motte ei venninne som gaar 3. aaret, og ho fylte 17... interessant, men det forundre meg ikkje. Folk bynne et aar seinar, og hoppe liksaagodt over 9. og 10. klasse (stort sett fordi dem ikjke finns)
eg oppdatere som eg lova en gang i uka.
I morra ska eg ha termin prover, og dem vare heile uka. Vi leide filmene "Brev fra Iwo Jima", "Arn, Tempelridderen" og "Duplicity". Spennanes filma alle i hop.
Ah, eg kom paa! Her har dem en fotballspiller som har kallenavne "estrangeiro". Estrangeiro betyr utlending, paa en fin maate. Den daarlie e Gringo. Uansett, denn estrangeiro e fra navne aa domme fra ost europa eller russland. Maaten han pause talen paa avslore ogsa at han e fra det omraadet av europa. Og han e kjendis! skikkeli kjendis! fordi han e en av veldi faa spille som tas inn av brasilske lag.
Eg har skrevet et julebrev eg haape paa aa fa sendt te mamma, et gjennom posten, og samme elektronisk naar papir utgaven er kommet fram saann at dem kan spre breve for meg. (har desverre ikkje raad te aa sende brevet meir en en gang)
Eg skjonte plutseli igaar at eg e ihvertfall 2 aar ovver aldersgjennomsnittet i klassen. Eg motte ei venninne som gaar 3. aaret, og ho fylte 17... interessant, men det forundre meg ikkje. Folk bynne et aar seinar, og hoppe liksaagodt over 9. og 10. klasse (stort sett fordi dem ikjke finns)
eg oppdatere som eg lova en gang i uka.
17. nov. 2009
I helga va eg i Curitiba...
I helga var eg i nabofylkets største by Curitiba, og hadde eit møte med regionens kontakt (eg veit ikkje kva man skal kalle ein høgare rangert lokalkontakt), dette fordi eg kontakta lokalkontakten min meir en tre gonger dei siste tre månedane.
Der blei eg henta av ei lita, middelaldrane og smilande japansk ætta kvinne, og kjørt til heimen hennar. Der blei eg innlosjert på eit rom, og eg fekk dusje. Etterpå teikna eg litt, og gjekk og la meg.
Dagen der på vakna eg klokka 6, og hjelpte henne å laga til frukost. Eg lærte mykje den dagen. Eg lærte f. eks. kvifor Mãe ikkje vil at eg ska ete på rommet, men situasjonen eg fekk infoen i, var at ho eg prata me ikkje ville at eg sku ete på rommet fordi det va varmare der, og smulane ville tiltrekkje maur og kakerlakkar. Eg lærte korleis ei katolsk messe i Brasil er, og det levde opp til forventningane mine. Interessant, fordi eg greier ikkje heilt å setje ord på den opplevinga. Uansett, det va 6-8 timar imellom frukost og messe, så eg fekk gå til eit slags sosial-hus-rom, og eit ark med spørsmål, om kvifor eg blei utvekslings elev, kvifor Brasil, kva har eg lært i Brasil, kva assosierar eg med å vere utvekslingselev, kva er forholdet mitt til familien, til lokalkontakten min, og kor mange venna eg hadde. Eg svarte mesteparten på portugisisk utan større problema, men eg brukte god tid på kvert spørsmål, for å filtrere ut det unødvendige frå det viktige. Etter lunsj fekk dei besøk av svigerdotter og barnebarn. Dei syntes eg snakka portugisisk svært godt sett at eg berre har vorre her i litt over tre månader. Eg lærde dei litt om Noreg, og kvifor Noreg er mindre kaldt enn Sverige og Finland.
I går prata vi om disse spørsmåla, og det var for så vidt greitt, men då ho drog fram to identiske ark med krav, blei eg redd. Redd for løfta eg måtte gi, fordi eg veit eg er veldig gløymsk. Ho la forresten merkje til at eg bit neglar. Det er teikn på nervøsitet, og ho foreslo at eg begynte å bruke blomster essensar. Ho har kanskje rett i det, fordi eg går rundt ubevist med angst for løftar eg kanskje ikkje kan halde. Så eg sat då der i ti minutt, og fekk ikkje til å skrive under. Eg va så redd! Men det e greitt no, eg likar det ikkje, men eg får berre stå han av.
Krava var ikkje mange, men til dels utfordrande. Eg ska ikkje blande fleire inn i rote eg laga, så disse krava lar eg være å skrive i bloggen. Snakkande om bloggen, eg ska slute å oppdatere den så ofte, frå no av oppdaterar eg den ein gong i veka, fordi eg ska skrive dagbok utanfor internett, og fylle dykk inn på dei kulturelle forskjellane i bloggen. Halde unna alt om meg og familien (sett at det er mindre problema, elles skriv eg om dei vis eg treng det for å vise eit poeng om kulturen), og skrive ut frustrasjonen i dagboka i staden. Då slepp dykk å bekymre dykk, og eg slepp unna med å skrive på norsk dagleg (eg meine, kven skriv ikkje dagboka si på eit språk andre ikkje kjenner når du veit at nokon luskar rundt på rommet ditt bak ryggen din?)
Eg kom på ein ting eg trur eg ikkje har nemnt, og det er at her likar folk vinen sin avkjølt, (spør ikkje meg kvifor), og eg veit fordi Pai drikkar vinen sin med isbitar i (det gjer forresten Mãe også). Ein annan ting eg kom på no er at her har mange kjæledyr (også familien min), men folket har tendens til å velje hundar som ikkje trengar mykje mosjon, eller kattar. Fordi her gjerdar dei inn tomtane sine, og dyra med. Så… når dyra ikkje har vanen å drite når dei luftas, så drit dei når det passar dei i hagen. Gjett kven som må plukka driten (i både bokstaveleg og hypotetisk forstand)… Japp, du gjetta riktig. Men det må gjeres, og kan ikkje klage på det meir… (ein eller anna stad i tidligare nemnte krav), og vis eg ikkje hjelpar til heime, kjem dei ikkje til å like meg. Så eg plukkar driten så dei slepp det (eg gjer eigentleg kva som helst for mat).
Eg har også byrja med regnskap for bankkontoen min. I skrivande stund har eg 115,73 $R (ca.347,19 NOK), og det skal vare i tre veker… Ja ja, eg greier det sekkert.
Pabbi, ég er að hugsa í að hætta að tala við þig á norsku... er ekki það mjög gód hugmynd? Þá læri ég málið betra enn ef ég ekki nota það, satt?
Der blei eg henta av ei lita, middelaldrane og smilande japansk ætta kvinne, og kjørt til heimen hennar. Der blei eg innlosjert på eit rom, og eg fekk dusje. Etterpå teikna eg litt, og gjekk og la meg.
Dagen der på vakna eg klokka 6, og hjelpte henne å laga til frukost. Eg lærte mykje den dagen. Eg lærte f. eks. kvifor Mãe ikkje vil at eg ska ete på rommet, men situasjonen eg fekk infoen i, var at ho eg prata me ikkje ville at eg sku ete på rommet fordi det va varmare der, og smulane ville tiltrekkje maur og kakerlakkar. Eg lærte korleis ei katolsk messe i Brasil er, og det levde opp til forventningane mine. Interessant, fordi eg greier ikkje heilt å setje ord på den opplevinga. Uansett, det va 6-8 timar imellom frukost og messe, så eg fekk gå til eit slags sosial-hus-rom, og eit ark med spørsmål, om kvifor eg blei utvekslings elev, kvifor Brasil, kva har eg lært i Brasil, kva assosierar eg med å vere utvekslingselev, kva er forholdet mitt til familien, til lokalkontakten min, og kor mange venna eg hadde. Eg svarte mesteparten på portugisisk utan større problema, men eg brukte god tid på kvert spørsmål, for å filtrere ut det unødvendige frå det viktige. Etter lunsj fekk dei besøk av svigerdotter og barnebarn. Dei syntes eg snakka portugisisk svært godt sett at eg berre har vorre her i litt over tre månader. Eg lærde dei litt om Noreg, og kvifor Noreg er mindre kaldt enn Sverige og Finland.
I går prata vi om disse spørsmåla, og det var for så vidt greitt, men då ho drog fram to identiske ark med krav, blei eg redd. Redd for løfta eg måtte gi, fordi eg veit eg er veldig gløymsk. Ho la forresten merkje til at eg bit neglar. Det er teikn på nervøsitet, og ho foreslo at eg begynte å bruke blomster essensar. Ho har kanskje rett i det, fordi eg går rundt ubevist med angst for løftar eg kanskje ikkje kan halde. Så eg sat då der i ti minutt, og fekk ikkje til å skrive under. Eg va så redd! Men det e greitt no, eg likar det ikkje, men eg får berre stå han av.
Krava var ikkje mange, men til dels utfordrande. Eg ska ikkje blande fleire inn i rote eg laga, så disse krava lar eg være å skrive i bloggen. Snakkande om bloggen, eg ska slute å oppdatere den så ofte, frå no av oppdaterar eg den ein gong i veka, fordi eg ska skrive dagbok utanfor internett, og fylle dykk inn på dei kulturelle forskjellane i bloggen. Halde unna alt om meg og familien (sett at det er mindre problema, elles skriv eg om dei vis eg treng det for å vise eit poeng om kulturen), og skrive ut frustrasjonen i dagboka i staden. Då slepp dykk å bekymre dykk, og eg slepp unna med å skrive på norsk dagleg (eg meine, kven skriv ikkje dagboka si på eit språk andre ikkje kjenner når du veit at nokon luskar rundt på rommet ditt bak ryggen din?)
Eg kom på ein ting eg trur eg ikkje har nemnt, og det er at her likar folk vinen sin avkjølt, (spør ikkje meg kvifor), og eg veit fordi Pai drikkar vinen sin med isbitar i (det gjer forresten Mãe også). Ein annan ting eg kom på no er at her har mange kjæledyr (også familien min), men folket har tendens til å velje hundar som ikkje trengar mykje mosjon, eller kattar. Fordi her gjerdar dei inn tomtane sine, og dyra med. Så… når dyra ikkje har vanen å drite når dei luftas, så drit dei når det passar dei i hagen. Gjett kven som må plukka driten (i både bokstaveleg og hypotetisk forstand)… Japp, du gjetta riktig. Men det må gjeres, og kan ikkje klage på det meir… (ein eller anna stad i tidligare nemnte krav), og vis eg ikkje hjelpar til heime, kjem dei ikkje til å like meg. Så eg plukkar driten så dei slepp det (eg gjer eigentleg kva som helst for mat).
Eg har også byrja med regnskap for bankkontoen min. I skrivande stund har eg 115,73 $R (ca.347,19 NOK), og det skal vare i tre veker… Ja ja, eg greier det sekkert.
Pabbi, ég er að hugsa í að hætta að tala við þig á norsku... er ekki það mjög gód hugmynd? Þá læri ég málið betra enn ef ég ekki nota það, satt?
7. nov. 2009
REGLAN
REGLA: Nyeste i fet, nestnyest i kursiv
BAD:
1. Kast dopapir i bøtta, ikkje doskåla.
2. Du har blå og grøn såpe.
3. Bruk egen sjampo.
4. Skittentøy i skittentøyskurven, og ta ned te vask når kurven e full.
5. Kast søpla når den e full.
6. Badet vaskes hver fredag, kjelleretasjen ska shines.
7. Plukk opp hår fra sluke i dusjen.
8. Ikkje skitne te vasken.
Dusj maks 5 min, bruk ellers tida du treng.
KJØKKEN:
1. Vask og tørk tallerkener (eller hjelp til med det)
2. Hjelp til å lage maten når du kan
3. Hold kjøkkenet organisert.
4. Ikkje åpne kaseroller mens Mãe lager mat.
5. Ikkje nødvendi å dekke te frokost.
6. Vask og tørk oftere.
ROMMET MITT:
1. Hold rommet ryddig, organisert, det som passe din tanke best.
2. Re senga, hver dag.
3. Ikkje spis på rommet.
4. Organiser skapene (unntaket e skapet du har bedt om å få ha som roteplass, det kan være ”mindre organisert”).
5. Luft daglig det e fint vær.
6. IKKJE ta me mat te rommet.
7. Rydd rommet!
8.Ikkje legg dyne og pute på gulve.
BAD:
1. Kast dopapir i bøtta, ikkje doskåla.
2. Du har blå og grøn såpe.
3. Bruk egen sjampo.
4. Skittentøy i skittentøyskurven, og ta ned te vask når kurven e full.
5. Kast søpla når den e full.
6. Badet vaskes hver fredag, kjelleretasjen ska shines.
7. Plukk opp hår fra sluke i dusjen.
8. Ikkje skitne te vasken.
Dusj maks 5 min, bruk ellers tida du treng.
KJØKKEN:
1. Vask og tørk tallerkener (eller hjelp til med det)
2. Hjelp til å lage maten når du kan
3. Hold kjøkkenet organisert.
4. Ikkje åpne kaseroller mens Mãe lager mat.
5. Ikkje nødvendi å dekke te frokost.
6. Vask og tørk oftere.
ROMMET MITT:
1. Hold rommet ryddig, organisert, det som passe din tanke best.
2. Re senga, hver dag.
3. Ikkje spis på rommet.
4. Organiser skapene (unntaket e skapet du har bedt om å få ha som roteplass, det kan være ”mindre organisert”).
5. Luft daglig det e fint vær.
6. IKKJE ta me mat te rommet.
7. Rydd rommet!
8.Ikkje legg dyne og pute på gulve.
regla, regla regla...
Okei, nytt innlegg.
Regler gjennomsyre hverdagslive, og eg føle nesten (merk nesten) at eg går på nåle førr å ikkje gjøre feil. Også gjør eg det likevel, og det vise Irmã gjennom et nytt sett regla, skrevet uten en eneste forklaring, nokka som slår meg som lyn fra klar himmel.
Sjokksettanes. Eg va så opprørt, at eg måtte ringe kontakten, ho kunne ikkje hente meg og gje meg trøst, og det va ingen heime, så satt da der og følte meg heilt miserabel, gråt som ti fossa, te Pai kom heim, og eg fekk forklart heilheita.
Eg lærte at Irmã e veldi utålmodi, nokka som forklare reglan frå open himmel. Så klart, noen av reglan skjønte eg, fordi dem va logiske, mens andre virka heilt urimelie. Det siste ho skreiv va, at eg sku spise lunch på skolen, og ikkje gå heim. Proleme e at eg ikkje har råd te å spise på skolen hver dag vesst eg ska bi mett, og samtidi betale svømming og språkklassa. Så forklarte Pai at det va for å gjør e ting lettar for meg, siden sola e sterkar her en det eg e vant me, og at eg ikkje trengte å gjøre det.
Det andre kom ganske tidlig, som va at eg ikkje sku skitne te vasken me tannkrem resta. Hvilke tannkrem resta?! Eg skylle skum og heile pakka ned, gnikke kummen rein, me fingran, for å få alt ned. Også sei ho at eg ikkje ska skitne te vasken?! Me tannkrem?! Ja, når ska eg pusse tennan da?! Som du ser, ulogisk. Så forklarte Pai meg probleme, og eg sa berre okei, for å få det unna. Eg e veldi (merk veldi) rensli når det kjem te tannpuss. Eg sikte på sluke, og treff som oftast så nært at kranstrålen skylle vekk skummet vesst eg ikkje får blink.
Det tredje va faktisk ikkje uforståeli, men veldi urimeli, fordi eg hadde lagt frå meg dyne og pute på gulvet unnet vinduet etter å ha lufta det mens eg va på skolen, og eg hadde ikkje tid te å brette og perfeksjonere greian, fordi eg sku først på svømming, og etterpå te språkklasse. Men det skjedde en gang, EN GANG, og dem lage en regel av det. Koffer bryr ho seg om det? Det e jo ikkje ho som søv på puta og under den dyna.
Det e fortsatt forespørsel, nei, krav, nei, ordre. HOLD ROMMET RYDDIG. Eg prøve så godt eg kan, men ingenting e visst bra nok. Eg har ofte midlertididg rot, som kjem i løpet av dagen, som at eg slenge sekk og nøkla på senga, og sett frå sandalan på golvet. Men eg rydde alltid opp før eg legg meg, eg lar til og med døra te romme stå åpnet så dem kan se at eg har det ryddig på rommet før eg fer te skolen. Og eg får ingen respons. Berre rydd rommet.
Det verste e at eg har følelsen av at rommet mitt e det ikkje foreldran mine som bestemme reglan for, ho har berre tenkt at ”hey, eg ska holde helvette me Brorn min, og sette regla førr rommet hans”. Faktisk meine ho at det ikkje en gang e mitt rom, siden det e hennes hus, og hennes familie.
Så klart, selvfølgeli e det ikkje sånn. Ho kommunisere for foreldran, men ho har en måte for kommunikasjon eg ikkje takle. Det e måten ho skriv beskjeden på, og det at ho ikkje engang orke å prate me meg. Ho tenke ikkje på å takke for det eg gjør, og sei at det treng du ikkje gjøre, også forklare koffer. Eks. Eg bynnte no av og te da å dekke te frokost for foreldran her, så det sku bi greiar for dem å stå opp. Kontaktens ide, men så skriv ho (Irmã) ”Ikkje nødvendig å dekke til frokost.” Ingen forklaring, ingen takk for tanken. Pai forklarte at han spis et par sandwich, og Irmã spis ikkje frokost, og Mãe står opp så seint at det ikkje e vits. Den setninga såra meg mest. Mest fordi eg prøvde å være snill, hjelpe dem i hverdagen, også sei Irmã at det e ikkje nødvendi, tydlivis utan å tenke over at eg ville hjelpe, også takke for det. Enten tankeløst, eller pur faenskap. Eg stemme det siste. Eg berre veit at ho ikkje like meg.
Eg trur no me full kraft, uansett ka andre sei, at ho hate meg. Punktum finale. Eg e urokkeli no. Trist, fordi eg veit ho e betre, men sånn bi det. Ho snakke ikkje stort meir me meg, og ho ignorere ”hei!”-ene mine. Eg bryr meg ikkje lenger me å kommunisere me henne meir enn nødvendi (som når et spørsmål må stilles, og eg får ikkje heilt te) Eg har gode venna på skolen, og så klart de andre utveksleran, både frå AFS og Rotary.
Men eg bekymre meg over å ikkje bruke nok tid me familien. Husarbeid regnes ikkje, så da forsvinn heile uka (for det meste) før kl. 21:00, og store dela av helga, fordi eg går te fots te sentrum frå kl. 14:00 te 20-21:00, og elles e det lite å gjere etter husarbeide e gjort. Eg ser ikkje på TV, fordi eg enten ikkje e interessert nok i sport te å orke, eller eg har ikkje egentli sjangs te å fange anna enn ord og noen formuleringe. Men det betre seg, fordi Pai forklarte alt på Portugisisk, og eg forsto alt. Han forklarte til og med ordene eg ikkje kunne på portugisisk! Så no kan eg et synonym te ”Være alene”… Eg e stolt av meg sjølv.
Hmm… Eg har bynnt å telle brusboksa eg drekk, så eg ser kor mykje meir eg drekk no som eg har bedte råd en eg ville hatt i Norge, og så lang har eg drukket 14. Eg veit det så presist, fordi eg tar vare på den opne-dingsen. Eg kan også skille boksan frå hverandre. BURN e rød, Guaraná Kuat e gull, og resten (for det meste Cola) e sølv. Smart? Så ser eg om eg drekk meir lokal brus, eller om eg drekk meir internasjonalt reklamert brus… Neste innlegg e reglan oversatt, og ska oppdateres etter kvart som dem finn opp nye. Alle.
Regler gjennomsyre hverdagslive, og eg føle nesten (merk nesten) at eg går på nåle førr å ikkje gjøre feil. Også gjør eg det likevel, og det vise Irmã gjennom et nytt sett regla, skrevet uten en eneste forklaring, nokka som slår meg som lyn fra klar himmel.
Sjokksettanes. Eg va så opprørt, at eg måtte ringe kontakten, ho kunne ikkje hente meg og gje meg trøst, og det va ingen heime, så satt da der og følte meg heilt miserabel, gråt som ti fossa, te Pai kom heim, og eg fekk forklart heilheita.
Eg lærte at Irmã e veldi utålmodi, nokka som forklare reglan frå open himmel. Så klart, noen av reglan skjønte eg, fordi dem va logiske, mens andre virka heilt urimelie. Det siste ho skreiv va, at eg sku spise lunch på skolen, og ikkje gå heim. Proleme e at eg ikkje har råd te å spise på skolen hver dag vesst eg ska bi mett, og samtidi betale svømming og språkklassa. Så forklarte Pai at det va for å gjør e ting lettar for meg, siden sola e sterkar her en det eg e vant me, og at eg ikkje trengte å gjøre det.
Det andre kom ganske tidlig, som va at eg ikkje sku skitne te vasken me tannkrem resta. Hvilke tannkrem resta?! Eg skylle skum og heile pakka ned, gnikke kummen rein, me fingran, for å få alt ned. Også sei ho at eg ikkje ska skitne te vasken?! Me tannkrem?! Ja, når ska eg pusse tennan da?! Som du ser, ulogisk. Så forklarte Pai meg probleme, og eg sa berre okei, for å få det unna. Eg e veldi (merk veldi) rensli når det kjem te tannpuss. Eg sikte på sluke, og treff som oftast så nært at kranstrålen skylle vekk skummet vesst eg ikkje får blink.
Det tredje va faktisk ikkje uforståeli, men veldi urimeli, fordi eg hadde lagt frå meg dyne og pute på gulvet unnet vinduet etter å ha lufta det mens eg va på skolen, og eg hadde ikkje tid te å brette og perfeksjonere greian, fordi eg sku først på svømming, og etterpå te språkklasse. Men det skjedde en gang, EN GANG, og dem lage en regel av det. Koffer bryr ho seg om det? Det e jo ikkje ho som søv på puta og under den dyna.
Det e fortsatt forespørsel, nei, krav, nei, ordre. HOLD ROMMET RYDDIG. Eg prøve så godt eg kan, men ingenting e visst bra nok. Eg har ofte midlertididg rot, som kjem i løpet av dagen, som at eg slenge sekk og nøkla på senga, og sett frå sandalan på golvet. Men eg rydde alltid opp før eg legg meg, eg lar til og med døra te romme stå åpnet så dem kan se at eg har det ryddig på rommet før eg fer te skolen. Og eg får ingen respons. Berre rydd rommet.
Det verste e at eg har følelsen av at rommet mitt e det ikkje foreldran mine som bestemme reglan for, ho har berre tenkt at ”hey, eg ska holde helvette me Brorn min, og sette regla førr rommet hans”. Faktisk meine ho at det ikkje en gang e mitt rom, siden det e hennes hus, og hennes familie.
Så klart, selvfølgeli e det ikkje sånn. Ho kommunisere for foreldran, men ho har en måte for kommunikasjon eg ikkje takle. Det e måten ho skriv beskjeden på, og det at ho ikkje engang orke å prate me meg. Ho tenke ikkje på å takke for det eg gjør, og sei at det treng du ikkje gjøre, også forklare koffer. Eks. Eg bynnte no av og te da å dekke te frokost for foreldran her, så det sku bi greiar for dem å stå opp. Kontaktens ide, men så skriv ho (Irmã) ”Ikkje nødvendig å dekke til frokost.” Ingen forklaring, ingen takk for tanken. Pai forklarte at han spis et par sandwich, og Irmã spis ikkje frokost, og Mãe står opp så seint at det ikkje e vits. Den setninga såra meg mest. Mest fordi eg prøvde å være snill, hjelpe dem i hverdagen, også sei Irmã at det e ikkje nødvendi, tydlivis utan å tenke over at eg ville hjelpe, også takke for det. Enten tankeløst, eller pur faenskap. Eg stemme det siste. Eg berre veit at ho ikkje like meg.
Eg trur no me full kraft, uansett ka andre sei, at ho hate meg. Punktum finale. Eg e urokkeli no. Trist, fordi eg veit ho e betre, men sånn bi det. Ho snakke ikkje stort meir me meg, og ho ignorere ”hei!”-ene mine. Eg bryr meg ikkje lenger me å kommunisere me henne meir enn nødvendi (som når et spørsmål må stilles, og eg får ikkje heilt te) Eg har gode venna på skolen, og så klart de andre utveksleran, både frå AFS og Rotary.
Men eg bekymre meg over å ikkje bruke nok tid me familien. Husarbeid regnes ikkje, så da forsvinn heile uka (for det meste) før kl. 21:00, og store dela av helga, fordi eg går te fots te sentrum frå kl. 14:00 te 20-21:00, og elles e det lite å gjere etter husarbeide e gjort. Eg ser ikkje på TV, fordi eg enten ikkje e interessert nok i sport te å orke, eller eg har ikkje egentli sjangs te å fange anna enn ord og noen formuleringe. Men det betre seg, fordi Pai forklarte alt på Portugisisk, og eg forsto alt. Han forklarte til og med ordene eg ikkje kunne på portugisisk! Så no kan eg et synonym te ”Være alene”… Eg e stolt av meg sjølv.
Hmm… Eg har bynnt å telle brusboksa eg drekk, så eg ser kor mykje meir eg drekk no som eg har bedte råd en eg ville hatt i Norge, og så lang har eg drukket 14. Eg veit det så presist, fordi eg tar vare på den opne-dingsen. Eg kan også skille boksan frå hverandre. BURN e rød, Guaraná Kuat e gull, og resten (for det meste Cola) e sølv. Smart? Så ser eg om eg drekk meir lokal brus, eller om eg drekk meir internasjonalt reklamert brus… Neste innlegg e reglan oversatt, og ska oppdateres etter kvart som dem finn opp nye. Alle.
4. nov. 2009
Eg ska skrive om to ting... (og sutre eg mykje?)
Eg ska skrive om to ting; først, på forespørsel fra mamma, skriv eg om skolesystemet (ho kunne ikkje huske å ha lest nokka om det, og det kan dessverre stemme), etterpå skriv eg om ka som skjedde på tirsdag.
Så, skoletrinnan e barnehage, 1.-4. klasse (ensino infantil), 5.-8. klasse (ensino fundamental), VG1-VG3 (ensino medio) og universitet. Du bynne i 1. klasse Ca 7-8 år gammel. Skolen vare vanlivis frå ca. 7:30- 11:50.
Forskjellig frå Noreg, så har ikkje Brasil linjene musikk-dans-drama, idrettsfag, helse- og sosialfag, Naturbruk, Restaurant- og matfag eller service og samferdsel. Øvrige e på en måte der, vagt, men sterkt nok te at det kan godkjennes i Norge.
Du kan velje mellom Collegio, eller escola tecnica. Collegio tilsvare Studiespesialisering, mens escola tecnica tilsvare dela av yrkesfag. Du lære å bruke verktøyan på e.tecnica, og det e det. Dog, noen skole kombinere skolan, så du har dobbelt så lang dag som elles, me Collegio på morran, og e.tecnica på ettermiddagen. Du kan ikkje gå på universitet utan å ha bestått en prøve, som du kun kan ta på Collegio. Så det mange gjør e å gå ferdi Collegio, bestå prøven, gå E.tecnica et par år, for så å ta åran på universitet. Har du bare bestått den prøven en gang, kan du starte når du vil med studian.
Så over te det som skjedde på tirsdag. Språkklassan va avlyst, så eg dro te sentrum og satte meg ned me ei engelsk bok på kjøpesenteret. Etter ei stud kom et par jente over te bordet mitt, og bynne å snakke te meg. Dem spør om boka, om meg, ka eg like, og eg satt der og svarte som best eg kunne på gebrokkent portugisisk, halvt i sjokk, ikkje fordi dem bynnte å prate me meg, men fordi det gikk greit å kommunisere, te tross for vanskeliheitan og dem fniste ikkje og gjekk fort bort…
Det endte me at dem dro, også kom dem tebake igjen og ga meg en lapp me e-mail adressan demmes. (Alle som har gjedd kompliment te meg tidliar, Eg e fortsatt lite fotogen, men eg sei takk no!)
…Så kjem eg på at dem kanskje håpa på nokka? Shit. Crap. Fetaost. Dem må ha lagt merke te at blikke mitt ikkje sveipa nedom brystan demmes en eneste gang? Eg gliste, kan det ha betydd nokka? Kanskje dem hadde en sånn radar ting eg har igjen å utvikle? Uansett, det kom ei fjerde venninne av den tidligiere nemnte gruppa og sku prate ho også, men ho va kjapp å sei hade da vi begge snudde oss etter samme gutten… smart jente…
Eg slenge forresten på at eg har lært en del om samfunne i helga, og at eg har et godt argument te kontakten min her, fordi ho spør om og om igjen om koffer eg like guarana brusen Kuat bedre enn Antarctica, som de fleste visstnok like. Eg ber henne nevne to varianta av nokka, og sei kass ho like best. Så spør eg om ho like det best fordi ho gjør det, eller fordi de andre sei at ho ska gjøre det, for det e det siste ho antyde eg ska gjøre når ho spør igjen og igjen. Dessutan, vesst ALLE like Antarctica, koffer ser eg en masse alternativa?
Ho spør også koffer eg ikkje vil klippe håret. Eg ser jo at mange gutta har kort hår, men det e minst like mange som har langt, så eg ser ikkje koffer ho sei at alle gutta har kort hår. Eg sku nesten tru kontakten min ikkje kjente samfunne sitt!
Det e masse anna eg kan bitche om, men det e så smått at det orke eg ikkje. Eg ska ikkje sutre. Men eg lure på om ikkje kontakten min e overnervøs, fordi i en tidliar samtale me henne fekk eg nesten forbod mot gaysir.no, men ho sa det ikkje, ho skremte meg berre me masse ord om at eg kunne havne i fengsel. Ho lot meg ikkje fortelje om ka nettsida var engang! Sku tru eg va aleine om å måtte lære! Eg føle det nesten påtvungent no, og ikkje frivilli som det ska være.
Eg har lært (men ikkje av kontakten) at nettsamfunn, uansett slag, e ikkje ulovli her, som ho antyda da. Men så klart, ho e nær 60 år gammel, så angsten hennes forundre meg ikkje. Eg sku berre ønske ho kunne kul’an, og ikkje blanda seg så ofte inn i utvekslinga mi.
En anna ting eg slenge på e at eg ser stadi vekk en ny type spett, spurv, en blomst som ikkje kunne levd i Noreg, eller… en løshund, men det siste sku egentli ikkje forundre meg. Det eg synes i fantastisk i øyeblikke e at tempen hver dag går litt over 30, og om nettene e den aldri lavar enn 20. Samt, det kan nok forandre seg etter ei stund…
Så, skoletrinnan e barnehage, 1.-4. klasse (ensino infantil), 5.-8. klasse (ensino fundamental), VG1-VG3 (ensino medio) og universitet. Du bynne i 1. klasse Ca 7-8 år gammel. Skolen vare vanlivis frå ca. 7:30- 11:50.
Forskjellig frå Noreg, så har ikkje Brasil linjene musikk-dans-drama, idrettsfag, helse- og sosialfag, Naturbruk, Restaurant- og matfag eller service og samferdsel. Øvrige e på en måte der, vagt, men sterkt nok te at det kan godkjennes i Norge.
Du kan velje mellom Collegio, eller escola tecnica. Collegio tilsvare Studiespesialisering, mens escola tecnica tilsvare dela av yrkesfag. Du lære å bruke verktøyan på e.tecnica, og det e det. Dog, noen skole kombinere skolan, så du har dobbelt så lang dag som elles, me Collegio på morran, og e.tecnica på ettermiddagen. Du kan ikkje gå på universitet utan å ha bestått en prøve, som du kun kan ta på Collegio. Så det mange gjør e å gå ferdi Collegio, bestå prøven, gå E.tecnica et par år, for så å ta åran på universitet. Har du bare bestått den prøven en gang, kan du starte når du vil med studian.
Så over te det som skjedde på tirsdag. Språkklassan va avlyst, så eg dro te sentrum og satte meg ned me ei engelsk bok på kjøpesenteret. Etter ei stud kom et par jente over te bordet mitt, og bynne å snakke te meg. Dem spør om boka, om meg, ka eg like, og eg satt der og svarte som best eg kunne på gebrokkent portugisisk, halvt i sjokk, ikkje fordi dem bynnte å prate me meg, men fordi det gikk greit å kommunisere, te tross for vanskeliheitan og dem fniste ikkje og gjekk fort bort…
Det endte me at dem dro, også kom dem tebake igjen og ga meg en lapp me e-mail adressan demmes. (Alle som har gjedd kompliment te meg tidliar, Eg e fortsatt lite fotogen, men eg sei takk no!)
…Så kjem eg på at dem kanskje håpa på nokka? Shit. Crap. Fetaost. Dem må ha lagt merke te at blikke mitt ikkje sveipa nedom brystan demmes en eneste gang? Eg gliste, kan det ha betydd nokka? Kanskje dem hadde en sånn radar ting eg har igjen å utvikle? Uansett, det kom ei fjerde venninne av den tidligiere nemnte gruppa og sku prate ho også, men ho va kjapp å sei hade da vi begge snudde oss etter samme gutten… smart jente…
Eg slenge forresten på at eg har lært en del om samfunne i helga, og at eg har et godt argument te kontakten min her, fordi ho spør om og om igjen om koffer eg like guarana brusen Kuat bedre enn Antarctica, som de fleste visstnok like. Eg ber henne nevne to varianta av nokka, og sei kass ho like best. Så spør eg om ho like det best fordi ho gjør det, eller fordi de andre sei at ho ska gjøre det, for det e det siste ho antyde eg ska gjøre når ho spør igjen og igjen. Dessutan, vesst ALLE like Antarctica, koffer ser eg en masse alternativa?
Ho spør også koffer eg ikkje vil klippe håret. Eg ser jo at mange gutta har kort hår, men det e minst like mange som har langt, så eg ser ikkje koffer ho sei at alle gutta har kort hår. Eg sku nesten tru kontakten min ikkje kjente samfunne sitt!
Det e masse anna eg kan bitche om, men det e så smått at det orke eg ikkje. Eg ska ikkje sutre. Men eg lure på om ikkje kontakten min e overnervøs, fordi i en tidliar samtale me henne fekk eg nesten forbod mot gaysir.no, men ho sa det ikkje, ho skremte meg berre me masse ord om at eg kunne havne i fengsel. Ho lot meg ikkje fortelje om ka nettsida var engang! Sku tru eg va aleine om å måtte lære! Eg føle det nesten påtvungent no, og ikkje frivilli som det ska være.
Eg har lært (men ikkje av kontakten) at nettsamfunn, uansett slag, e ikkje ulovli her, som ho antyda da. Men så klart, ho e nær 60 år gammel, så angsten hennes forundre meg ikkje. Eg sku berre ønske ho kunne kul’an, og ikkje blanda seg så ofte inn i utvekslinga mi.
En anna ting eg slenge på e at eg ser stadi vekk en ny type spett, spurv, en blomst som ikkje kunne levd i Noreg, eller… en løshund, men det siste sku egentli ikkje forundre meg. Det eg synes i fantastisk i øyeblikke e at tempen hver dag går litt over 30, og om nettene e den aldri lavar enn 20. Samt, det kan nok forandre seg etter ei stund…
3. nov. 2009
Bedre seint enn aldri.
Skyt meg for å ha glemt bloggen. Eg hadde ikkje tilgang, og hadde ikkje tid uansett. Menmen...
I helga fekk eg servert omelett, og eg va spent, fordi eg så at det bei tilberedt annerledes. Eg trur eg så spent ut, men det forklare eg litt seinar. Når eg endeli smakte, smakte det egg. Ikkje omelett, ikkje eggerøre en gang. Kokt egg. Etterpå tok eg og søster oppvasken. Eg la merke te at ho va veldi røff i bevegelsan, og eg hadde veldi lyst te å spørje om koffer ho va så røff, men eg turte ikkje. Eg va overbevist om at ho, ho va sint. Eg trur fjeset mit t må ha falt da eg smakte ingenting av omeletten.
Menmen og uansett, eg trur det egentli berre e sånn ho vaske opp (men eg ikkje sekker enno) Så på laurdag gjekk eg tur igjen (Lokalkontakt ville at det sku bi rutine, ikkje at eg har nokka imot det) me plana om å få kjøpt litt hårstrikka. Eg va utruli fint vær den dagen, og varmt, heile 31 grader! Eg kjenne at sommarn e rett rundt hjørnet. Også traff eg en homo… Ikkje han eg fekk så mykje hjelp av de første dagan, men en av vennan hannes. Det va en så hyggeli overraskelse! Vi gjekk på kafé ilag, og vi prata og prata. Han va utvekslingstudent te USA gjennom Rotary, så vi va litt… ulydige, og snakka engelsk… Etterpå labba vi litt rundt, te vi begge tok bussen te hvert vårt.
Og i går fekk eg en ide om ka eg sende i julegave… eller meir, idea. Fordi det eg tenke på har eg kanskje ikkje heilt råd te… men vi får se. Eg planlegge å sende en del brev gjennom mamma og pappa. De tre første bøkene i Twilight sagaen e slukt på like mange daga. Eg kjøpte alle fire for 127 BRL, tilsvaranes ca. 381 NOK. Innrøm at det va billi. Eg vente forresten fortsatt på brevew ditt mamma…
Sukk, eg har aldri klaga på å ha full timeplan, men no oppleve eg det. Og det verste e at eg må betale for nesten alle aktivitetan! 123-128 BRL for språkklassa, og og enda 72 BRL for svømminga, vesst eg ska symje hver dag. Eg mottar i måneden 333,33 BRL, og etter å ha betalt for svømming og språk, bi det igjen 133, 33 BRL, og av det forventes det at eg ska spise lunsj på skolen et par gang i uka! Og et par gang i uka klare eg ikkje, fordi gjennomsnittli pris for et måltid e 11 BRL, og en gang i uka, 44 pr. mnd. Synes eg e mykje. Tenkt deg 2 gang i uka! Eg ville knapt kunne ha nokka å sløse på meg sjølv!
Heldivis ha ikkje kontakten min her plukka meg opp te frisørtime enno…
I helga fekk eg servert omelett, og eg va spent, fordi eg så at det bei tilberedt annerledes. Eg trur eg så spent ut, men det forklare eg litt seinar. Når eg endeli smakte, smakte det egg. Ikkje omelett, ikkje eggerøre en gang. Kokt egg. Etterpå tok eg og søster oppvasken. Eg la merke te at ho va veldi røff i bevegelsan, og eg hadde veldi lyst te å spørje om koffer ho va så røff, men eg turte ikkje. Eg va overbevist om at ho, ho va sint. Eg trur fjeset mit t må ha falt da eg smakte ingenting av omeletten.
Menmen og uansett, eg trur det egentli berre e sånn ho vaske opp (men eg ikkje sekker enno) Så på laurdag gjekk eg tur igjen (Lokalkontakt ville at det sku bi rutine, ikkje at eg har nokka imot det) me plana om å få kjøpt litt hårstrikka. Eg va utruli fint vær den dagen, og varmt, heile 31 grader! Eg kjenne at sommarn e rett rundt hjørnet. Også traff eg en homo… Ikkje han eg fekk så mykje hjelp av de første dagan, men en av vennan hannes. Det va en så hyggeli overraskelse! Vi gjekk på kafé ilag, og vi prata og prata. Han va utvekslingstudent te USA gjennom Rotary, så vi va litt… ulydige, og snakka engelsk… Etterpå labba vi litt rundt, te vi begge tok bussen te hvert vårt.
Og i går fekk eg en ide om ka eg sende i julegave… eller meir, idea. Fordi det eg tenke på har eg kanskje ikkje heilt råd te… men vi får se. Eg planlegge å sende en del brev gjennom mamma og pappa. De tre første bøkene i Twilight sagaen e slukt på like mange daga. Eg kjøpte alle fire for 127 BRL, tilsvaranes ca. 381 NOK. Innrøm at det va billi. Eg vente forresten fortsatt på brevew ditt mamma…
Sukk, eg har aldri klaga på å ha full timeplan, men no oppleve eg det. Og det verste e at eg må betale for nesten alle aktivitetan! 123-128 BRL for språkklassa, og og enda 72 BRL for svømminga, vesst eg ska symje hver dag. Eg mottar i måneden 333,33 BRL, og etter å ha betalt for svømming og språk, bi det igjen 133, 33 BRL, og av det forventes det at eg ska spise lunsj på skolen et par gang i uka! Og et par gang i uka klare eg ikkje, fordi gjennomsnittli pris for et måltid e 11 BRL, og en gang i uka, 44 pr. mnd. Synes eg e mykje. Tenkt deg 2 gang i uka! Eg ville knapt kunne ha nokka å sløse på meg sjølv!
Heldivis ha ikkje kontakten min her plukka meg opp te frisørtime enno…
25. okt. 2009
Te noens glede og andres skrekk
Te noens glede og andres skrekk, så bi eg meir og meir passanes i sjangeren emo.
Det som først va en type rock, og som seinar bei en livsstil, tilhøranes musikksjangeren
Fordi;
1. Eg har bynnt å ha jevnlie sammenbrudd, eller, meir at eg vise følelsa offentli. Og eg gjer klemma te gud og enhver mann som vil ha.
2. Eg har fådd en tendens for svarte og mørkt farga klea.
3. Eg har langt hår (Eg regne det som et godkjent kriterie)
4. En god kvart av musikkbiblioteket mitt e emosjonell musikk, og eg samle inn sangnavn mens eg e her
5. Minst et av band-navnan e ”Good Charlotte” (evt. AFI eller All American Rejects)
6. Eg har piercing.
7. Eg bruke ting slik folk vanlivis bruk dem, men også litt annerledes
8. Vennan mine ser på stilen min som Emo/punk, eller i alle fall innafor rock.
Så, i dag mens eg gjorde lekse, så opplevde eg at Pai retta på noe eg trudde eg hadde lært, korsn dobbelt r sku uttales. Eg har lært at dobbelt r uttales som h, men han sku da ha meg te å uttale det som skarp r. Når eg etterpå spør Mãe, rette ho uttalen slik eg trudde den sku være, te lyden h. Eg ska spørje lærarn min på det språkkurset korsn det ska uttales, for å være sekker. Det va morsomt-irriteranes i alle fall.
Lokalkontakten va innom i dag, og fortalte om den nye timeplanen min… som eg riktinok hadde gitt henne, men den va no gammel. Det ser ut te at eg ikkje lenger har tid te nokka som helst tid te meg sjølv, og sjølv helgen e busybusy me husarbeid. Samtidi vil kontakten at eg på fritida (som eg ikkje har sjekka om finnes,finnes) skriv og finn stoff om emo-miljøet i brasil, på brasilianske nettsteder. Mens eg satt og hørte på henne snakke om den nye timeplanen min hadde eg et innvendig sammenbrudd,
og Gunnar, så det e sagt, eg planla berre å følgje klesstilen, heilt ærli. Dessverre har nokka gjort at eg e gådd heile veien. Venn deg te tanken på at eg kjem heim mørk og emosjonell.
Kontakten insistere også på å ville se min naturlie hårfarge. Ho vil ikkje høre på det eg sei om saken. Ho har til og med sagt at når ho og mannen hennes kjem tebake frå en kort reise, ska ho bestille frisørtime te seg, og ho tilbyr meg å bestille time for meg. Men ikkje farging…
Eg oppfatta det som en trussel, faktisk. Uansett, eg ska no oppdatere planen, og se om eg i det heile tatt bi å ha et eget liv.
Nei, intet liv. tida etter skolen fra kl.13 te 18 ska brukes paa projekt og språkklasse, og etterpå har eg svømming. Ikkje nok me det, eg ska også gjøre husarbeid! Eneste frie tida eg no har, e ettermiddagen i helgen, sett at det ikkje e helvette mykje å gjøre. Og selv da e en av dagan planlagt; gå tur. Vel, det siste ba eg om, så eg ihvertfall har en 5-6 tima kor ingen kan tvinge meg te nokka som helst. Sukk, eg vente faktisk på dagen kor eg eksplodere av alt stresse og irritasjonen... Eg har altid vorre fornøyd me å ha lite å gjøre, så det å ha full timeplan e veldi nytt...
Det som først va en type rock, og som seinar bei en livsstil, tilhøranes musikksjangeren
Fordi;
1. Eg har bynnt å ha jevnlie sammenbrudd, eller, meir at eg vise følelsa offentli. Og eg gjer klemma te gud og enhver mann som vil ha.
2. Eg har fådd en tendens for svarte og mørkt farga klea.
3. Eg har langt hår (Eg regne det som et godkjent kriterie)
4. En god kvart av musikkbiblioteket mitt e emosjonell musikk, og eg samle inn sangnavn mens eg e her
5. Minst et av band-navnan e ”Good Charlotte” (evt. AFI eller All American Rejects)
6. Eg har piercing.
7. Eg bruke ting slik folk vanlivis bruk dem, men også litt annerledes
8. Vennan mine ser på stilen min som Emo/punk, eller i alle fall innafor rock.
Så, i dag mens eg gjorde lekse, så opplevde eg at Pai retta på noe eg trudde eg hadde lært, korsn dobbelt r sku uttales. Eg har lært at dobbelt r uttales som h, men han sku da ha meg te å uttale det som skarp r. Når eg etterpå spør Mãe, rette ho uttalen slik eg trudde den sku være, te lyden h. Eg ska spørje lærarn min på det språkkurset korsn det ska uttales, for å være sekker. Det va morsomt-irriteranes i alle fall.
Lokalkontakten va innom i dag, og fortalte om den nye timeplanen min… som eg riktinok hadde gitt henne, men den va no gammel. Det ser ut te at eg ikkje lenger har tid te nokka som helst tid te meg sjølv, og sjølv helgen e busybusy me husarbeid. Samtidi vil kontakten at eg på fritida (som eg ikkje har sjekka om finnes,finnes) skriv og finn stoff om emo-miljøet i brasil, på brasilianske nettsteder. Mens eg satt og hørte på henne snakke om den nye timeplanen min hadde eg et innvendig sammenbrudd,
og Gunnar, så det e sagt, eg planla berre å følgje klesstilen, heilt ærli. Dessverre har nokka gjort at eg e gådd heile veien. Venn deg te tanken på at eg kjem heim mørk og emosjonell.
Kontakten insistere også på å ville se min naturlie hårfarge. Ho vil ikkje høre på det eg sei om saken. Ho har til og med sagt at når ho og mannen hennes kjem tebake frå en kort reise, ska ho bestille frisørtime te seg, og ho tilbyr meg å bestille time for meg. Men ikkje farging…
Eg oppfatta det som en trussel, faktisk. Uansett, eg ska no oppdatere planen, og se om eg i det heile tatt bi å ha et eget liv.
Nei, intet liv. tida etter skolen fra kl.13 te 18 ska brukes paa projekt og språkklasse, og etterpå har eg svømming. Ikkje nok me det, eg ska også gjøre husarbeid! Eneste frie tida eg no har, e ettermiddagen i helgen, sett at det ikkje e helvette mykje å gjøre. Og selv da e en av dagan planlagt; gå tur. Vel, det siste ba eg om, så eg ihvertfall har en 5-6 tima kor ingen kan tvinge meg te nokka som helst. Sukk, eg vente faktisk på dagen kor eg eksplodere av alt stresse og irritasjonen... Eg har altid vorre fornøyd me å ha lite å gjøre, så det å ha full timeplan e veldi nytt...
Helga mi...
Hovedopplevelsen i helga va en tur te sentrum.
Eg fant en klubb eg har hørt mykje om (UP (Som i "he's pointing up"), en homoklubb som e populær blant de alternative her i byen (dem folk både her og i Norge har tendens te å kalle ”emo”) og eg gjekk te torget.
Der fant eg en gruppe gutta som dansa break-dance (Einar, disse va virkeli gode, du ville sikkert likt dem). Dessverre holdt eg meg te å tegne dem me det eg hadde for hånda, bykartet mitt, og ei penn. Det bei kulemenn, men eg fekk i hvert fall noen posisjona eg kan jobbe meir me. Men dem va altså gode. Dem hadde det morsomt, og dem filma også. Dem filma hverandre som poppa og locka og breaket. Dem filma til og med ei lita jente (neppe meir en tre) som bynnte å herme etter dem. Det va skikkeli søtt. (Om noen år ska du se at ho bynne me streetdance…) Neste helg ska eg tebake, denne gangen me skikkeli tegnesaker, gå rett te torge, og se om den gjengen e der igjen. Men det forutsette da brukbart vær…
Ellers, små ting eg legg merke te, som eg ikkje trur eg har nevnt, den første være at den nevnte gjengen spilte ”Liar” me Madcon da eg kom forbi, som jo selvfølgeli fanga oppmerksomheita mi siden det e ei norsk gruppe (eg kjem på no at ”hey, va ikkje det den sangen dem vant en internasjonal pris førr?”).
Det andre e at der stemorsblomst e populær i Norge, e orkideer populære her. Interessant for den blomsterinteresserte.
Tredje, drikken Burn (Det den voksne generasjon kalle ”Rosa sukkersøl”) smake VELDI forskjelli her fra Norge (eller Norden generelt), og fargen på drekka e meir oransje en rosa. Men så e no guarana-smaken egentli vanli her da… og alle brusan me sånn smak e oransje…
Nevnte eg noen gang at Palmeiro e de 10-20 topp cm på palme? Og at det e spiseli? No har eg i hvert fall gjort det…
Og, eg har bynnt å svare telefonen når eg e aleine heime. Fordi eg kan nok språk te å sei at ja vent litt, eller nei, han/ho e ikkje her/heime. Da det gjekk opp for meg, jubla eg inni meg. Og for første gang har eg virkeli følt meg verdsatt av Pai, fordi han roset meg for første gang eg kan huske. Eg har berre bidd irettesatt eller fådd responsen ”åh, så bra”… Eg ska rose folk meir når eg kjem tebake.
Eg fant en klubb eg har hørt mykje om (UP (Som i "he's pointing up"), en homoklubb som e populær blant de alternative her i byen (dem folk både her og i Norge har tendens te å kalle ”emo”) og eg gjekk te torget.
Der fant eg en gruppe gutta som dansa break-dance (Einar, disse va virkeli gode, du ville sikkert likt dem). Dessverre holdt eg meg te å tegne dem me det eg hadde for hånda, bykartet mitt, og ei penn. Det bei kulemenn, men eg fekk i hvert fall noen posisjona eg kan jobbe meir me. Men dem va altså gode. Dem hadde det morsomt, og dem filma også. Dem filma hverandre som poppa og locka og breaket. Dem filma til og med ei lita jente (neppe meir en tre) som bynnte å herme etter dem. Det va skikkeli søtt. (Om noen år ska du se at ho bynne me streetdance…) Neste helg ska eg tebake, denne gangen me skikkeli tegnesaker, gå rett te torge, og se om den gjengen e der igjen. Men det forutsette da brukbart vær…
Ellers, små ting eg legg merke te, som eg ikkje trur eg har nevnt, den første være at den nevnte gjengen spilte ”Liar” me Madcon da eg kom forbi, som jo selvfølgeli fanga oppmerksomheita mi siden det e ei norsk gruppe (eg kjem på no at ”hey, va ikkje det den sangen dem vant en internasjonal pris førr?”).
Det andre e at der stemorsblomst e populær i Norge, e orkideer populære her. Interessant for den blomsterinteresserte.
Tredje, drikken Burn (Det den voksne generasjon kalle ”Rosa sukkersøl”) smake VELDI forskjelli her fra Norge (eller Norden generelt), og fargen på drekka e meir oransje en rosa. Men så e no guarana-smaken egentli vanli her da… og alle brusan me sånn smak e oransje…
Nevnte eg noen gang at Palmeiro e de 10-20 topp cm på palme? Og at det e spiseli? No har eg i hvert fall gjort det…
Og, eg har bynnt å svare telefonen når eg e aleine heime. Fordi eg kan nok språk te å sei at ja vent litt, eller nei, han/ho e ikkje her/heime. Da det gjekk opp for meg, jubla eg inni meg. Og for første gang har eg virkeli følt meg verdsatt av Pai, fordi han roset meg for første gang eg kan huske. Eg har berre bidd irettesatt eller fådd responsen ”åh, så bra”… Eg ska rose folk meir når eg kjem tebake.
23. okt. 2009
Go hogtun!
Og innlegge ska handle om; müsli blanding og hogtun!
Fordi: familien min spis praktisk talt ikkje frokost, soster spis et par smaa kjeks og en kopp kaffe, og Mãe vaakne saa seint at eg e dradd paa skolen naar ho spis frokost. For min del, eksistere det ikkje skikkeli frokost om morran, fordi det e ikkje nokka brod, ingen frukt eg like, og kjeks regnes ikkje som frokost.
Men det e visst vanli ellers i lande aa ha frokostblanding, saa igaar kjopte eg inn to pakke me müsli blandinge, og tok forste porsjon idag. Og det va saa godt. Godt fordi eg ikkje trengte aa kjope nokka mellom frokost og lunsj.
Eg satte det i matkottet, og eg haape Mãe eller Pai tar hintet, og bynne aa kjope frokostblanding te meg, fordi eg treng frokost for aa klare meg gjennom skolen.
For litt sia fekk eg vette at Maalselv kommune planlegge aa legge ned hogtun. Ka slags idioti e det?! Dem skjonne visst ikkje ka slags miljo dem holde paa aa utslette!
Selv om Hogtun e litt dyr i drift, saa har det sin naturlie forklaring; DET E DESIGN OG HAANDVERK! Saant materiale koste penga, for svingene! Elevan betale til og me i dyre domma selv for materialer, eller dem tar med ting hjemmefra!
Og miljoet, det kan for meg ikkje beskrives som anna enn perfekt, fordi der kan du vaere deg selv, uten aa bekymre deg for aa skille deg ut og bi mobba. Skolen har stor variasjon i stila blandt elevan, og det e trur eg grunnen te at mobbing der e saa godt som ikkje eksisteranes.
En anna ting me miljoet e at du faar folelsen av aa ikkje bi pressa te nokka som helst. Elevan folg meir me i timan, fordi det e meir projekt enn i andre skole (e ryktan eg hore) og projektan inspirere elevan te aa tenke annerledes, og det blir en slags evigvarende motivasjon som gaar gjennom alle aar elev gaar ved hogtun.
Personale e ubeskriveli flotte. Siden skolen e liten og desentralisert, fore det te at laereran har meir tid te hver elev, og siden det ikkje e saa mange ting aa gjore utfor skolen, folg elevan da me i timan istedet.
Forrige skoleaar fekk vi en mastergrad student i industridesign som vikar for en av laereran, og han va et friskt pust i miljoet. Han kom og viste en ny maate aa tenke paa, og han dro meg inn i rikti projekt til fordypning, og han va en skikkeli inspirasjon for baade D&H og Mediefag. DOg, etter aa ha bodd en stud i Hovedstaden, brukte han en del soringsuttykk... men det okte bare opplevelsen av han, fordi han va en variasjon.
Stikkorde her e vel variasjon. Det e det som e grunnen te at Hogtun e en saa bra skole, og derfor bor beholdes. Vi e kanskje dyre i drift, men det e definitivt dyrar aa flytte oss fra det fantastiske miljoet Hogtun bestaar av.
Eg tror eg ska bi politiker en dag, saa eg kan vise hva Design og Haandverk gjor med individet.
Fordi: familien min spis praktisk talt ikkje frokost, soster spis et par smaa kjeks og en kopp kaffe, og Mãe vaakne saa seint at eg e dradd paa skolen naar ho spis frokost. For min del, eksistere det ikkje skikkeli frokost om morran, fordi det e ikkje nokka brod, ingen frukt eg like, og kjeks regnes ikkje som frokost.
Men det e visst vanli ellers i lande aa ha frokostblanding, saa igaar kjopte eg inn to pakke me müsli blandinge, og tok forste porsjon idag. Og det va saa godt. Godt fordi eg ikkje trengte aa kjope nokka mellom frokost og lunsj.
Eg satte det i matkottet, og eg haape Mãe eller Pai tar hintet, og bynne aa kjope frokostblanding te meg, fordi eg treng frokost for aa klare meg gjennom skolen.
For litt sia fekk eg vette at Maalselv kommune planlegge aa legge ned hogtun. Ka slags idioti e det?! Dem skjonne visst ikkje ka slags miljo dem holde paa aa utslette!
Selv om Hogtun e litt dyr i drift, saa har det sin naturlie forklaring; DET E DESIGN OG HAANDVERK! Saant materiale koste penga, for svingene! Elevan betale til og me i dyre domma selv for materialer, eller dem tar med ting hjemmefra!
Og miljoet, det kan for meg ikkje beskrives som anna enn perfekt, fordi der kan du vaere deg selv, uten aa bekymre deg for aa skille deg ut og bi mobba. Skolen har stor variasjon i stila blandt elevan, og det e trur eg grunnen te at mobbing der e saa godt som ikkje eksisteranes.
En anna ting me miljoet e at du faar folelsen av aa ikkje bi pressa te nokka som helst. Elevan folg meir me i timan, fordi det e meir projekt enn i andre skole (e ryktan eg hore) og projektan inspirere elevan te aa tenke annerledes, og det blir en slags evigvarende motivasjon som gaar gjennom alle aar elev gaar ved hogtun.
Personale e ubeskriveli flotte. Siden skolen e liten og desentralisert, fore det te at laereran har meir tid te hver elev, og siden det ikkje e saa mange ting aa gjore utfor skolen, folg elevan da me i timan istedet.
Forrige skoleaar fekk vi en mastergrad student i industridesign som vikar for en av laereran, og han va et friskt pust i miljoet. Han kom og viste en ny maate aa tenke paa, og han dro meg inn i rikti projekt til fordypning, og han va en skikkeli inspirasjon for baade D&H og Mediefag. DOg, etter aa ha bodd en stud i Hovedstaden, brukte han en del soringsuttykk... men det okte bare opplevelsen av han, fordi han va en variasjon.
Stikkorde her e vel variasjon. Det e det som e grunnen te at Hogtun e en saa bra skole, og derfor bor beholdes. Vi e kanskje dyre i drift, men det e definitivt dyrar aa flytte oss fra det fantastiske miljoet Hogtun bestaar av.
Eg tror eg ska bi politiker en dag, saa eg kan vise hva Design og Haandverk gjor med individet.
20. okt. 2009
Detaljan eg aldri skreiv.
Eg leste nettopp en mail fra mamma, som inneholdt en god ide te bloggen min. Ho maa sende den igjen senere, for eg bio aa glemme den gode ideen etter ei stund. Eg ska skrive detalja om kulturen eg ikkje tok me for (som eg kan huske)
Det me skole har eg nevnt, men eg tar det igjen. Videregaaende nivaa e delt som i norge (nesten), du har Studieforberedende, og yrkesfag. Yrkesfag e ikkje heilt som i Norge, du laere aa bruke maskinan og materialan, saa mange tar studieforberedende forst, siden dem umulig kan ta dem etterpaa, ogsaa tar dem yrkesfag. Her e VGS ikkje delt opp i linjer, ankommende hva du vil bli, som i Norge,der vi har 12 forskjellige linjer.
I norge e det vesst eg ikkje huske feil, lik og hog kvalitet paa baade privat og offentlig skole, paa alle nivaa. I brasil, e det som oftest daarlig offentlig skole, men bra privat. Den regelen tells, te du bynne me universitet, da e det Offentli som e bra, og privat som e daarlig.
Maten her e god, men vanan slit eg me aa vende meg te. Te frokost, loff eller rundstykker med sott paalegg eller frukt, frukt, kake, kjeks, te kaffe eller melk. Ikkje frokost materiale for meg som e vant med grovt brod, kjottpaalegg og et glass melk om morran. Eg gaar ofte sulten mellom timen, og av og te e eg sulten heilt te eg kjem heim og spis masse lunch (aa lunche her heite forovri vamos almoçar)
Brasil e et land som e glad i sott. Det oppdages paa alle kakene, og sotsakene du kan kjope her.
Her e det vanli aa ta spraak-klasser etter skolen, eller bedrive en sport, vesst du ikkje da har fritidsjobb. Sportan e svomming, tennis, basketball og fotball. Kortar sagt, alle sporter en kjent brasilsk person har tatt gull i, e populaersport her. Nevn cricket eller baseball, og dem sei : aa, det er den sporten hvor du slaar en ball med en pinne... ser hvor eg vil hen?
Klima e kor eg bor vaermessig skummelt lik Bergen. Temperaturmessig, derimot... mykje varmar, men ogsaa fuktigar, saa her gaar det an aa fryse. Eg kan eksemplere me at de to forste nettene sov eg med et slags tynt laken over meg, i et kott den forste familien sa eg kunne ha som mitt rom. Dem va midt i en regnperiode, saa det var fukti, det forte da te at eg fros. Naar eg bodde hos den frivillie, mens AFS fant ny familie, hadde eg ei skikkeli dyna, type sommerdyne i norge. Og ei herli, myk dunputa. HIMMEL! fordi eg ikkje fros. Uansett, eg har spora av. Det e vaermessig som Bergen, men det e nok fint vaer te at det veie opp.
Gjennomsnittstemperatur i vinterhalvaaret (husk at det e snakk om sorligehalvkule) e rundt 15 grader Celsius, og fukti vaer. Sommeren i aar e spadd te i overkant 40 grader Celsius, og hog luftfuktiheit. Eg kan ikkje tenke meg korsn det e, fordi eg berre har opplevd torre 30...
En anna ting klima fore meg seg e soppdannelse paa alt orgianisk nedbrytbart, saa me jevne mellomrom maa husan soppfjernes, eller ihvertfall renses. Og skapan aapnes paa fullt gap for aa lufte naar finvaeret kjem.
Eg har lagt merke te en type fugl, som e litt storre en ei sammenknytt hand, den har et heller rodoransje nebb, med hele kroppen dekket av gronngule fjaer (greie ikkje aa se i kass retning fargen svinger, fordi denflyg vekk for eg kjem naert nok). Her e det masse loshunda ogsaa.
Gatan veksle mellom asfalt og brolegging like ofte som kvinner skifte bind i norge (va eg kanskje litt droy no?)neida, ikkje bind, men nokka dem skifte mykje (klea kanskje?) Byen min har 500 000 innbyggere (storrelse Oslo me andre ord), og det e masse gater som har enveis kjoring. Ikkje kom hit vesst du ikkje e vant me aa tenke kart i haue mens du kjore. Vesst du reise te fots eller me buss, e det litt greiar.
Vesst du reise me buss MELLOM byan, husk for all del Passet ditt. Kopi holder ikkje, dem ska ha ektevare. Det laere eg paa den harde maaten idag, fordi eg sku egentli vaere i Blumenau idag, men neida... Eg glemte faenskapet heime, saa eg maatte pent tusle te skolen, og huske det torsdag neste uke naar eg fer igjen.
hihi, eg har sekkert nevnt det, men her behandle dem kjaeledegger og ting som bortskjemte barn. Forst iriiterte det meg, saa va det morsomt, og det va litt mindre morsomt etter at eg laerte at dem har hoge, toll verdia paa ALT (Tudo paa port.) Ska du importere nokka, koste det flesk, du maa jobbe inn maaneder, for okonomien din e i balanse igjen. Det e til og med toll mellom fylkene... saa lokallaga kjeks e kjempebilli, sammenligna me f.eks. Orio.
Siden lande e et katolsk land (hovedsakelig), saa e det dermed en norm paa korsn menn ska se ut. vik litt fra den, og folk lure paa om du e homo, eller, faktisk, emo, selv om du ikkje e i naerheita av stilen. Vik meir fra normen, og folk e nesten sikre. Men likevel e folk vant te varierte uttrykk, saa mitt lange, farga haar, og litt no feminine gange legges ikkje saa mykje merke te. Eg e dog forsikti naar eg e ute etter kl. 20:00... fordi du veit aldri kem som kan finne paa aa "ta deg".
Folk sei at persona fra sorbrasil e vakrar enn dem ifra nord, og det kan ha sin grunn i at sorbrasil har hatt storst innflytelse fra europeiske land, mens nord har hatt i mindre grad. Eg laerte at Jose kom fra en saan by som va europeisk innflyttelseskoloni. MEN... Nord e derimot de mest tradisjonelle.
Okonomien i Brasil basere seg mye paa industri, altsaa sekundaernaeringer. Primaernaeringer staar sterkt her, og tertriaer, men sekundaer e vesst eg ikkje har misforstaatt timan storst. Mot norge som... har tertriaernaeringen som storste.
En del persona eg snakke me her overraske meg, fordi dem veit at torsk kjem fra Norge, og ikkje Portugal. Det gjer meg alltid et lite smil om munnen.
som du ser, saa bi avsnittan kortar, som betyr at eg snart ikkje har meir detalja eg kan skrive om. men eg ska prove litt til. hmm... Umoden ungdom? trur det e nevnt. Ungdom her har tendens te aa vaere mammadalter te dem e opp i 20 aaran, og etter det hende det fortsatt at dem ringe mamma for hjelp.
En detalj gutta bor faa me seg, e at i Brasil, saa regnes kvinner som en del av den nasjonale skjonnheten, som fjell, skoger, byer etc. Derfor bor du forvente at du blir spurt: hva synes du om maten? og kvinnene? (eg ska innromme at de forste gangan ga eg feil svar, eg syntes ikkje kvinna va no saerlig) Det du svare e at, ja maten e god og dem e vakre (i den rekkefolgen, basta) Det mange ikkje veit e at sangen Girl from Ipanema (eg trur eg eldre folk e kjent me tittelen), en Bossa Nova, faktisk e inspirert av ei jente derfra, som fortsatt lever!
No ser eg ut paa den blaa himmelen, ser paa skyan som flyt forbi fjerde etasjen her i biblioteket, og tenke paa kor morkt og guffent det maa vaere i Norge... haha, eg fole meg litt ondskapsfull no. Eg ska staa han av. Mamma og pappa har betalt i dyre domma forr meg, sa da kan eg liksogodt gjore det verdt det.
Det me skole har eg nevnt, men eg tar det igjen. Videregaaende nivaa e delt som i norge (nesten), du har Studieforberedende, og yrkesfag. Yrkesfag e ikkje heilt som i Norge, du laere aa bruke maskinan og materialan, saa mange tar studieforberedende forst, siden dem umulig kan ta dem etterpaa, ogsaa tar dem yrkesfag. Her e VGS ikkje delt opp i linjer, ankommende hva du vil bli, som i Norge,der vi har 12 forskjellige linjer.
I norge e det vesst eg ikkje huske feil, lik og hog kvalitet paa baade privat og offentlig skole, paa alle nivaa. I brasil, e det som oftest daarlig offentlig skole, men bra privat. Den regelen tells, te du bynne me universitet, da e det Offentli som e bra, og privat som e daarlig.
Maten her e god, men vanan slit eg me aa vende meg te. Te frokost, loff eller rundstykker med sott paalegg eller frukt, frukt, kake, kjeks, te kaffe eller melk. Ikkje frokost materiale for meg som e vant med grovt brod, kjottpaalegg og et glass melk om morran. Eg gaar ofte sulten mellom timen, og av og te e eg sulten heilt te eg kjem heim og spis masse lunch (aa lunche her heite forovri vamos almoçar)
Brasil e et land som e glad i sott. Det oppdages paa alle kakene, og sotsakene du kan kjope her.
Her e det vanli aa ta spraak-klasser etter skolen, eller bedrive en sport, vesst du ikkje da har fritidsjobb. Sportan e svomming, tennis, basketball og fotball. Kortar sagt, alle sporter en kjent brasilsk person har tatt gull i, e populaersport her. Nevn cricket eller baseball, og dem sei : aa, det er den sporten hvor du slaar en ball med en pinne... ser hvor eg vil hen?
Klima e kor eg bor vaermessig skummelt lik Bergen. Temperaturmessig, derimot... mykje varmar, men ogsaa fuktigar, saa her gaar det an aa fryse. Eg kan eksemplere me at de to forste nettene sov eg med et slags tynt laken over meg, i et kott den forste familien sa eg kunne ha som mitt rom. Dem va midt i en regnperiode, saa det var fukti, det forte da te at eg fros. Naar eg bodde hos den frivillie, mens AFS fant ny familie, hadde eg ei skikkeli dyna, type sommerdyne i norge. Og ei herli, myk dunputa. HIMMEL! fordi eg ikkje fros. Uansett, eg har spora av. Det e vaermessig som Bergen, men det e nok fint vaer te at det veie opp.
Gjennomsnittstemperatur i vinterhalvaaret (husk at det e snakk om sorligehalvkule) e rundt 15 grader Celsius, og fukti vaer. Sommeren i aar e spadd te i overkant 40 grader Celsius, og hog luftfuktiheit. Eg kan ikkje tenke meg korsn det e, fordi eg berre har opplevd torre 30...
En anna ting klima fore meg seg e soppdannelse paa alt orgianisk nedbrytbart, saa me jevne mellomrom maa husan soppfjernes, eller ihvertfall renses. Og skapan aapnes paa fullt gap for aa lufte naar finvaeret kjem.
Eg har lagt merke te en type fugl, som e litt storre en ei sammenknytt hand, den har et heller rodoransje nebb, med hele kroppen dekket av gronngule fjaer (greie ikkje aa se i kass retning fargen svinger, fordi denflyg vekk for eg kjem naert nok). Her e det masse loshunda ogsaa.
Gatan veksle mellom asfalt og brolegging like ofte som kvinner skifte bind i norge (va eg kanskje litt droy no?)neida, ikkje bind, men nokka dem skifte mykje (klea kanskje?) Byen min har 500 000 innbyggere (storrelse Oslo me andre ord), og det e masse gater som har enveis kjoring. Ikkje kom hit vesst du ikkje e vant me aa tenke kart i haue mens du kjore. Vesst du reise te fots eller me buss, e det litt greiar.
Vesst du reise me buss MELLOM byan, husk for all del Passet ditt. Kopi holder ikkje, dem ska ha ektevare. Det laere eg paa den harde maaten idag, fordi eg sku egentli vaere i Blumenau idag, men neida... Eg glemte faenskapet heime, saa eg maatte pent tusle te skolen, og huske det torsdag neste uke naar eg fer igjen.
hihi, eg har sekkert nevnt det, men her behandle dem kjaeledegger og ting som bortskjemte barn. Forst iriiterte det meg, saa va det morsomt, og det va litt mindre morsomt etter at eg laerte at dem har hoge, toll verdia paa ALT (Tudo paa port.) Ska du importere nokka, koste det flesk, du maa jobbe inn maaneder, for okonomien din e i balanse igjen. Det e til og med toll mellom fylkene... saa lokallaga kjeks e kjempebilli, sammenligna me f.eks. Orio.
Siden lande e et katolsk land (hovedsakelig), saa e det dermed en norm paa korsn menn ska se ut. vik litt fra den, og folk lure paa om du e homo, eller, faktisk, emo, selv om du ikkje e i naerheita av stilen. Vik meir fra normen, og folk e nesten sikre. Men likevel e folk vant te varierte uttrykk, saa mitt lange, farga haar, og litt no feminine gange legges ikkje saa mykje merke te. Eg e dog forsikti naar eg e ute etter kl. 20:00... fordi du veit aldri kem som kan finne paa aa "ta deg".
Folk sei at persona fra sorbrasil e vakrar enn dem ifra nord, og det kan ha sin grunn i at sorbrasil har hatt storst innflytelse fra europeiske land, mens nord har hatt i mindre grad. Eg laerte at Jose kom fra en saan by som va europeisk innflyttelseskoloni. MEN... Nord e derimot de mest tradisjonelle.
Okonomien i Brasil basere seg mye paa industri, altsaa sekundaernaeringer. Primaernaeringer staar sterkt her, og tertriaer, men sekundaer e vesst eg ikkje har misforstaatt timan storst. Mot norge som... har tertriaernaeringen som storste.
En del persona eg snakke me her overraske meg, fordi dem veit at torsk kjem fra Norge, og ikkje Portugal. Det gjer meg alltid et lite smil om munnen.
som du ser, saa bi avsnittan kortar, som betyr at eg snart ikkje har meir detalja eg kan skrive om. men eg ska prove litt til. hmm... Umoden ungdom? trur det e nevnt. Ungdom her har tendens te aa vaere mammadalter te dem e opp i 20 aaran, og etter det hende det fortsatt at dem ringe mamma for hjelp.
En detalj gutta bor faa me seg, e at i Brasil, saa regnes kvinner som en del av den nasjonale skjonnheten, som fjell, skoger, byer etc. Derfor bor du forvente at du blir spurt: hva synes du om maten? og kvinnene? (eg ska innromme at de forste gangan ga eg feil svar, eg syntes ikkje kvinna va no saerlig) Det du svare e at, ja maten e god og dem e vakre (i den rekkefolgen, basta) Det mange ikkje veit e at sangen Girl from Ipanema (eg trur eg eldre folk e kjent me tittelen), en Bossa Nova, faktisk e inspirert av ei jente derfra, som fortsatt lever!
No ser eg ut paa den blaa himmelen, ser paa skyan som flyt forbi fjerde etasjen her i biblioteket, og tenke paa kor morkt og guffent det maa vaere i Norge... haha, eg fole meg litt ondskapsfull no. Eg ska staa han av. Mamma og pappa har betalt i dyre domma forr meg, sa da kan eg liksogodt gjore det verdt det.
deppa.
Det eg aldri trudde ville skje, skjedde. Tre maanederskrisa. Men av heilt andre grunna en eg bei forestillt, at det va heimlengsel, og alt det syte (selv om eg no har heimlengsel te tide, rettar sagt, hver gang eg gaar paa gata). Det va fordi eg etter en samtale med lokalkontakten skjonte at eg hadde oppfort meg uansvarlig. Men dog uten aa vite, fordi hele sannheten kom fram i helga.
Eg har blandt andre tingkalt min soster dypt alvorlige ting uten at ho sa nokka som helst, og naar Pai "mista jobben", bei han berre privat naeringsdriver.
Soster skaffa seg jobb, forr aa stotte opp familien (Kamilla, eg har en omtrentlig ide no om korsn din situasjon e... muligens... egentli ikkje, men eg ser no at du stotte opp familien din veldi mykje.)
Og ho klaga paa at eg ikkje hjalp te heime, men det hadde jo sin forklaring i at eg enten ikkje fekk sjansen, eller oppgaven va heilt ny for meg.
Eg har i det siste hatt lyst til aa synke i jorda som en dod mann, og eg e stort sett tom innvendig.
Dem kutta meg av min grovt sett viktigste sosiale aktivitet, og mitt mest interessante nettverk. Eg ska sporre ka slags nettverk, som ikkje e tillatt her, for du kan settes i fengsel (lure paa om lokalkontakten ikkje veit ka varetekt e?) for aa vaere inne paa pornosider som ikkje e godkjent av mydighetene. En anna ting eg fant ut e at du varetektsfengsles for aa bade naken paa stranda. Det e visst veldi tabu-tabu her... Ska du gjore nokka saant, skjer det paa natta etter stengetid, og fort som faen (saapass har eg filosofert meg te)... men tebake te nettverke... E gaysir no farlig da? det berre et nettsamfunn for skeive! ka e saa farli me det? myndighetene har sikkert aldri hort nettadressen for! men sporr kontakten min her likevel, for aa forsikre ,eg om at eg ikkje gaar inn paa saanne sider... (du veit aldri ka myndiheitan kan finne paa aa bannlyse...) Sporr oss Nordlendinga, og du ska faa et heller godt svar!
Eg har blandt andre tingkalt min soster dypt alvorlige ting uten at ho sa nokka som helst, og naar Pai "mista jobben", bei han berre privat naeringsdriver.
Soster skaffa seg jobb, forr aa stotte opp familien (Kamilla, eg har en omtrentlig ide no om korsn din situasjon e... muligens... egentli ikkje, men eg ser no at du stotte opp familien din veldi mykje.)
Og ho klaga paa at eg ikkje hjalp te heime, men det hadde jo sin forklaring i at eg enten ikkje fekk sjansen, eller oppgaven va heilt ny for meg.
Eg har i det siste hatt lyst til aa synke i jorda som en dod mann, og eg e stort sett tom innvendig.
Dem kutta meg av min grovt sett viktigste sosiale aktivitet, og mitt mest interessante nettverk. Eg ska sporre ka slags nettverk, som ikkje e tillatt her, for du kan settes i fengsel (lure paa om lokalkontakten ikkje veit ka varetekt e?) for aa vaere inne paa pornosider som ikkje e godkjent av mydighetene. En anna ting eg fant ut e at du varetektsfengsles for aa bade naken paa stranda. Det e visst veldi tabu-tabu her... Ska du gjore nokka saant, skjer det paa natta etter stengetid, og fort som faen (saapass har eg filosofert meg te)... men tebake te nettverke... E gaysir no farlig da? det berre et nettsamfunn for skeive! ka e saa farli me det? myndighetene har sikkert aldri hort nettadressen for! men sporr kontakten min her likevel, for aa forsikre ,eg om at eg ikkje gaar inn paa saanne sider... (du veit aldri ka myndiheitan kan finne paa aa bannlyse...) Sporr oss Nordlendinga, og du ska faa et heller godt svar!
15. okt. 2009
sjalu? aa ja.
I gaar krangla eg endeli me soster, og sannheten kom fram.
Ho hate meg. Eller ho mislike meg veldi sterkt ihvertfall.
Hvorfor?
Fordi ho meine det va min skyld at den nye hvalpen bei paakjort. Ho meine det e min skyld at Pai tar ut sinne paa henne og Mãe. Eg gjor ikkje nok husarbeid, og eg e for dyr aa ha i hus. Eg sammenligne for mye.
Saa eg ska kommentere hvert punkt, og te slutt henne.
Det me hvalpen har utgangspunkt i at eg trodde eg hadde mista lommeboka paa bussen fra en nabo by, det va veldi seint, eg va trott og sliten, saa eg fekk pappa til aa hente meg paa stasjonen. Naar vi kjem heim, legg den nye hvalpen seg i veien. Her skjer uhellet. Ho flytte seg ikkje, fordi ho ikkje veit at ho bi skada vesst ho ikkje flytte seg. Pai tror ho bi aa hoppe vekk, altsaa herme etter de andre hundene. Far kjore paa snuten hennes, saa den brekker og etterpaa folge en dyr veterinaertime, og dagen etter finn eg ut at lommeboka va plassert i sekken, og ikkje i fanget som eg hadde trodd, og falt ned paa det svarte gulvet. Ho tror derfor at eg ikkje like hundan. Hort saant tov?
Det at Pai tar ut sinne paa dem og at eg e dyr i drift, kjem av at han mista jobben for en maaned siden. Siden eg forst no skjonne at dem ikkje har nokka trygde system, skjonne eg jo saaklart at eg e dyr i drift. Dem ska jo gje meg mat! Her skjer det en feil som bestaar i at ho ikkje forklare koffer eg for eksempel burde spise lunch oftar paa skolen, eller at eg burde gjore meir heime. Hadde ho gjort det, hadde det jo antageli gaadd mye bedre, fordi eg har faktisk raad te aa spise lunch paa skolen ofte i uka.
Saa va det det me husarbeid. Ho klage paa at eg ikkje tar oppvasken, eg gjor ting fort, ogsaa gaar eg te rommet mitt. Eg e heime, men eg gjor ingenting. Saken e den, naar eg spor om aa hjelpe, saa faar eg nei, saa eg antar at foreldran mine ikkje vil ha hjelp, og oppvasken tar eg ikkje , fordi det ser ut te at dem tar det som det kjem, mens eg tenke okonomisk, og vil spare opp oppvasken, saa man ikkje bruke saa mykje saape. Her har ho igjen ikkje forklart heilt korsn dem gjor det, og ellers, faar eg en beskjed fra henne, og en anna fra foreldran. Eg sa det naar vi krangla, men ho ville ikkje hore.
Naar det kjem te det siste punktet, irettesatte lokalkontakten meg paa det. Og soster har rett, eg sammenligne for mykje. Eg sku berre ha sagt annerledes. I krangelen inrommet eg feilen, og sa at eg ikkje sku gjore det igjen.
Alt i alt, mykje av frustrasjonen kunne vaert unngaatt hvisa ho hadde tadd seg ti te aa forklare i detalj mange av tingan. I bynnelsen av krangelen, sa ho at eg ikkje fekk rope te henne naar eg ikkje gjorde det. Ho brot meg av i diskusjonen om skapene for helga, og ho har holdt dette inne, og provd aa faa meg te aa mistrives heime, me div. lappa og oppforsel.
Ho trur fortsatt ho e saa voksen, me jobb, og kjaerest, og venna at ho kan behandle meg som et barn. SNakk om dobbeltmoral. Ho oppfore seg som en 14-aaring. uvoksent.
Saa idag bruke eg dagen ute av huset, og imorra ska lokalkontakten snakke me foreldran mine. Eg har sagt te henne at eg godt kan bytte vertsfamilie, for aa hjelpe paa situasjonen deres. Omsaa endre atferd drastisk, selv om det knuse ethvert tips AFS Norge har gitt om aa bruke masse tid hjemme me vertsfamilien.
Ho hate meg. Eller ho mislike meg veldi sterkt ihvertfall.
Hvorfor?
Fordi ho meine det va min skyld at den nye hvalpen bei paakjort. Ho meine det e min skyld at Pai tar ut sinne paa henne og Mãe. Eg gjor ikkje nok husarbeid, og eg e for dyr aa ha i hus. Eg sammenligne for mye.
Saa eg ska kommentere hvert punkt, og te slutt henne.
Det me hvalpen har utgangspunkt i at eg trodde eg hadde mista lommeboka paa bussen fra en nabo by, det va veldi seint, eg va trott og sliten, saa eg fekk pappa til aa hente meg paa stasjonen. Naar vi kjem heim, legg den nye hvalpen seg i veien. Her skjer uhellet. Ho flytte seg ikkje, fordi ho ikkje veit at ho bi skada vesst ho ikkje flytte seg. Pai tror ho bi aa hoppe vekk, altsaa herme etter de andre hundene. Far kjore paa snuten hennes, saa den brekker og etterpaa folge en dyr veterinaertime, og dagen etter finn eg ut at lommeboka va plassert i sekken, og ikkje i fanget som eg hadde trodd, og falt ned paa det svarte gulvet. Ho tror derfor at eg ikkje like hundan. Hort saant tov?
Det at Pai tar ut sinne paa dem og at eg e dyr i drift, kjem av at han mista jobben for en maaned siden. Siden eg forst no skjonne at dem ikkje har nokka trygde system, skjonne eg jo saaklart at eg e dyr i drift. Dem ska jo gje meg mat! Her skjer det en feil som bestaar i at ho ikkje forklare koffer eg for eksempel burde spise lunch oftar paa skolen, eller at eg burde gjore meir heime. Hadde ho gjort det, hadde det jo antageli gaadd mye bedre, fordi eg har faktisk raad te aa spise lunch paa skolen ofte i uka.
Saa va det det me husarbeid. Ho klage paa at eg ikkje tar oppvasken, eg gjor ting fort, ogsaa gaar eg te rommet mitt. Eg e heime, men eg gjor ingenting. Saken e den, naar eg spor om aa hjelpe, saa faar eg nei, saa eg antar at foreldran mine ikkje vil ha hjelp, og oppvasken tar eg ikkje , fordi det ser ut te at dem tar det som det kjem, mens eg tenke okonomisk, og vil spare opp oppvasken, saa man ikkje bruke saa mykje saape. Her har ho igjen ikkje forklart heilt korsn dem gjor det, og ellers, faar eg en beskjed fra henne, og en anna fra foreldran. Eg sa det naar vi krangla, men ho ville ikkje hore.
Naar det kjem te det siste punktet, irettesatte lokalkontakten meg paa det. Og soster har rett, eg sammenligne for mykje. Eg sku berre ha sagt annerledes. I krangelen inrommet eg feilen, og sa at eg ikkje sku gjore det igjen.
Alt i alt, mykje av frustrasjonen kunne vaert unngaatt hvisa ho hadde tadd seg ti te aa forklare i detalj mange av tingan. I bynnelsen av krangelen, sa ho at eg ikkje fekk rope te henne naar eg ikkje gjorde det. Ho brot meg av i diskusjonen om skapene for helga, og ho har holdt dette inne, og provd aa faa meg te aa mistrives heime, me div. lappa og oppforsel.
Ho trur fortsatt ho e saa voksen, me jobb, og kjaerest, og venna at ho kan behandle meg som et barn. SNakk om dobbeltmoral. Ho oppfore seg som en 14-aaring. uvoksent.
Saa idag bruke eg dagen ute av huset, og imorra ska lokalkontakten snakke me foreldran mine. Eg har sagt te henne at eg godt kan bytte vertsfamilie, for aa hjelpe paa situasjonen deres. Omsaa endre atferd drastisk, selv om det knuse ethvert tips AFS Norge har gitt om aa bruke masse tid hjemme me vertsfamilien.
14. okt. 2009
sjalusi
Mykje har skjedd den her vekka, men eg har ikkje tenkt aa skrive om heile vekka, eg ska ta helga, og igaar. Rett for helga, kom eg heim me gnagsaar under fottan, og eg finn en lapp fra Mãe, som eg eg gledeli prove aa oversette uten ordbok. Eg forstaar at eg ska overnatte hos lokalkontakten etter bursdagsfeiringa te en av utvekslingsstudentan, og at ho vil at eg ska rydde rommet. Eg dobbeltsjekke me soster at det e korrekt, og i samme slengen sei eg at eg hadde uansett tenkt aa rydde opp i klesskapet.
Det som da skjer e at ho sei, ja, det stemme det du har oversatt, og litt til, ogsaa ska ho bi me forr aa se om eg har system, fordi det staar rydd i skapet, ho aapner skapet, og gjer meg ikkje en eneste sjangs te aa forklare, og i samme slengen aapner ho roteskapet, og heller ikkje da faar eg forklare. Eg va sekker paa at eg hadde bedt pent om aa faa ha det ene skapet som min roteplass, men nei, ho sei "berre rydd det".
Eg kjenne at eg bi frustrert, og eg ber om et oyeblikk, la meg spise og dusje, saa ska eg rydde. Ho insistere paa at eg ska rydde, saa eg lukke dora, og gjor det litt for hardt ved et uhell. Da kjem Pai inn og irettesett meg, forr han va ogsaa der og saa "rote mitt". Han gaar ut, og eg bryt sammen i frustrasjon.
Etter ei stund, har eg roa meg saapass at eg gaar ned, og prove aa snakke med henne om at dorslamra va et uhell, at det eg sa om Mãe kom ut feil, og at eg berre ber om den ene plassen aa ha rot. Ho avbryte meg i det eg ska be om den ene plassen me aa sei igjen "berre gjor det", og eg heve stemmen litt for aa faa snakke, og ho sei at eg ikkje faar lov te aa rope saann te henne! Eg ropte ikkje, saa det fekk begeret te aa flyte over. Eg sa, "greit!" og gjekk te rommet mitt, og brot sammen igje over den urettferdie behandlinga.
Forr at ho ikkje ska kunne klage paa meg (for det e tydeli at noen e regelmessi paa romme mitt uten meg testede) saa rydde eg i skapene mine, og skriv en rasende lapp te henne, som eg legg i skapet som et eksperiment for aa finne ut kem det e som e paa rommet mitt uten meg. Eg stovsuge, og me den kaldeste stemmen eg klare sporr eg om korsn eg gjor resten, og naar eg e ferdi, sei eg berre hade. Den som snik i skapet mitt burde skjonne at man holder kjeft om saanne lappa man finn, men naar eg kom heim igjen igaar, hadde ho faen meg svart! Eg skreiv blandt anna i lappen at eg folte meg behandla som et barn, og ho svarte at DEM behandla meg som et barn fordi eg oppforte meg som et.
Problem is, ho bynnte. Ho skreiv "GO AWAY -> because WE don't give a FUCK!" Ho e heilt klart sjalu, og eg ane ikkje korsn ho e bidd saa sjalu. Eg skreiv en ny lapp som eg la iskapet kor eg forklarte te meg selv at eg ba om denne ene plassen, fordi eller bi eg spro. Eg treng en plass aa rote, og eg velge en plass som kan lukkes, og eg forklare korsn man har en ungdomsgutt i hus. Eg la den paa en plass eg faktisk trodde va trygg (ikkje skapet, men nattbordet), og gaar ned for aa se paa TV litt me Mãe. Naar eg gaar aa legg meg, finn eg den forste lappen kor ha ba meg reise vekk me GO AWAY ruta inn og nattbordet aapent. Det e saa sterkt, fordi ho gjor det saa utruli klart at ho e sjalu. Eg fylle ut en unnskyldingslapp fra blokk ame saanne lappa eg kjopte i ferien paa Island, og bakpaa spor eg om ho hate meg, om eg gjorde nokka saa ho hate meg.
Ho snakke om at eg e barnslig, og ho tror ho e saa voksen som har kjaerest, venna, ho studere, og endeli har ho jobb! Hadde ho vorre voksen, ville ho oversett saanne idiotiske beskjeda, og ho ville ihvertfall ikkje vorre spesielt sjalu! Eg har dem som foreldra i ett aar, ho har dem resten av live sitt. Og maaten ho brot meg av, og maten ho behandle meg e rett ut barnslig. Naar eg hadde graatt av meg det verste den natta, sovna eg av utmattelse, og dagen etter vaakna eg som vanli seks, men eg dusja ikkje, eg spiste knapt frokost, og eg va utre av huset for 06:30. Eg gjekk en lengre vei te skolen, og eg satt i klasserommet, og hadde sammenbrudd paa sammenbrudd, fordi eg va no overbevist om at ho hata meg. Naar vennan mine oppdaga det, va dem kjapp aa faa igang forstehjelp. Eg slapp fra timen, og et stort hjelpekorps kom meg te unnsetning.
Eg har funne ut kem som e vennan mine. Det e heilt klart tvilling paret, Ei som heite Alini (ho kan tegne veldi bra), Ruy (r-en uttales som 'h'), Fernanda, Pamela, Rebeca, og de to siste huske eg ikkje navne paa enno, men dem e veldi omtenksomme.
I helga eg ikkj eva heima hadde eg ei fin avkobling fra familien, kor eg va paa stranda, eg va paa meksikansk restaurant, eg kom nesten inn paa klub (en dum klesskode som ikkje tillot shorts) og eg koste meg meg me diskusjona me kontakten min om gudan veit ka. Eg onkse at eg hadde kommet i en familie med sosken og ikkj enebarn, men det e det lite aa gjore me no. Ho faar versaagod venne seg te aa ligge langt unna skapet mitt, ellers kjem ho te aa brenne seg meir. Ho faar ogsaa venne seg te aa maatte dele meg te eg e ferdi, fordi eg e en jaevla stakuk. (sta som i 'en sta bukk')
Det som da skjer e at ho sei, ja, det stemme det du har oversatt, og litt til, ogsaa ska ho bi me forr aa se om eg har system, fordi det staar rydd i skapet, ho aapner skapet, og gjer meg ikkje en eneste sjangs te aa forklare, og i samme slengen aapner ho roteskapet, og heller ikkje da faar eg forklare. Eg va sekker paa at eg hadde bedt pent om aa faa ha det ene skapet som min roteplass, men nei, ho sei "berre rydd det".
Eg kjenne at eg bi frustrert, og eg ber om et oyeblikk, la meg spise og dusje, saa ska eg rydde. Ho insistere paa at eg ska rydde, saa eg lukke dora, og gjor det litt for hardt ved et uhell. Da kjem Pai inn og irettesett meg, forr han va ogsaa der og saa "rote mitt". Han gaar ut, og eg bryt sammen i frustrasjon.
Etter ei stund, har eg roa meg saapass at eg gaar ned, og prove aa snakke med henne om at dorslamra va et uhell, at det eg sa om Mãe kom ut feil, og at eg berre ber om den ene plassen aa ha rot. Ho avbryte meg i det eg ska be om den ene plassen me aa sei igjen "berre gjor det", og eg heve stemmen litt for aa faa snakke, og ho sei at eg ikkje faar lov te aa rope saann te henne! Eg ropte ikkje, saa det fekk begeret te aa flyte over. Eg sa, "greit!" og gjekk te rommet mitt, og brot sammen igje over den urettferdie behandlinga.
Forr at ho ikkje ska kunne klage paa meg (for det e tydeli at noen e regelmessi paa romme mitt uten meg testede) saa rydde eg i skapene mine, og skriv en rasende lapp te henne, som eg legg i skapet som et eksperiment for aa finne ut kem det e som e paa rommet mitt uten meg. Eg stovsuge, og me den kaldeste stemmen eg klare sporr eg om korsn eg gjor resten, og naar eg e ferdi, sei eg berre hade. Den som snik i skapet mitt burde skjonne at man holder kjeft om saanne lappa man finn, men naar eg kom heim igjen igaar, hadde ho faen meg svart! Eg skreiv blandt anna i lappen at eg folte meg behandla som et barn, og ho svarte at DEM behandla meg som et barn fordi eg oppforte meg som et.
Problem is, ho bynnte. Ho skreiv "GO AWAY -> because WE don't give a FUCK!" Ho e heilt klart sjalu, og eg ane ikkje korsn ho e bidd saa sjalu. Eg skreiv en ny lapp som eg la iskapet kor eg forklarte te meg selv at eg ba om denne ene plassen, fordi eller bi eg spro. Eg treng en plass aa rote, og eg velge en plass som kan lukkes, og eg forklare korsn man har en ungdomsgutt i hus. Eg la den paa en plass eg faktisk trodde va trygg (ikkje skapet, men nattbordet), og gaar ned for aa se paa TV litt me Mãe. Naar eg gaar aa legg meg, finn eg den forste lappen kor ha ba meg reise vekk me GO AWAY ruta inn og nattbordet aapent. Det e saa sterkt, fordi ho gjor det saa utruli klart at ho e sjalu. Eg fylle ut en unnskyldingslapp fra blokk ame saanne lappa eg kjopte i ferien paa Island, og bakpaa spor eg om ho hate meg, om eg gjorde nokka saa ho hate meg.
Ho snakke om at eg e barnslig, og ho tror ho e saa voksen som har kjaerest, venna, ho studere, og endeli har ho jobb! Hadde ho vorre voksen, ville ho oversett saanne idiotiske beskjeda, og ho ville ihvertfall ikkje vorre spesielt sjalu! Eg har dem som foreldra i ett aar, ho har dem resten av live sitt. Og maaten ho brot meg av, og maten ho behandle meg e rett ut barnslig. Naar eg hadde graatt av meg det verste den natta, sovna eg av utmattelse, og dagen etter vaakna eg som vanli seks, men eg dusja ikkje, eg spiste knapt frokost, og eg va utre av huset for 06:30. Eg gjekk en lengre vei te skolen, og eg satt i klasserommet, og hadde sammenbrudd paa sammenbrudd, fordi eg va no overbevist om at ho hata meg. Naar vennan mine oppdaga det, va dem kjapp aa faa igang forstehjelp. Eg slapp fra timen, og et stort hjelpekorps kom meg te unnsetning.
Eg har funne ut kem som e vennan mine. Det e heilt klart tvilling paret, Ei som heite Alini (ho kan tegne veldi bra), Ruy (r-en uttales som 'h'), Fernanda, Pamela, Rebeca, og de to siste huske eg ikkje navne paa enno, men dem e veldi omtenksomme.
I helga eg ikkj eva heima hadde eg ei fin avkobling fra familien, kor eg va paa stranda, eg va paa meksikansk restaurant, eg kom nesten inn paa klub (en dum klesskode som ikkje tillot shorts) og eg koste meg meg me diskusjona me kontakten min om gudan veit ka. Eg onkse at eg hadde kommet i en familie med sosken og ikkj enebarn, men det e det lite aa gjore me no. Ho faar versaagod venne seg te aa ligge langt unna skapet mitt, ellers kjem ho te aa brenne seg meir. Ho faar ogsaa venne seg te aa maatte dele meg te eg e ferdi, fordi eg e en jaevla stakuk. (sta som i 'en sta bukk')
7. okt. 2009
uflaks...
I dag va eg i Blumenau paa et samarbeidsprojekt me en yrkesfagskole der, men det e ikkje derfor eg skriv no.
Eg skriv idag om hvilken uflaks som har rammet. Forst det mindre viktie som eg kan ta kjapt. Eg greide aa glemme lommeboka igjen paa busen i et trott oyeblikk, men dem paa stasjonen ska ringe nar dem faar nevvan pa den. Eg kunne ikkje ta buss heim (for korte va i lommeboka) og eg maatte hentes av pappa.
Saa kjem det alvorlie, for naar vi kom heim, saa la den nye hvalpen seg saann at dekke ville treffe snuten hvis Pai kjorte opp. Pai regna me at ho ville flytte seg, fordi instinkt sier at det ska man gjore. Han kjore sakte opp (det gjor han alltid, for en av bikkjene sprett alltid foran bilen nsaar den kjem,) eg han treff hvalpen. Ho sett ei et hoyt klynk, og Pai e rask aa rygge tilbak. Vi finn henne kjapt, og ser skadene. Imens rope soster paa Mãe, og vi finn ut at snuten blor, og et stykke av pelsn e revet av over snutepartiet. Etter det eg kunne domme, va den sannsynlivis ikkje brukket, men klemt veldig, og at hun stortsett berre blodde neseblod. Men man vet aldri, for bila e jo tunge greier, saa dem stakk av te veterinaeren me hvalpen.
Soster og Mãe bei veldi opprort da dem saa hvalpen, og det va saann at eg sto i gode 2 min, og holdt rundt soster. Det va veldi sterkt aa se henne graate saann, fordi det bare e saann. Det e alltid sterkt aa se jenter/kvinner graate naar det e ekte. Men for meg va det liksom... ikkje skummelt. Pai va rask aa be Mãe om aa ringe veterinaer, og han roa ned hvalpen, uten aa gi mat og drikke. (trur det e rikti te dem veit ka som feile) Eg trur at ved at eg og Pai holdt hode kaldt, saa fekk vi kontakta vetereinaer raskt, og dem kom seg avgaaarde. Eg sa at eg sku passe huset te dem va heime. saa no sett eg da her, og skriv det litt ut (Dem som sei at eg e i sjokk kan ta seg en bolle) saa... uflaks. det va en feilvurdering fra begge sider, og forhaapentli vis har begge laert av det her (Luna at man flytte seg naar bilen kjem, og Pai at man ber en a de andre i bilen om aa flytte bikkja vesst ho ikkje gjor det selv)
Eg skriv idag om hvilken uflaks som har rammet. Forst det mindre viktie som eg kan ta kjapt. Eg greide aa glemme lommeboka igjen paa busen i et trott oyeblikk, men dem paa stasjonen ska ringe nar dem faar nevvan pa den. Eg kunne ikkje ta buss heim (for korte va i lommeboka) og eg maatte hentes av pappa.
Saa kjem det alvorlie, for naar vi kom heim, saa la den nye hvalpen seg saann at dekke ville treffe snuten hvis Pai kjorte opp. Pai regna me at ho ville flytte seg, fordi instinkt sier at det ska man gjore. Han kjore sakte opp (det gjor han alltid, for en av bikkjene sprett alltid foran bilen nsaar den kjem,) eg han treff hvalpen. Ho sett ei et hoyt klynk, og Pai e rask aa rygge tilbak. Vi finn henne kjapt, og ser skadene. Imens rope soster paa Mãe, og vi finn ut at snuten blor, og et stykke av pelsn e revet av over snutepartiet. Etter det eg kunne domme, va den sannsynlivis ikkje brukket, men klemt veldig, og at hun stortsett berre blodde neseblod. Men man vet aldri, for bila e jo tunge greier, saa dem stakk av te veterinaeren me hvalpen.
Soster og Mãe bei veldi opprort da dem saa hvalpen, og det va saann at eg sto i gode 2 min, og holdt rundt soster. Det va veldi sterkt aa se henne graate saann, fordi det bare e saann. Det e alltid sterkt aa se jenter/kvinner graate naar det e ekte. Men for meg va det liksom... ikkje skummelt. Pai va rask aa be Mãe om aa ringe veterinaer, og han roa ned hvalpen, uten aa gi mat og drikke. (trur det e rikti te dem veit ka som feile) Eg trur at ved at eg og Pai holdt hode kaldt, saa fekk vi kontakta vetereinaer raskt, og dem kom seg avgaaarde. Eg sa at eg sku passe huset te dem va heime. saa no sett eg da her, og skriv det litt ut (Dem som sei at eg e i sjokk kan ta seg en bolle) saa... uflaks. det va en feilvurdering fra begge sider, og forhaapentli vis har begge laert av det her (Luna at man flytte seg naar bilen kjem, og Pai at man ber en a de andre i bilen om aa flytte bikkja vesst ho ikkje gjor det selv)
4. okt. 2009
TLF
eg kom paa at mamma og dem kanskje ikkje har hustlf-en te der eg bor.
Eg faar lov te aa skrive det her: +554734253884
Eg faar lov te aa skrive det her: +554734253884
intet seriost
Eg e stressa, stressa, stressa. Fordi: Reisebyaaet eg ska reise me i januar, ska ha penga i overimorra. Og eg har ikkje pengan. Eg har ikkje faadd kontakt me pappa enno, mog eg ga beskjed den 2. okt. og eg e da stressa. Det e krise! ka ska eg gjore?! eg har klart en masse losninga, men det hjelpe jo veldi lite, da. Saa for aa distrahere meg litt te dem ringe (Eg fekk heldivis sms fra mamma i morges), saa har eg lest litt blogg, og funnet mitt japanske navn: Ryoichi Suzuki.
I gaar spiste eg broed med inbakt fyll. Nei, det e ikkje pai, fordi pai har ikkje gjaeranes deig, og det hadde denne (men i mitt stille sinn e det nok likevel pai)
Eg lufta en av bikkjan idag, og stakkarn va stressa! andre gang fyren bi lufta! men det va arti for det om, fordi han markerte kver einaste stolpe eller tre han kom over XD haerlie greie.
I forigaars snde eg mail te de andre Norske AFS-eran, og fekk svar igaar fra mange av dem! dem ser ut te aa overleve dem ogsaa (de som ikkje e lenger nord en Rio de Janeiro) men, han eg prata me sist har f*** meg hadd en jevn temp over 20 grader (@!@*!@&!$@*& bastard) men eg tenke ondskapsfullt paa korsn sommarn hans kjem te aa bi...(haha, haha)
I gaar spiste eg broed med inbakt fyll. Nei, det e ikkje pai, fordi pai har ikkje gjaeranes deig, og det hadde denne (men i mitt stille sinn e det nok likevel pai)
Eg lufta en av bikkjan idag, og stakkarn va stressa! andre gang fyren bi lufta! men det va arti for det om, fordi han markerte kver einaste stolpe eller tre han kom over XD haerlie greie.
I forigaars snde eg mail te de andre Norske AFS-eran, og fekk svar igaar fra mange av dem! dem ser ut te aa overleve dem ogsaa (de som ikkje e lenger nord en Rio de Janeiro) men, han eg prata me sist har f*** meg hadd en jevn temp over 20 grader (@!@*!@&!$@*& bastard) men eg tenke ondskapsfullt paa korsn sommarn hans kjem te aa bi...(haha, haha)
30. sep. 2009
BREV!!! :O :O :O
Eg fekk breve ditt i dag mamma!!! Og... eg ska ta tre piercinga te i ørene, en i brusken paa det andre øret, og i øreflippene... Eg høre at det bi aa se bra ut...
saa... ja, se frem te enten heimkomst eller bilda.
saa... ja, se frem te enten heimkomst eller bilda.
26. sep. 2009
Enden er naer
Eg fant denne videoen, og eg dode av latter. Det e fra et dansk stand up show. (se den)
25. sep. 2009
What's prettier than freckles
Eg veit ikkje om eg har skreve det, men i Brasil har dei altså kleinur, men tørrare og mindre smakfulle.
I engelsktime i dag fant eg en veldig søt historie i skoleboka
(Dem har alle fagan i ei bok) Det en link te et nettsted, http://www.parablesite.com/, og eg trur eg berre diktere historia ifra boka;
What’s prettier that freckles
An elderly woman took her little grandson, whose face was sprinkled with freckles, every Friday afternoon for a walk. Some weeks ago, they spent the Friday at the zoo. Lots of children were waiting in line to get their cheeks painted by a local artist who was skillfully decorating them with tiger pews. “You’ve got so many freckles, there’s no place to paint!” a girl in the line said to the little boy. Embarrassed, the little boy dropped his head. His grandmother knelt down next to him. “I love your freckles. When I was a little girl I always wanted freckles,” she said while tracing her finger across the child’s cheek. ”Freckles are beautiful.” The boy looked up, “Really?” “Of course” said the grandmother. “Why just name me one thing that’s prettier that freckles.” The boy thought for a moment, peered intensely into his grandma’s face, and softly whispered, “Wrinkles.”
Av læreran på skolen like eg geografilæreren (han e sprø som en havrekjeks, men søt og kjekk), og engelsk-og litteratur læreren, ford idem begge kan engelsk, og klare å kommunisere me dem. Den læreren eg like minst (NB! Det e første lærer eg noen gang ikkje har likt nåkka særli) e biologilæreren (sprø som en havrekjeks hun også), og det har rot i en episode nylig kor ho viste ingen forståelse for min situasjon te varme. Vi hadde hatt gym i timen i forveien, og t-skjorta va gjennomvåt av svette, eg va varm, og hadde den brune genserjakka åpen over bar overkropp. Gjett ka ho ba meg gjøre; Lukke jakka. Eg prøvde å forklare at eg holdt på å dø, for det va varmt i klasse romme og ute, men nei, eg snakka for døve øra. Eg prøvde å flytte meg te en mindre synli plass, men ho faktisk opp te meg, og sa på portugisisk og signaliserte me nevvan at eg sku lukke jakka. Så i slutten av timen va eg svimmel, fortsatt svett, og eg måtte rett og slett sei te engelsk lærarn at eg klarte ikkje å være i klasserommet meir, eg va svimmel, og eg va tørst. I etterkant kan du tro ho fekk høre av Glaci (vertsmamma) og etter det lar ho meg være i fred, men sende stadi et surt blikk i min retning.
Egentli burde eg synes litt synd på henne siden ho bor hos mora si ugift me 4-5 bikkje. (rykte blant elevan e at ho aldri har hatt kjærest heller)
Yngre eleva overraske meg stadi me å prate me meg (det vil si vilt fremmede fjes), på blanda engelsk og portugisisk som eg på mystisk vis forstår… Det e morsomt, fordi, eg e kjendis på skolen, og eg bi ikkje heilt vant me det.
I engelsktime i dag fant eg en veldig søt historie i skoleboka
(Dem har alle fagan i ei bok) Det en link te et nettsted, http://www.parablesite.com/, og eg trur eg berre diktere historia ifra boka;
What’s prettier that freckles
An elderly woman took her little grandson, whose face was sprinkled with freckles, every Friday afternoon for a walk. Some weeks ago, they spent the Friday at the zoo. Lots of children were waiting in line to get their cheeks painted by a local artist who was skillfully decorating them with tiger pews. “You’ve got so many freckles, there’s no place to paint!” a girl in the line said to the little boy. Embarrassed, the little boy dropped his head. His grandmother knelt down next to him. “I love your freckles. When I was a little girl I always wanted freckles,” she said while tracing her finger across the child’s cheek. ”Freckles are beautiful.” The boy looked up, “Really?” “Of course” said the grandmother. “Why just name me one thing that’s prettier that freckles.” The boy thought for a moment, peered intensely into his grandma’s face, and softly whispered, “Wrinkles.”
Av læreran på skolen like eg geografilæreren (han e sprø som en havrekjeks, men søt og kjekk), og engelsk-og litteratur læreren, ford idem begge kan engelsk, og klare å kommunisere me dem. Den læreren eg like minst (NB! Det e første lærer eg noen gang ikkje har likt nåkka særli) e biologilæreren (sprø som en havrekjeks hun også), og det har rot i en episode nylig kor ho viste ingen forståelse for min situasjon te varme. Vi hadde hatt gym i timen i forveien, og t-skjorta va gjennomvåt av svette, eg va varm, og hadde den brune genserjakka åpen over bar overkropp. Gjett ka ho ba meg gjøre; Lukke jakka. Eg prøvde å forklare at eg holdt på å dø, for det va varmt i klasse romme og ute, men nei, eg snakka for døve øra. Eg prøvde å flytte meg te en mindre synli plass, men ho faktisk opp te meg, og sa på portugisisk og signaliserte me nevvan at eg sku lukke jakka. Så i slutten av timen va eg svimmel, fortsatt svett, og eg måtte rett og slett sei te engelsk lærarn at eg klarte ikkje å være i klasserommet meir, eg va svimmel, og eg va tørst. I etterkant kan du tro ho fekk høre av Glaci (vertsmamma) og etter det lar ho meg være i fred, men sende stadi et surt blikk i min retning.
Egentli burde eg synes litt synd på henne siden ho bor hos mora si ugift me 4-5 bikkje. (rykte blant elevan e at ho aldri har hatt kjærest heller)
Yngre eleva overraske meg stadi me å prate me meg (det vil si vilt fremmede fjes), på blanda engelsk og portugisisk som eg på mystisk vis forstår… Det e morsomt, fordi, eg e kjendis på skolen, og eg bi ikkje heilt vant me det.
21. sep. 2009
I helga va eg på bysafari, og eg fant da på disse to turan nesten alle plassan eg har vorre på /hos, eg mangle berre to plassa, og muligens alle plassan det bor utvekslingseleva vesst eg orke å spørre. I går va det 25 grader, tilnærma skyfrihimmel, og svak bris, så det va egentli ganske triveli og behageli å gå i sola når vinden strøk over huden og ansikte mitt.
I dag spiste vi pizza igjen, og… ja, og. I dag ordna sånn at eg betale en gang i måneden for å kunne svømme hver dag, så eg ska da bei eg igjen på skolen, og spiste lunsj der.
Eg kjøpte en sånn hår-bue-dings førr ei stund sia, og og da eg kom heim og prøvde den på, syntes eg at eg så litt sånn, alv ut, og da kom ideen om klean. Korsn ville dem sedd ut? Så eg satte i gang og tegna og skreiv om det. Eg tenke på å kjøpe stoff og rett og slett sy klean på fritida når eg ikkje e på skole eller svømme. Det bi jo igrunn ikkje å vare lenge, men det ville holdt meg opptadd ei stund…
Eg innrømme å ha prøvd å finne så mange tatoveringssjappe som muli (har funne to) på den by-safari-turen, fordi eg tenke på å pierce resten av øran. Eg ska da selfølgeli før eg pierce finne et apotek som selg klorhexidin og bomullspinna/dotta, og kjøpe det først da. Og forsikre meg om at stedet gjør en rensli og profesjonell jobb.
Eg ska forhøre meg me søster og noen i klassen om kor dem tok sine piercinga, og høre me foreldran mine om det e greit. Eg regne me at skolen ikkje har noen policy på piercing, etter som masse folk på skolen har piercing.
Vesst det e problemfritt, så peise eg berre på. Vesst ikkje, får eg berre holde ut te eg kjem te Norge igjen, eller ta i navelen i stedet (da treng dem ikkje vette). Probleme da bi at legingstida kan faktisk ta opp te et år… eller berre 3 måneda.
Eg bynne å føle meg som heime her. Eg e over perioden me å kunne førr lite språk, eg føle no at eg kan gjøre meg sånn nogenlunde forsått. Neste helg ska eg leite litt meir i byen.
I dag spiste vi pizza igjen, og… ja, og. I dag ordna sånn at eg betale en gang i måneden for å kunne svømme hver dag, så eg ska da bei eg igjen på skolen, og spiste lunsj der.
Eg kjøpte en sånn hår-bue-dings førr ei stund sia, og og da eg kom heim og prøvde den på, syntes eg at eg så litt sånn, alv ut, og da kom ideen om klean. Korsn ville dem sedd ut? Så eg satte i gang og tegna og skreiv om det. Eg tenke på å kjøpe stoff og rett og slett sy klean på fritida når eg ikkje e på skole eller svømme. Det bi jo igrunn ikkje å vare lenge, men det ville holdt meg opptadd ei stund…
Eg innrømme å ha prøvd å finne så mange tatoveringssjappe som muli (har funne to) på den by-safari-turen, fordi eg tenke på å pierce resten av øran. Eg ska da selfølgeli før eg pierce finne et apotek som selg klorhexidin og bomullspinna/dotta, og kjøpe det først da. Og forsikre meg om at stedet gjør en rensli og profesjonell jobb.
Eg ska forhøre meg me søster og noen i klassen om kor dem tok sine piercinga, og høre me foreldran mine om det e greit. Eg regne me at skolen ikkje har noen policy på piercing, etter som masse folk på skolen har piercing.
Vesst det e problemfritt, så peise eg berre på. Vesst ikkje, får eg berre holde ut te eg kjem te Norge igjen, eller ta i navelen i stedet (da treng dem ikkje vette). Probleme da bi at legingstida kan faktisk ta opp te et år… eller berre 3 måneda.
Eg bynne å føle meg som heime her. Eg e over perioden me å kunne førr lite språk, eg føle no at eg kan gjøre meg sånn nogenlunde forsått. Neste helg ska eg leite litt meir i byen.
19. sep. 2009
Eg har offisielt vorre på pizza buffe
Eg har offisielt vorre på pizza buffe. Pai (pappa på port.) tok meg me te Totens (betyr nokka sånt som totem pålen?), og vi spiste pizza. Eg smakte på bacon-pizza (bacon og ost), 4 osta (pizza me 4 osta xP ), krabbe-pizza (krabbe og ost), ska vi se, pizza me røkt servelat, en anna me ost, egg og løk, og te dessert spiste eg et stykke sjokolade pizza, og pizza me is… ja, iskrem, dem sett det på stykke etter at det e stekt. Eg drakk Guaraná Arctica, og eg storkoste meg. Og eg innser endeli at søster slit litt me sjalusi, siden ho ikkje lenger e aleine om oppmerksomheita.
Mãe har ordna sånn at portugisisk klassen og svømminga ikkje kræsje, men e på den planen eg først bei forespeila, svømming måndag og onsdag.
Eg ska innrømme at det kanskje e litt i den humørkurven dem stadig drar frem førr meg, men det e berre litt. Klassen sku ha prøve i fysikk, og eg forlot klasserommet, fordi eg ikkje hadde skjønt ett kvekk av timan (Fysikk på portugisisk… uforståeli) og eg ville ikkje kunne gjort nokka så helst av prøven uansett. Eg innrømme at humøret sank litt da eg følte meg ganske dum… Men det steig igjen i løpe av gym timen. I går så eg en film som eg ikkje ane ka tittelen e på norsk, men det e ”City of Angels” på engelsk. Den handle om en engel som forelske seg i en mennesklig kvinne, så han lar seg falle te jorda, førr så å miste henne i en trafikk ulykke. Den va utruli trist, men likevel så vakker.
Mãe har ordna sånn at portugisisk klassen og svømminga ikkje kræsje, men e på den planen eg først bei forespeila, svømming måndag og onsdag.
Eg ska innrømme at det kanskje e litt i den humørkurven dem stadig drar frem førr meg, men det e berre litt. Klassen sku ha prøve i fysikk, og eg forlot klasserommet, fordi eg ikkje hadde skjønt ett kvekk av timan (Fysikk på portugisisk… uforståeli) og eg ville ikkje kunne gjort nokka så helst av prøven uansett. Eg innrømme at humøret sank litt da eg følte meg ganske dum… Men det steig igjen i løpe av gym timen. I går så eg en film som eg ikkje ane ka tittelen e på norsk, men det e ”City of Angels” på engelsk. Den handle om en engel som forelske seg i en mennesklig kvinne, så han lar seg falle te jorda, førr så å miste henne i en trafikk ulykke. Den va utruli trist, men likevel så vakker.
16. sep. 2009
I går...
I går va eg i Blumenau, og bei presentert førr dettanes projekte som en skole der arrangere. Dem vil at vi utvekslingsstudentan kjem på besøk en og en, og deltar i engelsk timan der, rett og slett prate me elevan på engelsk, og presentere oss, så klart. Det her e frivilli, men skolen betale busstur te og fra, og evt. Frokost/lunch. I tillegg kan vi ta ett te tre fag (men dem må være tekniske), ankommende på kor ofte i måneden vi besøke. Vi va og shoppa litt etter lunch, og eg kjøpte da en nøkkelring og en… en… en dings du sett på hode førr å pynte (ikkje lue eller hatt), sånn som jente ofte bruke te å holde håre unna ansikte me) te meg, og sein bursdaggave te mãe.
Vi fekk også omvisning på skolen, (Det e en teknisk skole, tilsvare yrkesfag) Og det slo meg; koffer bei ikkje eg satt på en teknisk skole? Eg kjem jo fra yrkesfag! Eg har tenkt å spørre lokal-kontakten om akkurat det her, fordi skolen eg går på no tilbyr ikkje kunst- eller designfag te videregående nivå, men det gjør dem!
Teknisk skole i Brasil e førresten en slags samling av alle yrkesfagan, borsett fra mat-, transport- og sosialfagan. Vesst eg får vette at eg kunne be om å bi satt på teknisk skole, så ska eg sørge førr at persona fra yrkesfag som ska te Brasil gjør nettopp det. Og i går fekk eg ny svømmetreningsplan. Og info om at eg kan betale førr å svømme de dagan eg ikkje har trening… Og det irritere meg nokka grusomt, fordi eg skreiv TYDELI i breve te familien i søknaden at ”eg ville svømme på fritia, helst dagli om muli”… *sukk* Lite å gjøre me no, det e berre å sei at ja det vil eg gjerne (og håpe at dem har gjedd all informasjon om ting ellers)
Den som sei at eg e deprimert tar feil, førr de gangan eg deprimeres e når dem tar fram pessimistiske humørkurven… som skjer gang på gang på gang på g…Du skjønne. Har eg nevnt at en pakke kjeks e veldi billi? Dem koste ned mot og litt fordi 2 BRL, nokka som tilsvare 6 NOK.
Vi fekk også omvisning på skolen, (Det e en teknisk skole, tilsvare yrkesfag) Og det slo meg; koffer bei ikkje eg satt på en teknisk skole? Eg kjem jo fra yrkesfag! Eg har tenkt å spørre lokal-kontakten om akkurat det her, fordi skolen eg går på no tilbyr ikkje kunst- eller designfag te videregående nivå, men det gjør dem!
Teknisk skole i Brasil e førresten en slags samling av alle yrkesfagan, borsett fra mat-, transport- og sosialfagan. Vesst eg får vette at eg kunne be om å bi satt på teknisk skole, så ska eg sørge førr at persona fra yrkesfag som ska te Brasil gjør nettopp det. Og i går fekk eg ny svømmetreningsplan. Og info om at eg kan betale førr å svømme de dagan eg ikkje har trening… Og det irritere meg nokka grusomt, fordi eg skreiv TYDELI i breve te familien i søknaden at ”eg ville svømme på fritia, helst dagli om muli”… *sukk* Lite å gjøre me no, det e berre å sei at ja det vil eg gjerne (og håpe at dem har gjedd all informasjon om ting ellers)
Den som sei at eg e deprimert tar feil, førr de gangan eg deprimeres e når dem tar fram pessimistiske humørkurven… som skjer gang på gang på gang på g…Du skjønne. Har eg nevnt at en pakke kjeks e veldi billi? Dem koste ned mot og litt fordi 2 BRL, nokka som tilsvare 6 NOK.
11. sep. 2009
Eg så en landskamp i fotball her om dagen...
Eg så en landskamp i fotball her om dagen, og det slo meg at det e som å se et TV-drama (og no e det snakk om søramerikansk fotball, europeisk e søppel). Der ballen e, e kamera. Der kamera e, e der dramaet utspilles. Der kamera ikkje e, kan det fortsatt være drama, men det ser du ikkje før det e over, og da ser du følgan av det så skjedde.
En anna ting så interesserte meg va spillerplasseringa. Der europeisk fotball satse på hurtiheit og direkte spill (4-4-2), fokusere søramerikansk meir på samarbeid og tekniske ferdiheite (3-3-4). Og vips, spille bi underholdanes å se på. Nesten som TV-drama. Ballen spilles ofte tilbake på banen, og duellan e så mange fleir, og så mykje meir spennanes og underholdanes.
Eg veit persona i det norske fotballmiljøet meine at det e førr få teknikera i norsk fotball i dag, og eg kan sei meg hjertens enig. Norsk fotball e død. Den e kanskje effektiv, men supporterne veit ikkje ka underholdning e før dem har sedd landskamp mellom Brasil og Chile. Der en europeer bi oppspilt, glømme en søramerikaner seg heilt (til og me i stua). Hver gang et lag score, reise heile stadion seg og klappe. DET e sportsånd, det (meir enn nokka norsk lag kan sei). Har du sedd den Coca Cola reklamen? Speaker’n rope akkurat sånn.GOOOAAAL!!!
*SUKK* Det e en grunn te at eg ikkje like norsk fotball.
Det finnes bedre.
En anna ting så interesserte meg va spillerplasseringa. Der europeisk fotball satse på hurtiheit og direkte spill (4-4-2), fokusere søramerikansk meir på samarbeid og tekniske ferdiheite (3-3-4). Og vips, spille bi underholdanes å se på. Nesten som TV-drama. Ballen spilles ofte tilbake på banen, og duellan e så mange fleir, og så mykje meir spennanes og underholdanes.
Eg veit persona i det norske fotballmiljøet meine at det e førr få teknikera i norsk fotball i dag, og eg kan sei meg hjertens enig. Norsk fotball e død. Den e kanskje effektiv, men supporterne veit ikkje ka underholdning e før dem har sedd landskamp mellom Brasil og Chile. Der en europeer bi oppspilt, glømme en søramerikaner seg heilt (til og me i stua). Hver gang et lag score, reise heile stadion seg og klappe. DET e sportsånd, det (meir enn nokka norsk lag kan sei). Har du sedd den Coca Cola reklamen? Speaker’n rope akkurat sånn.GOOOAAAL!!!
*SUKK* Det e en grunn te at eg ikkje like norsk fotball.
Det finnes bedre.
10. sep. 2009
Eg leve fortsatt!
Hei. Du kan kjefte, smelle og skyte saa mykje du vil. Eg har ikkje hadd nett paa lenge, saa eg tar sjansen no. Eg har siden sist gjort saa mykje. Eg har vorre paa orientering me alle de andre AFSeran i Região Sul, (kanskje nevnt tidl.), og eg har fortsatt svomming 2 gang i uka. I helga va eg endeli paa fest! Men det kosta, forr skoledag etter helg vaakna eg me ei forferdeli haupina, saa eg kunne ikkje gaa paa skolen. Men eg har ihvertfall vorre paa fest!
Og eg har faadd busskort, saa eg kan komme meg rundt. Paa romme mitt staar det no et skap, saa eg enmdeli kan holde orden paa ting.
Pa pusse opp bade vorres (mitt og Irmãs (irmã betyr soster)) og og... ja.
Eg har skreve et reisebrev eg ska sende te AFS Norge, og kanskje be Britt Eva om aa sende te TF og Nye Troms. Vesst eg e heldi, kanskje det tilog med kjem i Dagbladet eller VG?
Eg satse paa at mamma og pappa svare snart paa om eg ks krysse av forr Internasjonal overforing eller lokal bankover foring (DET HASTE@!!@)
Ellers kan eg sei at... At. Eg kjem ikkje paa meir.
Og eg har faadd busskort, saa eg kan komme meg rundt. Paa romme mitt staar det no et skap, saa eg enmdeli kan holde orden paa ting.
Pa pusse opp bade vorres (mitt og Irmãs (irmã betyr soster)) og og... ja.
Eg har skreve et reisebrev eg ska sende te AFS Norge, og kanskje be Britt Eva om aa sende te TF og Nye Troms. Vesst eg e heldi, kanskje det tilog med kjem i Dagbladet eller VG?
Eg satse paa at mamma og pappa svare snart paa om eg ks krysse av forr Internasjonal overforing eller lokal bankover foring (DET HASTE@!!@)
Ellers kan eg sei at... At. Eg kjem ikkje paa meir.
18. aug. 2009
Tur me AFS!
Forr noen daga siden fekk eg et brev fra et reiselivsbyraa via AFS. Der bei eg tilbudt fleire tura, men kunne berre velge en.
Saa eg bestemte meg forr den lengste (og dyreste), som kalles "drommereisen". (det anbefales aa ha ca. 3000 norske (no har eg omregna valutaen) krone tilgjengeli, kor storparten e te mat og suvenira.) Den e i heile januar, og vare i ca. 27 daga.
Den gar fra sor te nord/nordost, og kalles "drommereisen" fordi nordost brasil e som et tropisk paradis. Lange hvite sandstrender, tropisk temperatur og palmer... Me andre ord det turista ser etter, men gar glipp av, fordi det her e lokal informasjon. Derfor reise turista te São Paulo eller Rio de Janeiro.
I dag morges vaakna eg me ei forferdeli haupina, og droppa skolen. Utpa morran bi eg ringt av afs fordi eg ikkje motte opp... Eg forklarte, men fekk faktisk folelçsen av at verken skolen eller AFS hadde forstaatt probleme mitt. Saa ka gjor man?
Eg faar berre skrive det ned (kanskje ogsaa illustrere)og haape at dem forst da forstaar korsn det fungere.
I det siste har eg tatt kveldstima i tegning, og en time i modellaging (eg laga en gullrot >3) Brasil e et dessert paradis! Eg kjem desverre te aa synes at norsk dessert e kjedeli i forhold te Brasiliansk dessert.
hmm, har eg nevnt orkut? nei, det har eg ikkje. ORKUT e i Brasil. FACEBOOK e i resten av verden. men eg fant jammen meg kongefamilien paa orkut... Ihvertfall, eg bynne aa faa et fint nettverk her. Te mamma og pappa, eg har ikkje heimlengsel (enno).
Saa eg bestemte meg forr den lengste (og dyreste), som kalles "drommereisen". (det anbefales aa ha ca. 3000 norske (no har eg omregna valutaen) krone tilgjengeli, kor storparten e te mat og suvenira.) Den e i heile januar, og vare i ca. 27 daga.
Den gar fra sor te nord/nordost, og kalles "drommereisen" fordi nordost brasil e som et tropisk paradis. Lange hvite sandstrender, tropisk temperatur og palmer... Me andre ord det turista ser etter, men gar glipp av, fordi det her e lokal informasjon. Derfor reise turista te São Paulo eller Rio de Janeiro.
I dag morges vaakna eg me ei forferdeli haupina, og droppa skolen. Utpa morran bi eg ringt av afs fordi eg ikkje motte opp... Eg forklarte, men fekk faktisk folelçsen av at verken skolen eller AFS hadde forstaatt probleme mitt. Saa ka gjor man?
Eg faar berre skrive det ned (kanskje ogsaa illustrere)og haape at dem forst da forstaar korsn det fungere.
I det siste har eg tatt kveldstima i tegning, og en time i modellaging (eg laga en gullrot >3) Brasil e et dessert paradis! Eg kjem desverre te aa synes at norsk dessert e kjedeli i forhold te Brasiliansk dessert.
hmm, har eg nevnt orkut? nei, det har eg ikkje. ORKUT e i Brasil. FACEBOOK e i resten av verden. men eg fant jammen meg kongefamilien paa orkut... Ihvertfall, eg bynne aa faa et fint nettverk her. Te mamma og pappa, eg har ikkje heimlengsel (enno).
11. aug. 2009
Skolen, den murskolen...
Skolen har vorre arti saa langt, men djevelsk slitsom. Den e byggd i mur, uten innvendig treverk (det ville raatna uansett), saa det e forferdeli ekko i klasserommet. Paa den annen side, det virke som eg e bidd vell tadd imot! det e bra! syns eg da...
De jenten eg har prata me, synes eg e sot, og at eg tegne sott. INGEN reaksjon paa legning. Trur tell og me at noen av guttan har skjont det... ikkje at eg bryr meg (egentli). Paa fredag ska eg provesvomme, saa eg maa paa en eller anna maate skaffe nod dukkebrilla te eg faar sendt etter dukkebrillan mine.
De jenten eg har prata me, synes eg e sot, og at eg tegne sott. INGEN reaksjon paa legning. Trur tell og me at noen av guttan har skjont det... ikkje at eg bryr meg (egentli). Paa fredag ska eg provesvomme, saa eg maa paa en eller anna maate skaffe nod dukkebrilla te eg faar sendt etter dukkebrillan mine.
10. aug. 2009
... de bildan... hehe
nokka kom iveien, sa dem publisere eg seinar.
I gar spiste eg pizza me sjokotopping. fu :3
Og idag hadde eg forste skoledag. eg forsto INGENting. Eg prata om INGEN ting. og gjorde INGENting. Men det va verdt det!
I gar spiste eg pizza me sjokotopping. fu :3
Og idag hadde eg forste skoledag. eg forsto INGENting. Eg prata om INGEN ting. og gjorde INGENting. Men det va verdt det!
7. aug. 2009
Abonner på:
Kommentarer (Atom)